အက္အက္အက္...

အားလုံးပဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ.

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟုိးအေ၀းၾကီးကုိ ထြက္သြားခဲ႔တာၾကာေပါ႔.

မုဒ္လည္းမ၀င္၊ ဘေလာ႔ဂ္၀င္ဖုိ႔လည္း အဆင္မေျပ၊ လူကလည္း ေ၀ေလေလနဲ႔ဆုိေတာ႔ ဘေလာ႔ဂါရန္ေအာင္ဘ၀ ခပ္ေရွာင္ေရွာင္သာ ေနခဲ႔ရေတာ႔တယ္ဗ်ာ.

ဒီေန႔ ဆန္းေဒးမွာ အိမ္ရွင္း၊ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်၊ ေတြ႔စရာရွိသူေတြနဲ႔ေတြ႔၊ ေျပာစရာရွိသူေတြနဲ႔ေျပာျပီးသကာလ ညေနေစာင္း ၄ ခဲြေလာက္မွာ စက္ေတာ္ေခၚသြားခဲ႔ပါတယ္.

Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz...


....

ဒီၾကားထဲ အိပ္မက္ကလည္း မေကာင္းဘူး. ရယ္လည္းရယ္ရတယ္. ကၽြန္ေတာ္႔ကို ကေလးသရဲေတြက ၀ုိင္းလုိက္လုိ႔ေလ.

ေနာက္ေနတယ္မွတ္ေနတာ. အနားေရာက္ေတာ႔မွ ပါးစပ္ဟျပတယ္. အမေလးးးးးးးးးးး

သြားၾကီးေတြမ်ား. မန္းေလး စိန္ပန္းစက္မႈဇုံက ဂေဟေဆာ္တဲ႔ အေခ်ာင္းၾကီးေတြေလာက္ရွိတယ္. ေနာက္ထပ္ ကေလးသရဲေလးတစ္ေကာင္ဆုိ သြားေတြကုိ Brace ေလးေတြေတာင္ ဆဲြထားလုိက္ေသး.. ၾကီးလာရင္ သြားေတြ မညီမွာစုိးလုိ႔တဲ႔... (ေတာ္ေသးတာေပါ႔. စိန္ပြင္႔ေလးေတြ ကပ္မထားလုိ႔.)

အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထြက္ေျပးရတာေပါ႔. နီးရာ ရထားတစ္စီးေပၚ ေျပးတက္လုိက္ရတယ္.

ရထားက ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ လႈိဏ္ဂူၾကီးတစ္ခုထဲ ေျပး၀င္သြားပါတယ္. လမ္းခဲြတစ္ခုမွာ ခဏရပ္ပါတယ္. ဒရုိင္ဗာက ေမးပါေသးတယ္. ဒီဖက္လမ္းက အခုတင္ ရထားတစ္စီးထြက္သြားတာတဲ႔ ခဏေစာင္႔ရမယ္. ဟုိဖက္က သြားရင္ေကာင္းမလားတဲ႔.

ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ခရီးသည္တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း သြားသြား. ဆုိျပီး အားေပးၾကတယ္ေလ.

အဲဒါနဲ႔ ေမာင္းလည္းေမာင္းေရာ ရထားက ေလွကားအတုိင္း ေျပးဆင္းသြားတယ္.

ရင္ထဲမွာေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကူး တရုတ္ နဂါးၾကီး ေျပးဆင္းလာသလုိပဲ... ဒုန္း.. ဂြမ္း.. ၀ရုန္း. အုံး... နဲ႔ေပါ႔.

ေအာက္လည္းေရာက္ေရာ ရထားက ဘီးေခ်ာ္ပါေလေရာ. ကၽြန္ေတာ္က 'ေခ်ာ္ေနျပီ ေခ်ာ္ေနျပီ' လုိ႔ လွမ္းေအာ္တာေပါ႔.

အင္း. ဟုတ္တယ္. ျမန္မာလုိေျပာတာေတာ႔ မဟုတ္ဘူးဗ်. ကၽြန္ေတာ္က ႏုိင္ငံျခားသံ၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ ဒရုိင္ဗာကုိ လွမ္းေျပာရတာေပါ႔. ဒီလုိေလးေလ..

Yo.. Man... Chaw Nay Bi... s... C'mon, man! ေပါ႔..

ဟတ္ဟတ္..

ရထားၾကီးက သံလမ္းေပၚ ျပန္တက္သြားေရာ.

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရာက္ျပီဆုိျပီး တံခါးဖြင္႔တာကုိ ေစာင္႔တာေပါ႔.

'တုံ' ဆုိတဲ႔ ဘဲလ္သံေလးနဲ႔အတူ တံခါးလည္း ပြင္႔သြားေရာ ဆင္းမယ္အလုပ္ ေရွ႔မွာ လမ္းပိတ္ရင္သုံးတဲ႔ သစ္သားတုံးၾကီးက ေပၚလာေရာ.

ဟုိက္. ပီလုိျဖစ္တာလဲေ၀႔ လုိ႔ ဒရိုင္ဗာကုိ ျပန္ေမးမယ္အလုပ္ ခုနက ကေလး သရဲသုံးေကာင္က မွန္ထဲမွာ ေပၚလာတယ္.

ဟုိကားထဲကလုိေလ. Grudge ကားထဲမွာ မင္းသမီးက ကားစီးလာေတာ႔ ကားမွန္ထဲကေန ကေလးသရဲေလး ေပၚလာသလုိေပါ႔.

အသံေတာင္ ေပးလုိက္ေသးး

'အက္... အက္... အက္... အက္...' တဲ႔..

ကၽြန္ေတာ္လည္း ခုနက ျမင္ရတဲ႔ အတားအဆီးကုိ ၀ုန္းခနဲ ေက်ာ္... အေပါက္ကေနခုန္ဆင္းလုိက္ေတာ႔ ေရာက္သြားတဲ႔ေနရာက ဘာမွတ္လဲ..

"စုိက္ပ်ိဳးေရး" မွတ္တုိင္တဲ႔ဗ်ာ.... ျမန္မာ႔အသံရုံးၾကီးက ထီးထီးၾကီးရပ္ေနလုိ႔.. ဦးေက်ာ္စုိးဦးေတာင္ ပုဆုိးျပင္၀တ္ေနတာေတြ႔လုိက္ရတယ္. (ေအာ္. သတင္းေၾကျငာခါနီးမုိ႔ ျပင္တာဆင္တာပါတဲ႔ေလ.... အဲဒီ႔ေန႔က မုိးေခါင္သြားခဲ႔တယ္ဗ်ာ. အဲဒါ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာလား.. သြားစမ္းပါ. မ ကုိလြမ္းတယ္.)

ကားလမ္းကုိ ျဖတ္အကူး. Very Ignorant Person (VIP) ေတြ ပါလာပုံရတဲ႔ ကားတန္းရွည္ၾကီးက ဟုိဖက္လမ္းကေန 'တီ.. တီ.. တီ... တီ..' ဆုိျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ဆီ ေျပးလာတယ္.

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကေလးသရဲနဲ႔ေတြ႔လုိ႔သာ ေျပးခ်င္ေျပးမယ္. ဒီငတေတြနဲ႔ေတြ႔လုိ႔ကေတာ႔ မရရတဲ႔နည္းနဲ႔ ဆန္႔က်င္မယ္ဆုိျပီး ကားေမာင္းတဲ႔လူကုိ လွမ္းျပီး စိတ္နဲ႔ညွိဳ႔လုိက္တယ္.

ေမာင္းတဲ႔သူက ဘယ္သူျဖစ္ေနလဲသိလား..

ခင္ဗ်ားမသိပါဘူး..

ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိလုိက္ဘူး..

ႏႈိးစက္က 'တီ.....တီ.....တီ.....တီ.....' ျမည္ေနရာက နည္းနည္းၾကာသြားေတာ႔ အသံက ပုိစိပ္လာျပီး တီ.တီ.တီ.တီ. ျဖစ္သြားခဲ႔တယ္ေလ. အဲဒီ႔ေတာ႔မွ ထပိတ္လုိက္ျပီး အိပ္ယာေပၚမွာ ေငါင္စင္းစင္းနဲ႔ ထုိင္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔္ကုိ ညေနခင္းေလျပည္ညွင္းေလးက 'What the heck u r doing, man? Move your ass off! Go! Go! Go!' ဆုိျပီး ညင္ညင္သာသာေလး ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္.

အိပ္ယာေပၚကဆင္း၊ မ်က္ႏွာသစ္၊ လန္းသြားေအာင္ ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ေျဖာင္းဒိုင္း ေျဖာင္းဒိုင္းဆုိျပီး ဇက္ပုိးေတြ နားရင္းေတြဘာေတြ အုပ္၊ နားသယ္ေမႊးကုိ ဇြိခနဲ ဆဲြထည္႔ျပီးသကာလ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ ၀င္. လွန္ေလွာၾကည္႔ေတာ႔ မနက္ခင္းက တည္သြားခဲ႔တဲ႔ ထမင္းအုိးက "ဘာမွခ်ိဘူး" ဆုိျပီး ျပဳံးစိစိနဲ႔ လွမ္းေျပာတယ္.

တင္းသြားတယ္ဗ်ာ. အဲဒါနဲ႔ပဲ ေရခဲေသတၱာကုိ ၀ုန္းခနဲဆဲြဖြင္႔. ၾကက္ဥတစ္လုံးယူ. ဘီရုိေပၚက ေခါက္ဆဲြေျခာက္ထုပ္ကုိ ေဖာင္းခနဲဖြင္႔. ေရေႏြးအုိးတည္ျပီး အုံးဒိုင္းဂြမ္းဆုိ လုပ္ထည္႔လုိက္တာ ေနာက္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္လည္းေနေရာ ဘေလာ႔ဂါရန္ေအာင္တစ္ေယာက္ သတင္းစာေလးဖတ္ရင္း၊ ေခါက္ဆဲြျပဳတ္ေလးေသာက္ရင္း၊ ဒူးေလးႏံွ႔ရင္း၊ နဖူးေပၚ၀ဲက်လာတဲ႔ ဆံႏြယ္ေလးေတြကုိ သပ္တင္ရင္း၊ ဆက္ရက္မင္းစည္းစိမ္ကုိ ခံစားေနခဲ႔ပါေတာ႔တယ္.

အဲ. ညေရာက္ေတာ႔ ကြိဳင္ေတာ႔တာပဲဗ်ာ.

မ်က္လုံးၾကီးက ျပဴးေနလုိက္တာမွ ဇီးကြက္ကေတာင္ အေဖေခၚရမယ္.

ဒီေတာ႔လည္း ဘာလုပ္မလဲ အေျပးအလႊားစဥ္းစားလုိက္ေတာ႔ ပုိ႔စ္ေရးမွာေပါ႔ဆုိတဲ႔ အေျဖက ဂြက္ခနဲ ထြက္လာတယ္.

ဟုတ္တယ္. 'ဂြက္' ဗ်.

စဥ္းစားလုိ႔ အေျဖလည္းထြက္ေရာ အားရ၀မ္းသာနဲ႔ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီခြက္ကို စားပဲြေပၚ ေဆာင္႔ခ်လုိက္ေတာ႔ "ဂြက္" ျဖစ္သြားေရာ. ဟတ္ဟတ္.

ညေနက အိပ္ထားတယ္. ခု ေကာ္ဖီေသာက္ထားတယ္.

ကဲ. ဆမ္းသင္းေတာ႔ ေလာင္းျပီထင္တယ္ဗ်. ဟတ္ဟတ္.

ဒီည မအိပ္ေတာ႔ဘူး.

အားလုံးကုိ လြမ္းတယ္.

မြ................................

အာဘြား...

ရႊတ္...

နက္ျဖန္ေတြ႔မယ္ဗ်ာ.

ျပန္အိပ္ရင္ ကေလးသရဲေလးေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔မွာေၾကာက္တယ္....

ဒီတစ္ခါဆင္းရင္ေတာ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးမွာ မဆင္းခ်င္ေတာ႔ဘူး. တံတားျဖဴဆုိေတာ္ေသး... (အတဲြေခ်ာင္းလုိ႔ရတယ္..)

"အက္.. အက္.. အက္.."

အလုိေလး ဘုရားသခင္...

................

မ-၄ (သုိ႔) လြမ္းအိပ္မက္

အိပ္မက္လား၊ တကယ္႔အျဖစ္အပ်က္လားေတာ႔ မသိ
ညက ကၽြန္ေတာ္႔နဖူးကုိ 'မ' လာနမ္းသြားခဲ႔တယ္.
ေျပာသြားေသးတယ္.
'လြမ္းေနတာလားဟင္' တဲ႔...

မ်က္စိကုိ ခ်က္ခ်င္းဖြင္႔မိေတာ႔
အလင္းတန္းတစ္ခုက မညွာမတာ တုိး၀င္သြားခဲ႔တယ္.
ကုိယ္႔အျဖစ္ကုိယ္ ျပန္ေတြးရင္း
'ဟင္း' ခနဲ သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ခ်
တစ္ညလုံး မီးဖြင္႔လ်က္သား
စားပဲြေပၚပါးအပ္ရင္း
ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ႔တာကုိး...

ေရွ႔တည္႔တည္႔ကုိ လွမ္းၾကည္႔မိေတာ႔
အ၀ါေရာင္မီးလုံးေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ယူဇာနိမ္း(မ္)ေလးက
အားငယ္စြာနဲ႔ ျပန္လွမ္းၾကည္႔တယ္.
'မ' မလာႏုိင္ဘူးဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္.
သိပါတယ္ 'မ' ရယ္..

မလာႏိုင္မွန္းသိလ်က္နဲ႔
ေပၚလာေလမလား ေမွ်ာ္မိတာ
ကၽြန္ေတာ္႔အျပစ္ပါ.

တုံ႔ျပန္မႈမရွိတဲ႔ 'မ' ရဲ႔ နာမည္ေလးေဘးမွာ
ကလစ္ခဏခဏ ေခါက္ရင္း
ဟုိးအေ၀းၾကီးကေန ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းေနရတဲ႔အေၾကာင္း
ေအာ႔ဖ္လုိင္း မက္ေဆ႔ခ်္ေတြ ပုိ႔ရေပါင္းလည္း မ်ားျပီ.
'မ' ရဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေလးကုိ ထုိင္ၾကည္႔လုိ႔
ေခၚသင္႔လား မေခၚသင္႔လား ေမးခြန္းေတြမ်ားစြာထဲမွာ
ကၽြန္ေတာ႔္၀ိညာဥ္ ညင္သာစြာ အသက္မဲ႔ေနခဲ႔တယ္.

ညရယ္..
ရွည္လြန္းလုိက္တာ.
စိတၱဇည...
ေသြးပ်က္ည...
အိပ္ပ်က္ည...
ႏွိပ္စက္ည...
လြမ္းဆြတ္ည...
၀ဋ္ခံရတဲ႔ည...

လမင္းၾကီးကုိ တမ္းတလုိ႔
မွန္းဆ ငုိေၾကြးေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္
ၾကယ္စင္ အေဖာ္ေလးေတြကုိလည္း မခုံမင္ႏုိင္ေတာ႔ပါဘူး.
တဂုိးေျပာခဲ႔တဲ႔ အမွန္တရား
ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ မခံစားႏုိင္ခဲ႔ပါဘူး.
ရူးတယ္ေျပာလဲ ေျပာေတာ႔ 'မ' ရယ္.
အခ်စ္စစ္ဆုိတာ Assembly လုိင္းထဲက ထြက္က်လာတဲ႔
ေပါေပါေလာေလာ ထုတ္ကုန္ပစၥည္းမွ မဟုတ္ခဲ႔တာ...

To Be or Not To Be ဆုိတာလည္း
ရွိတ္စပီးယားရဲ႔ ဟင္းမလက္အတြက္ပဲ မွန္မွာပါ.
ဆုံးျဖတ္ခံရျပီးသား ဘ၀ႏွစ္ခုအတြက္ေတာ႔
Not To Be or Never To Be ဆုိတာပဲ ရွိခဲ႔ေတာ႔တယ္.
ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလဲဟင္
အဲဒီ႔ေမးခြန္းကုိ ကၽြန္ေတာ္သိပ္မုန္းတယ္.
ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာကုိ ကုိယ္အျမဲသတ္မွတ္ခဲ႔တဲ႔လူတစ္ေယာက္အတြက္
'ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ' ဆုိတဲ႔ ေမးခြန္းမ်ိဳးက
ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္လြန္းေနခဲ႔တယ္.
ဒါေပမယ္႔ ျပန္ေမးေနမိဆဲပါ
'ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲဟင္ မ'
'မ ကုိ သိပ္ခ်စ္မိတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ မ ရယ္'...

အိပ္မက္လား တကယ္႔အျဖစ္အပ်က္လားေတာ႔ မသိ
ညက ကၽြန္ေတာ္႔နဖူးကုိ 'မ' လာနမ္းသြားခဲ႔တယ္.
ေျပာသြားေသးတယ္
'လြမ္းေနတာလားဟင္' တဲ႔..

ဟုတ္.
လြမ္းေနတယ္
သိပ္လြမ္းေနတယ္.
ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ကို လြမ္းဆြတ္ေနမိတယ္ 'မ' ရယ္...

Yes, we can!

ႏုိ၀င္ဘာ ၄ ရက္...

အေမရိကန္ႏုိင္ငံရဲ႔ သမုိင္းမွာ အၾကီးက်ယ္ဆုံး အေျပာင္းအလဲတစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ေန႔လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္.

ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ အေမရိကန္သမိုင္းမွာ ပထမဆုံး လူမည္း သမၼတအျဖစ္ အုိဘားမားကုိ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္လုိက္လုိ႔ပါပဲ.

အခု ဒီစာကုိ ေရးေနခ်ိန္မွာ နယူးေယာက္ျမိဳ႔ရဲ႔ Time Square မွာ အေမရိကန္ျပည္သူေတြ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ေအာ္ဟစ္ေနၾကတယ္. ခ်ီကာဂုိမွာရွိတဲ႔ Grant Park မွာ အုိဘားမား အုိဘားမား ဆုိျပီး သံျပဳိင္ေအာ္ဟစ္ေနၾကတယ္. ၀ါရွင္တန္ဒီစီမွာ ရွိတဲ႔ အိမ္ျဖဴေတာ္ေရွ႔မွာ လက္ရွိသမၼတ ဘုရွ္ ထြက္လာျပီး တစ္ခုခုေျပာမလားလုိ႔ လူအုပ္ၾကီးက ေစာင္႔ဆိုင္းေနၾကတယ္.

ဒါကေတာ႔ အုိဘားမား ႏုိင္ျပီဆုိတဲ႔ အေၾကာင္းကုိ CNN က ေၾကျငာလုိက္ေတာ႔ ၀မ္းသာအားရ ဟစ္ေၾကြးေနၾကတဲ႔ လူအုပ္ၾကီးပါ.

http://www.cnn.com/video/#/video/politics/2008/11/04/malveaux.obama.wins.ohio.cnn

အုိဘားမားရဲ႔ ဇာတိရင္းျမစ္ျဖစ္တဲ႔ ကင္ညာႏုိင္ငံမွာလည္း ကင္ညာျပည္သူေတြက သူတုိ႔ရုိးရာသီခ်င္းေတြ ဆုိျပီး ကခုန္ျမဴးထူးေနၾကပါတယ္.

တကယ္႔ကို ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ႔ အေျပာင္းအလဲၾကီးတစ္ခုပါပဲ.

ဇန္န၀ါရီ ၂၀ ရက္ေန႔မွာ အုိဘားမားရဲ႔ Inauguration Ceremony ကုိ က်င္းပျပီး အေမရိကန္သမၼတရာထူးကုိ တရား၀င္ လဲႊေျပာင္းတာ၀န္ထမ္းေဆာင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္.

ဒီေရြးေကာက္ပဲြတစ္ခုလုံးကုိ အစအဆုံး ရင္ခုန္စြာ ၾကည္႔ရႈလာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ရင္ထဲမွာေတာ႔ စကားတစ္ခြန္းသာ ပဲ႔တင္ထပ္ေနခဲ႔ပါေတာ႔တယ္.

'ပညာရဲရင္႔ ပဲြလယ္တင္႔'

အားလုံးကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္


ရန္ေအာင္

I'm in Love....

Into the Darkness I am gazing at,
Without you, everything is so meaningless.

Hope to hear the ring from my cell,
Feel like my heart is burning to hell.

On youtube, I listened to "Keep Bleeding"
Leona, do you mean that she will be leaving?

Oh, please stop it and come back to me
Can't afford you trying to flee.

Mornings came and evenings are gone
The days without you, my days are torn.

C'mon, honey, it's not a joke
Can't even help myself gulping a coke.

Rice or curry I lost interest
Just murmuring "My Love, My Love"

Look around you, who else do you have?
Me, myself and my heart to be hijacked.

Look, honey, a leaf is falling
Wish you will be with me tomorrow morning.

Oh yeah, baby, I'm not a poet
But, please know that I'm in love.

YKN

Oops! I did it again.... :)

What's uppppp, guys!

Forgive me for not being able to post around these days.

First, I have been super-busy with my daily activities.

Second, I am missing her soooo much. :)

Third, my laptop was infected with some hard-to-kill viruses.

Fourth, I'm sooooooooooooo maddddd.

hat hat hat..

Yeah! It's really a frustrating experience. Just think about it, man!
Your precious files are gone...

Especially, her picutres... :((((((

"Her pictures" by that I mean my mom's pictures....

:D

Furthermore, I hate blogging in English. I don't know why.
Before blogging in Burmese, it was ok to write in bilingual ways.

But, after being in touch with myanmar blogger community to an extent, I have been quite estranged from blogging in English. I'd prefer writing in Burmese. Sometimes, I feel like composing in English, but I decided I'd rather post it on my English blog instead of on my "yanaung.net".

What am I doing now, huh?

I'm scanning my virus-infected computer while I was writing this post with an outdated laptop.

You might be wondering why I didn't download Zawgyi font and keyboards so that I can still write up a burmese post.

Straight answer?

I just don't wanna do it, man!

Give me a break. :))))

Lazybone or bonelazy or whatsoever you wanna dub me!
I don't care.

Hat hat hat..

Just pulling your legs, guys...

My other computer totally crashed and I am now trying to recover the system. Hope it will be back to normal by tomorrow morning, or NOT.

At this moment, I'm just crossing my fingers, my toes, my hands, my feet and whatever I can cross to make it work. LOL!

Anyway, I gotta stop my complaint right here.

You guys have fun!!!! OK?

Y.

အိတ္စ္ကြတ္မီနဲ႔ ဆမ္းသင္းမ္ေလာင္း.....

တစ္ခါတုန္းကေပါ႔ဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္ တရုတ္တန္းက ျမန္မာဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဆီ ဓာတ္မွန္သြားရုိက္ပါတယ္.

ဓာတ္ေလွကားထဲကုိ ၀င္ေတာ႔ အထဲမွာ လူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါျပီ. တံခါးက ပိတ္လုပိတ္ခင္မွာပဲ.

“အိတ္စ္ကြတ္မီ. အိတ္စ္ကြတ္မီ..”

အသံၾကားတဲ႔ဖက္ကုိ လွမ္းၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ လူလတ္ပုိင္းအရြယ္ တရုတ္မတစ္ေယာက္ စလင္းဘတ္နဲ႔ ေဒါက္ျမင္႔ဖိနပ္နဲ႔ စကတ္အတုိေလးနဲ႔ ေျခကားယား လက္ကားယား အေမာတေကာ ေျပးလာတာကုိ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္.

အဲဒါနဲ႔ပဲ တံခါးနဲ႔ အနီးဆုံးမွာ ရွိေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဓာတ္ေလွကားတံခါးၾကားထဲ လက္ကုိ အသာထည္႔လုိက္လုိ႔ တံခါးျပန္ဖြင္႔ေစလုိက္ပါတယ္.

တရုတ္မလည္း အထဲကုိ သုတ္သုတ္သုတ္သုတ္နဲ႔ ၀င္လာျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ေဘးမွာ လာရပ္ပါတယ္.

လူေတြအမ်ားၾကီးရွိေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ မိန္းကေလးမုိ႔ နည္းနည္းအုိက္တင္ခံေနတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင္႔ သူ ေမာေနတာကုိ လူမသိေအာင္ အသက္မွ်င္းမွ်င္းေလး ရႉလုိက္ထုတ္လုိက္ လုပ္ေနပါတယ္. ဓာတ္ေလွကားထဲမွာလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ကၽြန္ေတာ္႔နားလည္း ကပ္ျပီး ရပ္ေနတာလည္း ျဖစ္ျပန္တာေၾကာင္႔ အကုန္လုံး ၾကားေနရတာေပါ႔ဗ်ာ.

ေဘးကလူေတြကလည္း မိန္းကေလးဆုိလုိ႔ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ပါလာတဲ႔သူ႔ကုိ မသိမသာေရာ သိသိသာသာေရာ ေဂၚရႈိးရႈိးေနၾကတာေပါ႔.

အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာပဲ ဓာတ္ေလွကားက တက္ေနရင္း တန္းလန္း တုန္႔ခနဲ ရပ္သြားပါေလေရာ.

ရပ္ရမယ္႔ အထပ္မွာ ရပ္သြားတာမဟုတ္ဘဲ တက္ေနရင္းကေန မီးပ်က္သလုိ ရပ္သြားတာဆုိေတာ႔ အားလုံးလန္႔သြားတာေပါ႔.

အဲဒီ႔အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ႏွစ္ခါျပန္လန္႔ခဲ႔ရတယ္.

ဘာလုိ႔လဲဟုတ္လား.

ခုနက တရုတ္မရယ္ေပါ႔.

ဓာတ္ေလွကားလည္း အဲလုိရပ္သြားေရာ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ဆတ္ခနဲလွည္႔ၾကည္႔၊ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ႔ စလင္းဘတ္ကုိ သူ႔ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားထဲ ဖတ္ခနဲ ထုိးထည္႔၊ ေခါင္းေလးကုိ ေစာင္းလုိ႔ ဘာေျပာလုိက္သလဲဆုိေတာ႔…

“အုပ္စ္… ဆမ္းသင္းမ္ေလာင္း?” တဲ႔…

ေဘးလူေတြကလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ လွမ္းၾကည္႔၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ျပန္ငုံ႔ၾကည္႔မိသြားတယ္.

ေဩာ္. ငါ၀တ္ထားတာ ဘာေတြမ်ား မေသမသပ္ျဖစ္ေနလဲလုိ႔ေပါ႔ေလ.

ဟတ္ဟတ္ဟတ္..

တကယ္ေတာ႔ တရုတ္မက “Oops! Something’s wrong?” လုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါ.
ကၽြန္ေတာ္႔ကုိၾကည္႔ျပီး မပီကလာ ပီကလာနဲ႔ ပဲေလးမ်ားျပီး တရုတ္သံ၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ ေျပာလုိက္ေတာ႔ ….

ခုေတာ႔..

ခုေတာ႔..

ကၽြန္ေတာ္ အားၾကီးစိတ္ညစ္တယ္.

ဘာရယ္ေတာ႔မဟုတ္ဘူး. ကၽြန္ေတာ္ တရုတ္တန္းဖက္ကုိ ေရာက္ျဖစ္တုိင္း အိတ္စ္ကြတ္မီနဲ႔ ဆမ္းသင္းမ္ေလာင္းေလးကုိ ေမွ်ာ္ေနမိခဲ႔တယ္.

မွတ္ခ်က္။

ဒီဇာတ္လမ္းေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္ေတြ႔ၾကဳံခဲ႔ရတာမဟုတ္ပါဘူး. မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ေျပာျပတာကုိ ျပန္ျပီး ေဖာက္သည္ခ်ထားတာပါ. ဘေလာ႔ဂါဆုိေတာ႔လည္း ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ေလးေတြနဲ႔ ဖတ္ေကာင္းေအာင္ ျခယ္ရတာေပါ႔ဗ်ာ. တရုတ္မကေတာ႔ တကယ္႔ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ. ကၽြန္ေတာ္သာ ဇာတ္လုိက္ေနရမွာ မဟုတ္ခဲ႔တာေလ. :D

မ-၃ (သုိ႔မဟုတ္) လြမ္းလုိ႔ေရးတဲ႔စာ

မ…

သတိရလုိက္တာ “မ” ရယ္.

ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းလြမ္းလုိ႔ မေနႏုိင္တာနဲ႔ ဒီစာေလးကုိ ေကာက္ေရးျဖစ္လုိက္တာ.
မေတြ႔ရတာလည္း ၾကာျပီ. အသံေလးလည္း မၾကားရတာ အေတာ္ၾကာျပီေနာ္.

အင္းဗ်ာ. တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ေလ ဒီစည္းမ်ဥ္းေဘာင္ကနားေတြေနာက္မွာ ပိတ္မိေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အခ်စ္ေတြကုိ သနားမိတယ္.

ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ သနားေနတာလားလုိ႔ ျပန္မေလွာင္ပါနဲ႔ေနာ္.

တကယ္ခ်စ္မိသြားရင္ ေပ်ာ္ေနရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြထက္ အလုိလုိေနရင္း ၀မ္းနည္းေနရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ပုိမ်ားတတ္တာကုိ “မ” တစ္ေန႔ေတာ႔ သိလာပါလိမ္႔မယ္.

သိျပီးသားလည္း ျဖစ္မွာေပါ႔ေလ. မေျပာလုိက္ခ်င္ဘူး. ဟုတ္တယ္.

ကုိယ္႔ခ်စ္သူက ကုိယ္႔ကုိ အျမဲ ဂရုစိုက္ၾကင္နာေနေစခ်င္တာေပါ႔.

ကေတာက္ကဆျဖစ္ရျပီ ဆုိရင္ ရန္ျဖစ္ေနတုန္းသာ အႏုိင္ယူခ်င္စိတ္နဲ႔ ျငင္းခုန္ေနမိေပမယ္႔ မေတြ႔ရေတာ႔တဲ႔ အခ်ိန္က်မွ “ေဩာ္. ငါမွားေလျခင္း. သူ႔ကုိ အႏုိင္ယူမိေလျခင္း. သူမ်ား နာၾကင္သြားေလမလား. ခံစားသြားရေလမလား” ဆုိတဲ႔ ေနာင္တေတြ၊ ပူပင္ျခင္းေတြကုိ ရင္မွာ ပိုက္ေထြးရင္း “မ” နဲ႔ ျပန္ဆုံေတြ႔ႏုိင္မယ္႔ အခ်ိန္ေလးကုိ ျပန္လည္တမ္းတမိေနတာ ကၽြန္ေတာ္ “မ” ကုိ ေျပာျပခ်င္ပါရဲ႔…

ဘာလုိလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ “မ” နဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ႔တာ … ႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ႔ျပီေနာ္.

ၾကာျပီလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရသလုိ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ သိခဲ႔ၾကသလုိပဲလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္.

ၾကာျပီဆုိတာက “မ” နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက သံေယာဇဥ္ နက္ရႈိင္းလြန္းေနခဲ႔တာကုိ ကုိယ္စားျပဳတာပါ.

မေန႔တစ္ေန႔ ဆုိတာကေတာ႔ ဒီေလာက္ၾကာၾကာ သိခဲ႔ေပမယ္႔လည္း အခုခ်ိန္ထိ လန္းဆန္းသစ္လြင္ေနတဲ႔ အခ်စ္ေတြ စကၠန္႔မျခား ေပါက္ဖြားေနဆဲျဖစ္ေနတာကုိ ေျပာခ်င္တာပါ.

ေဟာ..

“မ” ျပဳံးေနတာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔ေနရတယ္...

တကယ္ေျပာေနတာပါဗ်ာ.

စကားတတ္တုိင္း၊ လွ်ာမွာ အရုိးမရွိတုိင္း ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ မဟုတ္ရပါဘူး.

ရင္ထဲမွာ အခ်စ္ဆုိတာ ျဖစ္လာရင္ စစ္ဘုရင္ေတြေတာင္ ကဗ်ာေတြ စာေတြ စပ္ဆုိၾကရတဲ႔ အထိ ျဖစ္ခဲ႔ရတာ နတ္သွ်င္ေနာင္တုိ႔၊ ျပည္န၀ေဒးတို႔ သက္ေသပါပဲ “မ” ရယ္.

ကၽြန္ေတာ္လည္းေလ “မ” ကုိခ်စ္မိသြားတဲ႔ အခ်ိန္ကစျပီး ကဗ်ာေတြ စာေတြ ေရးတတ္လာခဲ႔တယ္.

တကယ္ေတာ႔ “မ”ဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အႏုပညာစ်ာန္ကုိ ၾကြ၀င္ေစတဲ႔ နတ္ဘုရားမ တစ္ပါး (သုိ႔မဟုတ္) ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ Muse ေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ “မ” ရယ္..

“မ” နဲ႔ပတ္သက္လာရင္ေလ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႔ဘယ္၀ါစကားကုိမွ ပုံတူကူးခ်ခဲ႔ျခင္း မရွိပါဘူး. ကၽြန္ေတာ္ “မ” ကုိ ခ်စ္မိတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ႔ စကားလုံးေတြ၊ လူတကာယူသုံးထားတဲ႔ ကဗ်ာစာပုိဒ္ေတြနဲ႔ ေဖာ္ျပရတာထက္ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲက အလုိလုိ စီးက်လာတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကုိ ကဗ်ာေလးေတြ အျဖစ္နဲ႔ ကုိယ္တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ေရးခ် ေျပာျပတတ္တာကုိ ပုိအားရတယ္.

ဟုတ္တယ္. “မ”

ကၽြန္ေတာ္႔ကဗ်ာေတြကုိ ျပန္ဖတ္ၾကည္႔…

“မ” ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးတယ္. စဲြလမ္းတယ္. ရင္ခုန္တိမ္းမူးတယ္. ဆုိတာကုိ ေတြ႔ရပါလိမ္႔မယ္.

ကၽြန္ေတာ္ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ႔ရပါဘူး.

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကုိ ေခ်ာ႔သိပ္ေနတဲ႔ မိခင္တစ္ေယာက္ဟာ သီခ်င္းဂီတကုိ ဘယ္လုိဆုိညည္းရမယ္ ဆုိတာကုိ အထူးတလည္ သင္ယူေနစရာ မလုိဘဲ မိဘေမတၱာျဖင္႔ သင္ၾကား တတ္ေျမာက္လာတတ္တယ္.

ဒီလုိပါပဲေလ. ခ်စ္တဲ႔ “မ”ကုိ ဘယ္ေလာက္ထိ ျမတ္ႏုိးရပါေၾကာင္း ဖြင္႔ဟေျပာျပခ်င္ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြအတြက္ ခ်စ္ျခင္းဖြဲ႔စာကဗ်ာေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ အလုိအေလ်ာက္ ေရးတတ္ဖဲြ႔ႏြဲ႔တတ္လာခ႔ဲတယ္ “မ” ရယ္…

ကၽြန္ေတာ္ “မ” နဲ႔တစ္ေန႔ေတာ႔ ဆုံစည္းခြင္႔ ရႏုိင္မွာပါေနာ္.

ရင္နာတယ္ “မ” ရယ္.

ျပန္ဆုံရင္ေတာင္ ကံက ကုန္ေနျပီးသားျဖစ္ေနေတာ႔
ေခါင္းေမာ႔ႏုိင္စြမ္း မရွိတဲ႔ ဒီ ရင္ဘတ္ထဲက အခ်စ္ေတြကုိ
ေဟာ ဟုိမွာ ျမင္ေနရတဲ႔ ဟဒ္ဆန္ျမစ္ထဲ ႏွစ္ခဲ႔ရေပါင္းလည္း မ်ားပါျပီ.

ေျပာရင္းနဲ႔ကုိ ကဗ်ာသံစဥ္ေတြ ကခုန္လာၾကျပီ “မ” ေရ..

ရင္နာတယ္ဗ်ာ.

တကယ္ကုိ ရင္နာတယ္.

ဘာလုိ႔ “မ” နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေစာၾကီးကတည္းက ဆုံေတြ႔ခြင္႔ မရခဲ႔ၾကတာလဲ..

ဘာလုိ႔….

ဘာလုိ႔.

ဘာလုိ႔..

ေတာ္ျပီ. “မ” ရယ္.

ကၽြန္ေတာ္ ငုိရလြန္းလုိ႔ မ်က္ရည္ေတာင္ မက်န္ေတာ႔ဘူး.

ေနာက္ဆုံးေတာ႔လည္း ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္မယ္႔ အတူတူ တစ္ခုပဲ ေျပာေတာ႔မယ္.

ကၽြန္ေတာ္ “မ” ကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္.

သိပ္ကုိခ်စ္ရပါတယ္ “မ” ရယ္..

အိပ္ျပီဗ်ာ. စိတ္ဓာတ္က်တယ္.

p.s

နက္ျဖန္ အျပင္သြားျဖစ္ရင္ ကားေကာင္းေကာင္းေမာင္းေနာ္.
အေႏြးထည္ေလးဘာေလးလည္း ေဆာင္သြားဦး. ရာသီဥတုက ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းေနတာ.
အိမ္မွာေနရင္လည္း အက်ၤီထူထူထဲထဲေလး ၀တ္ထား. ရႈိးျပမေနနဲ႔. ျဖစ္ေတာ႔ ကုိယ္ပဲ ခံရမွာ.

ဦးထီးသီခ်င္းထဲကလုိေပါ႔.

“နာေနဖ်ားေနရင္ ဘယ္သူက လာျပီး ေစာင္႔ေရွာက္ေပးမလဲဟင္
ဆင္ျခင္ျပီးေနပါ “မ” ရယ္”

ရယ္မေနနဲ႔. မေျပာလုိက္ခ်င္ဘူး.
ကေလးလည္း မဟုတ္. ကုလားလည္း မဟုတ္. တရုတ္လည္း မဟုတ္.
ကၽြန္ေတာ္႔စကားဆုိ ဘယ္ေတာ႔မွ အေလးအနက္မထားဘူး.

မွာေနတာနဲ႔ပဲ p.s က စာတစ္ေစာင္ ျဖစ္ေရာ႔မယ္.

ကၽြန္ေတာ္႔ဆီမွာ သိပ္ကုိ ညဥ္႔နက္ေနျပီဗ်.

“မ” ကုိ ညတုိင္းေစာင္႔ရလြန္းလုိ႔ မ်က္တြင္းထဲမွာေတာင္ ဟာဘယ္လ္စေပ႔စ္မွန္ေျပာင္း ထည္႔ထားလုိ႔ ရေနျပီ.

သိဘူးဗ်ာ.

စိတ္ညစ္တယ္.

“မ” ကုိခ်စ္ရတာ စိတ္ညစ္တယ္.

သီတင္းလည္းကၽြတ္ျပီ.

မသိဘူးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး “မ” ရယ္.

အိပ္ျပီ..

မြ……………..

ေအာ္.. ေမ႔လုိ႔.

မနက္ျဖန္ ေမးလ္ေဘာက္စ္ထဲကုိ ေမာနင္းႏုတ္စ္ေလး ခါတုိင္းလုိပဲ ပုိ႔ေပးထားမယ္ေနာ္.

ေဟာ. ၾကည္႔. သူရယ္သြားျပီ.

ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ “မ” ရယ္.. ဖုန္းဆက္လုိ႔ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္. အသံေလးအလြမ္းေျပ ၾကားခ်င္လုိ႔ပါ.

“မ” ကုိ သိပ္ခ်စ္တဲ႔.

YKN

ပ်ံေလေတာ႔ ေရႊဟသာၤ....

မေန႔က အလုပ္အျပီးမွာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အမွတ္တရ ရည္ရြယ္ျပဳလုပ္တဲ႔ ရႈိးပဲြေလးတစ္ခုကုိ ေရာက္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္.

တရုတ္တန္းနားမွာ ပထမေတာ႔ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ လိပ္စာကုိ ရုတ္တရက္ ရွာမရ ျဖစ္ေနခဲ႔ေသးတယ္. ေနာက္က်ေတာ႔မွ ေပးထားတဲ႔ လမ္းညႊန္ကုိ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ထုိးထည္႔လုိက္ျပီး တက္စီသမားတစ္ေယာက္ အနားလာတာနဲ႔ လမ္းေမးလုိက္ပါတယ္.

ေဩာ္. ေပးထားတဲ႔ လမ္းညႊန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သြားေနတဲ႔ လမ္းက တစ္ျခားစီျဖစ္ေနတာကုိး..

ဖီေလာ္တစ္ခုေတာင္ ေခါင္းထဲ လက္ခနဲ ထြက္သြားလုိက္ေသးတယ္.

လမ္းက မွန္ေနေပမယ္႔ လုိက္တဲ႔သူက လဲြေနရင္ လမ္းျပသူက အျပစ္မဟုတ္. ကုိယ္႔အျပစ္ပါပဲလားလုိ႔ရယ္ေလ…


တစ္ဖက္က ျပန္လွည္႔ေတြးလုိက္ေတာ႔လည္း လမ္းျပသူက ရွင္းေအာင္မွ မျပတာကုိး. အခုက်ေတာ႔ လမ္းသိတဲ႔ တက္စီသမားကလည္း ျပေရာ တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ ေတြ႔သြားတယ္.

ေနာက္ဆုံးက်ေတာ႔လည္း ကြန္ကလူးရွင္းကုိ မွ်မွ်တတေလးပဲ ဆဲြလုိက္ပါတယ္.

လမ္းလည္းျပတတ္ဦးမွ. လုိက္လည္းလုိက္တတ္ဦးမွလုိ႔ရယ္ေလ..

ဟတ္ဟတ္. ေလရွည္ေနတာနဲ႔ လုိရင္းမေရာက္ေတာ႔ဘူး. ေဆာရီး..

ရိႈးပဲြလုပ္တဲ႔ေနရာက ဟုိက္စကူးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာပါ. ေဘးနားမွာ Williamsburg တံတားၾကီးလည္း ရွိတယ္. ၀ါသနာပါရင္ တံတားေပၚကေန ဟက္ဒ္ဆင္ျမစ္ရႈခင္းေတြကို ေငးေမာေတြးေတာလုိ႔ ရေသးတယ္. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အခ်ိန္နည္းနည္းေနာက္က်ေနတာနဲ႔ ေက်ာင္းဖက္ကုိပဲ အရင္ေရာက္ေအာင္ လာခဲ႔လုိက္တယ္.

ေက်ာင္းအေပါက္၀နားေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သိပ္ရင္းႏွီးေနတဲ႔ မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လုိက္ရတယ္.

ေတာ္ေတာ္ကုိရင္းႏွီးေနတာပါ. အျဖဴေရာင္ Dress ေလးေပၚမွာ အနက္ေရာင္ အက်ီၤေလးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္.

အနားနားေရာက္ေတာ႔ သူက ကၽြန္ေတာ္႔ဖက္ကုိ တစ္ခ်က္လွည္႔ၾကည္႔ပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ကပဲ အရင္ျပဳံးျပလုိက္ပါတယ္.

“ေနေကာင္းလား အစ္မ” ဆုိျပီး ေခါင္းတစ္ခ်က္ဆတ္ရင္း ႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္.

သူမကလည္း ျပန္ျပီး ျပဳံးျပပါတယ္. သူမေဘးနားက ပါလာတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေဖာ္ေရြရင္းႏွီးစြာနဲ႔ ျပန္ျပဳံးျပပါတယ္..

ေဩာ္. ဘယ္သူလဲ ဟုတ္လား…

မီမီ၀င္းေဖပါ..

ဟတ္ဟတ္ဟတ္..

ေက်ာင္းအေပါက္၀နားေရာက္ေတာ႔ ဒီပဲြကုိလာဖုိ႔ ေခၚထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မိတ္ေဆြ ဇနီးေမာင္ႏွံကုိ လွမ္းဖုန္းဆက္ျဖစ္ပါတယ္. သူတုိ႔က ထြက္လာေနျပီတဲ႔. ကားေတြၾကပ္ေနလုိ႔ ဆုိတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း တံခါး၀နား ခဏရပ္ရင္း ေလညွင္းခံေနလုိက္ပါတယ္.

ျပိဳးျပဳိးပ်က္ပ်က္ လင္းလက္တဲ႔ အေရာင္ေတြနဲ႔ အစိမ္းေရာင္ Dress ေလး၀တ္လုိ႔ ဆံပင္ရွည္ေလးတစ္ေယာက္ ၀င္လာပါတယ္.

ဒီတစ္ခါေတာ႔ ျပံဳးျပီး ေခါင္းတစ္ခ်က္ဆတ္လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္. သူမကလည္း ျပန္ျပဳံးျပရင္း အခန္းထဲကုိ ၀ံ႔ၾကြားလွပစြာနဲ႔ ဆံရွည္ေလးတရမ္းရမ္းလုပ္ကာ ၀င္သြားပါတယ္.

ရတနာဦးပါ...

အထဲကို ၀င္သြားလုိက္ေတာ႔ လက္မွတ္ေကာင္တာနားမွာ ကၽြန္ေတာ္႔အသိေတြ အမ်ားၾကီး ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္.

“ကုိရန္ေအာင္ တစ္ေယာက္တည္းလား” ဆုိေတာ႔..

“ဟီးးးးးး” လုိ႔ေတာ႔ ရယ္မျပလုိက္ပါဘူး..

ခပ္တည္တည္ပဲ ေနရတာေပါ႔ဗ်ာ…

ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ ငိုခ်င္လာျပီ. ..

“ဟုတ္. တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ. အလုပ္ကအျပန္ လွည္႔၀င္လာတာမုိ႔ပါ.”

ဒီလုိပဲ ေျပာရတာပဲေလ. အလုပ္က မလာဘဲ အိမ္ကေန ထြက္လာရရင္လည္း တစ္ေယာက္တည္းက တစ္ေယာက္တည္းပါပဲဗ်ာ.

“၀ါးးးးးးးးးးး”

ငိုတာမဟုတ္ပါဘူးးးးး

လူတစ္ေယာက္ပုံေလးကုိ အမွတ္တရ ေရးထုိးထားတဲ႔ တီရွပ္အက်ီၤနက္ေလးနဲ႔ အရမ္းလွေနတဲ႔ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ အထဲကုိ ၀င္လာလုိ႔ပါ..

“ဟာ. အစ္မ. လွပေနပါလား” ဆုိေတာ႔..

“သိုင္းက်ဴး ေမာင္ေလး” ဆုိျပီး တက္ၾကြလန္းဆန္းစြာနဲ႔ အထဲကုိ ၀င္လာသူကေတာ႔ …

ေမဆိြပါ…

…..

အဆုိေတာ္ေတြ အထဲကုိ ၀င္သြားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္႔မိတ္ေဆြေတြကုိ ေစာင္႔ရင္း လက္မွတ္ေကာင္တာနားမွာ စားပဲြေလးခင္းျပီး ေရာင္းေနတဲ႔ စီဒီေခြေလးေတြကုိ လုိက္ၾကည္႔ေနမိပါတယ္.

ေဘးနားမွာ ခ်ထားတဲ႔ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးကုိ အမွတ္တရအေနနဲ႔ တစ္ေစာင္ယူလုိက္ပါတယ္.

မ်က္ႏွာဖုံးမွာ ေရးထားတာကေတာ႔..

A Benefit For Burma
Musical Evening 2008
“ရင္ထဲက စုိင္းထီးဆုိင္”



ေဩာ္. လြမ္းစရာပါပဲလား ဦးထီးရယ္..




မ်က္ႏွာဖုံးေနာက္ေက်ာမွာ ေရးထားတဲ႔ သတင္းေလးကုိ ဖတ္ၾကည္႔မိေတာ႔ ပိုျပီး လြမ္းစရာေလးေတြ ျဖစ္သြားခဲ႔တယ္.

ဒီဗီြဘီ၊ ၁၀ မတ္ ၂၀၀၈

နာမည္ေက်ာ္ ေတးသံရွင္ စုိင္းထီးဆုိင္ (အသက္ ၅၈ ႏွစ္) ဒီမနက္ကြယ္လြန္ပါတယ္..

…
.

“အရမ္း၀မ္းနည္းတာေပါ႔ဗ်ာ။ ျမန္မာ႔အႏုပညာ ေရစီးေၾကာင္းမွာ တအားေလ်ာ႔သြားတဲ႔ သေဘာ ရွိသြားပါတယ္။ ဗုိလ္ထီးတုိ႔ဆုိတာ ခုိင္မာစြာ ရပ္တည္လာတဲ႔ အဆုိေတာ္ေတြပါ။ သူ႔သီခ်င္းေတြက အျမဲတမ္း ရုိးမသြားမယ္႔ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြပါေလ။ ခုိင္တဲ႔သီခ်င္းေတြေပါ႔။ အဲဒါေၾကာင္႔ သူ႔သီခ်င္းေတြအေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္း သတိရေနမွာပါ..”

ကုိခင္ေမာင္တုိးရဲ႔ ၀မ္းနည္းစကားကုိ ဖတ္ၾကည္႔မိျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာလည္း ပဲ႔တင္ထပ္ေနခဲ႔တယ္.

“ဟုတ္တယ္. ဦးထီး… ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခင္ဗ်ားကုိ အျမဲတမ္း သတိရလြမ္းဆြတ္ေနမွာပါ…”

…..

အေရာင္ဆုိးတတ္တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ မတတ္သာလုိ႔ အေရာင္ေတြ ျခယ္ခဲ႔ရတဲ႔ ဦးထီးရဲ႔ ဘ၀ေႏွာင္းပိုင္းေတြမွာ အရင္ကေလာက္ ပရိသတ္ရဲ႔ တခဲနက္ ၾကည္ညိဳအားေပးမႈကုိ မရေတာ႔ေပမယ္႔ ဦးထီးကုိ ကၽြန္ေတာ္ အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပဲ အကဲျဖတ္ေလးစားမိပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္ကတည္းက ဦးထီးရဲ႔ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးၾကီးျပင္းလာခဲ႔တာပါ.
ေလညာအရပ္ကအခ်စ္၊ ေမျမိဳ႔မုိး၊ အခ်စ္ေထာင္၊ ေမာင္႔လျပည္႔၀န္း၊ အခ်စ္ကုိဦးစားေပးခဲ႔သူ၊ မႏၱေလးေရာက္ ရွမ္းတစ္ေယာက္၊ ခဲြစိတ္ခန္းက ဆရာမေလးသုိ႔၊ ျခေသၤ႔လည္ျပန္၊ ဘီးနံပါတ္ OK 0122 L၊ သဘာ၀ရဲ႔ ရင္ေသြးငယ္ေတြ……

အမ်ားၾကီးမွ အမ်ားၾကီးပါ..

ဒီလုိမ်ိဳး သီခ်င္းအမ်ားၾကီးဆုိႏုိင္သလုိ ဆုိတဲ႔ သီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း နာမည္ၾကီးေပါက္ေျမာက္ခဲ႔တဲ႔ အဆုိေတာ္မ်ိဳး ရွားပါတယ္.

အခုေန ဂစ္တာကုိ ေကာက္ကိုင္လုိ႔…

“မင္းေျပာတဲ႔ စကားမ်ား. နားၾကားမ်ား လဲြသလား.
ေလသံက တစိမ္းဆန္ေနျပီ..
ၾကင္နာတာ နာၾကင္တာ ေနရာလဲခဲ႔…”

ဆုိညည္းၾကည္႔..

သံစဥ္ေတြ လန္းဆန္းေနျမဲ. စကားလုံးေတြ အားေကာင္းခုိင္မာေနျမဲပါ..

ဒါ ကုိယ္ပုိင္သံစဥ္ရဲ႔ အႏွစ္သာရ. အစမ္းသပ္ခံႏုိင္တဲ႔ သဘာ၀. အခ်ိန္ကာလေရြ႔ေလ်ာေပမယ္႔ မေျပာင္းလဲတဲ႔ ရင္ခုန္သံေတြပါပဲ..

ကၽြန္ေတာ္ ဦးထီးရဲ႔ သီခ်င္းေတြ၊ ဆရာ စိုင္းခမ္းလိတ္ရဲ႔ စကားလုံးေတြကုိ အရမ္းေလးစားမိတယ္. ဘ၀အေတြးအေခၚေတြ အမ်ားၾကီးပါသလုိ သံစဥ္ေလးေတြကလည္း လွပျငိမ္႔ေညာင္းလြန္းပါတယ္…

အိမ္ကုိ တကူးတကလွမ္းမွာထားတဲ႔ စုိင္းထီးဆုိင္ ေတးေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုပ္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏ ဖြင္႔ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္. ဂစ္တာတီးတုိင္း ဖြင္႔ၾကည္႔မိသလုိ ဂစ္တာမတီးေပမယ္႔လည္း သီခ်င္းေတြကုိ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ခံစားဖတ္ရႈတဲ႔အခါေတြလည္း ရွိပါတယ္.

“နင္ဟာ အေတာင္ပါတဲ႔ ငွက္ပါ.
ငါက လြင္႔ပါးတဲ႔ ေရာ္ရြက္၀ါ.
အဆင္ေျပ ေလလာတုန္းအခုိက္မွာ
ၾကည္ႏူးျမဴးခဲ႔ရတယ္ တရံတခါ..”

“ပ်ံသန္းတဲ႔ ငွက္ကုိ သူတုိ႔မုိ႔ ဖမ္းခ်င္တာ.
ေရႊေလွာင္အိမ္မွာ ေပ်ာ္လုိ႔ မရပါ.
ခ်စ္တဲ႔ ေကာင္းကင္ရဲ႔ လြတ္လပ္မႈကုိရွာ..”

“ဘာသာမတူ လူမ်ိဳးမခဲြဘဲခ်စ္တာ
ကုိယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျပစ္လား.
ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ကုိယ္ကေတာ႔ ဂရုမစုိက္ႏုိင္ပါ.
ခ်စ္ျပီးမွေတာ႔ကြာ..”

“ဆုံႏုိင္မဆုံႏုိင္မွန္း မသိဘဲ ခ်စ္တာ
ကုိယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျပစ္လား.
ဘယ္သူေတြတားတား ကုိယ္ကေတာ႔ ေနာက္မဆုတ္ႏုိင္ပါ.
ဆက္ျပီးေတာ႔ ခ်စ္မွာ…”

ဆုိတဲ႔ အခ်စ္ကဗ်ာလွလွေလးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ခံစားနားေထာင္မိခဲ႔သလုိ..

“လမ္းေပၚမွာ အရက္သမားတစ္ေယာက္ မူးလဲေနတယ္.
ယမ္းေယာင္ကာ သီခ်င္းတစ္ပုိင္းတစ္စ ညည္းညဴေနတယ္.
ေလာကၾကီးရဲ႔ မတရားပုံလား ေလာကသားရဲ႔ မွားပုံလား
ႏွစ္ခုစလုံးမ်ားလား မေျပာတတ္တယ္.
ငါမမူးေသးဘူး ငါမမူးေသးဘူး
မႏၱေလးက်ဳံးေရ မခမ္းသမွ်ေတာ႔…”

“ျဖဴစင္တဲ႔ ႏွလုံးသားေလးဟာ
အေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳး စြန္းထင္းေနျပီ
ဆႏၵလြန္ကဲ စိတ္အလုိလုိက္လဲြ
အသုံးမ၀င္တဲ႔ ေနာင္တေတြ လႈံ႔ေဆာ္ကာ ေၾကကဲြေန
အပူအပင္ကင္းတဲ႔ ကေလးေလးဘ၀သာ
တစ္ခါျပန္ျပီး ရခ်င္ေသးတယ္…”

“လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ေကာင္းကြက္ခ်ည္းပဲ
လုိခ်င္လုိ႔ေတာ႔ မရဘူးရယ္.
ဒြန္တဲြတဲ႔ ဆုိးကြက္လည္းပါမယ္.
အံ၀င္ဂြင္က် ဆုေတာင္းသမွ် ျပည္႔စုံေအာင္
ဘယ္ဘုရားကမွ မစြမ္းႏုိင္ဘူး
နီးစပ္တာနဲ႔ ေရာင္႔ရဲၾကရတာလည္း
မင္းအသိပါပဲ…”

ဆုိတဲ႔ ဘ၀အေတြးအေခၚေလးေတြပါတဲ႔ သီခ်င္းကဗ်ာေလးေတြကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိတတ္ခဲ႔တယ္.

ဦးထီးရဲ႔ သီခ်င္းေတြ အမွတ္တရ စုစည္းထားတဲ႔ Mp3 စီဒီေခြေလးတစ္ခ်ပ္ ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္. စီဒီေခြေလးကုိ လက္ထဲပိုက္ထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔နားထဲမွာ ေလညာအရပ္ကအခ်စ္ေတြ စီးဆင္းလာသလုိ ေမာင္႔လျပည္႔၀န္းဟာလည္း ထက္ေကာင္းကင္မွာ သာျမဲသာေနခဲ႔တယ္…

ကၽြန္ေတာ္႔မိတ္ေဆြ ဇနီးေမာင္ႏွံနဲ႔ အတူတူ ခန္းမထဲကုိ ၀င္လာခဲ႔လုိက္ေတာ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ထားသလုိ ပရိသတ္ အမ်ားၾကီး မေတြ႔ရပါဘူး.




အင္း. မ်ိဳးဆက္ေတြလည္း ျပတ္ခဲ႔ျပီပဲေလ. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ၾကားမ်ိဳးဆက္လုိ႔ ေျပာရမလား မသိ. ဒါမွမဟုတ္. ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ကပဲ အရင္ေခတ္က သီခ်င္းေတြကုိ တန္ဖုိးထားနားေထာင္တတ္လုိ႔ ရယ္ပဲလားမသိ. ကၽြန္ေတာ္႔မွာ သီခ်င္းၾကီးေတြ စုထားတာ ရွိသလုိ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြလည္း ရွိပါတယ္. ဦးထီးရဲ႔ သီခ်င္းေတြကို လူငယ္ေတြ နားေထာင္ေစခ်င္၊ ခံစားေစခ်င္ေပမယ္႔လည္း ေခတ္က ေျပာင္းခဲ႔ျပီကုိး..

ပရိသတ္ရဲ႔ အရြယ္ေတြကလည္း လူလတ္ပိုင္းေတြနဲ႔ လူၾကီးပိုင္းေတြ မ်ားပါတယ္.

အဆင္ေျပတဲ႔ တစ္ေနရာမွာ ၀င္ထုိင္လုိက္ရင္း စင္ျမင္႔ေပၚကုိ ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ မီမီ၀င္းေဖက အဖြင္႔သီခ်င္းဆုိေနပါျပီ..

ဦးထီးရဲ႔ The Wild One အဖဲြ႔ထဲက လိဒ္ဂစ္တာတီးသူ ကိုဗုံဗုံကုိလည္း စင္ျမင္႔ေပၚမွာ ေတြ႔ရပါတယ္. ျပီးေတာ႔ ဆရာဦးေစာဘဲြ႔မႉးရဲ႔သား Blade တီး၀ုိင္းက လိဒ္တီးတဲ႔ ကုိဘဲြ႔ကုိလည္း ေတြ႔ရပါတယ္. ဒရမ္မာကေတာ႔ ကုိညီပု၊ ေဘ႔စ္ ကုိေအာင္ေအာင္၊ ကီးဘုတ္ဒ္ ကုိခ်စ္ခုိင္နဲ႔ ပါကပ္ရွင္း ကိုတင္ကုိလတ္တုိ႔ လက္စြမ္းျပတီးခတ္ေနၾကပါတယ္.

မီမီ၀င္းေဖရဲ႔ ေအးေဆးျငိမ္႔ေညာင္းတဲ႔ အသံေလးေတြၾကားမွာ ဆရာစုိင္းခမ္းလိတ္ရဲ႔ စကားလုံးေတြ လွပစြာ ကခုန္ေနၾကသလုိ ဦးထီးရဲ႔ ဆုိဟန္အေငြ႔အသက္ေတြလည္း လႊမ္းမုိးစီးေမ်ာေနၾကတယ္.

အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းတမ္းတေနတဲ႔ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကုိ ဆုိလုိက္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ဆႏၵျပဳေနမိခဲ႔တယ္.

မီမီ၀င္းေဖက ဒီသီခ်င္းေလးကုိ ဆုိပါရေစလုိ႔လည္း ခြင္႔ေတာင္းေၾကညာလုိက္ေရာ. ကၽြန္ေတာ္႔ပါးစပ္က “၀ုိ႔” ခနဲေတာင္ လႊတ္ခနဲ ထြက္သြားမိပါတယ္.

“ရာသီေျပာင္းခ်ိန္မွာ အေဖာ္ကြာလုိ႔
အျပင္ေရာ အတြင္းေရာ ဥပါဒ္၀င္
ေမာင္တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လုိေနရွာမလဲ
ၾကင္နာသူေလး စဥ္းစားေနရင္..
ရယ္သံတိတ္ဆိတ္လုိ႔ သက္မဲ႔တဲ႔ ရက္ေတြမွာ
ကိုယ္တစ္ေယာက္ စိတ္ေျဖသာျပီ..”

အဲဒီ႔သီခ်င္းေလးကုိ VCD အေနနဲ႔ ၾကည္႔ဖူးခဲ႔တာပါ. ခုလုိမ်ိဳး အဆုိေတာ္ကုိယ္တုိင္က ဆုိျပေနတာေတြ႔ရေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲ ပီတိေတြ ျဖစ္ေနမိခဲ႔တယ္..

သီခ်င္းစာသားေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္႔ပါးစပ္ကလည္း ခပ္တုိးတုိးေလး လုိက္ညည္းေနခဲ႔မိတာေပါ႔ဗ်ာ...

ေနာက္ေတာ႔ ေဘးကလူေတြကုိ အားနာလာတာနဲ႔ ထုိင္ရာကထျပီး ဟုိးေနာက္ဆုံးတန္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္းထုိင္လုိက္ပါတယ္. ေဘးနား ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စိတ္ကူးတူတဲ႔ အစ္ကုိၾကီးတစ္ခ်ဳ႔ိလည္း ထုိင္ေနၾကတာ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္.




တင္းမာေနတဲ႔ ၾကြက္သားေတြကုိေလွ်ာ႔၊ ဘ၀အေမာေတြကုိ ေခတၱေမ႔ေဖ်ာက္ထားလုိက္ျပီး ဦးထီးရဲ႔ သီခ်င္းေတြကုိ အားရပါးရ လုိက္ဆုိေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္၀န္းေတြ စုိစြတ္ေနခဲ႔ေလရဲ႔…

အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာပဲ ေမဆြိက ေမာင္႔လျပည္႔၀န္း သီခ်င္းေလးကုိ စဆုိလုိက္ပါတယ္.

ပရိသတ္က “ေဟး” ခနဲ ေအာျ္ပီး လက္ခုပ္ေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္း တီးၾကပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္႔ပါးစပ္ကလည္း “မုိက္တယ္ကြာ.” ဆုိျပီး လႊတ္ခနဲ ထြက္သြားျပန္ပါတယ္.




ဟုတ္တယ္. ကၽြန္ေတာ္ အရာရာကုိ ေမ႔ေလ်ာ႔သြားခဲ႔ျပီ.

ကၽြန္ေတာ္ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ခုပဲ သိတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ ဦးထီးသီခ်င္းေတြကုိ ခံစားခ်က္အျပည္႔နဲ႔ စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္ ဆုိခ်င္ေနခဲ႔တယ္..

“ခ်စ္၍ စြန္႔သြားတဲ႔ မင္းကုိ
ေဩာ္. စြန္႔၍ ခ်စ္သြားမယ္ေလ…”

“ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းေတြ ရင္မွာ ျပန္ရွင္သန္လာ
မာန္မာနေတြ ရင္မွာ ျပန္ခုိင္မာလာ
ဒီဘ၀ကုိ အရႈံးမေပးေတာ႔ဘူးလုိ႔…”

“မ်က္လုံးကေလး မိွတ္ျပီးရင္ ေခါင္းေလးေမာ႔ထားပါ
ေနာက္ဆုံးအနမ္းေလးတစ္ခ်က္ေတာ႔ ယူသြားပါရေစ..”

ကၽြန္ေတာ္ အႏုပညာကုိ ဒီေလာက္ေတာင္ စဲြစဲြလမ္းလမ္း ခံစားႏွစ္သက္မိေနတတ္မွန္း ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိယ္ေတာင္ မသိခဲ႔မိဘူး.

ဟုတ္တယ္. ကၽြန္ေတာ္သိတာက ကၽြန္ေတာ္ဟာ စက္ပစၥည္းေတြ၊ နည္းပညာေတြကုိ စိတ္၀င္စားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္၊ လက္ေတြ႔သမားတစ္ေယာက္လုိ႔ ထင္ထားခဲ႔တာ.

တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အနက္ရႈိင္းဆုံး ႏွလုံးသားတစ္ေနရာမွာ အႏုပညာကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးစိတ္ေတြ၊ ကိုယ္တုိင္ဖန္တီးခံစားခ်င္စိတ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနခဲ႔တာပဲ..

ေနာက္ဆုံးခုံတန္းမွာ ထုိင္ရင္း သီခ်င္းေတြကုိ စင္ျမင္႔ေပၚက အဆုိေတာ္ေတြနဲ႔အတူတူ လုိက္ဆုိေနခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေန႔ညက သိပ္ကုိ ေပ်ာ္ပါးလြတ္လပ္ေနခဲ႔တယ္…




တီး၀ုိင္းသိမ္းခ်ိန္ အျပင္ဖက္ထြက္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေခါင္းထဲမွာေရာ ရင္ထဲမွာေရာ ရွင္းေနသလုိပဲ.

မြန္းၾကပ္ေနတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကုိ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ ေဖာက္ခဲြသီဆုိလုိက္ရလုိ႔လားေတာ႔ မသိ…

တံတားၾကီးေပၚကေန ကားေလး တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ညာဖက္ကုိ ေခါင္းငဲ႔ၾကည္႔မိေတာ႔ လမင္းၾကီးက ရႊန္းရႊန္းပပ သာေနခဲ႔တယ္.

“ဒီတစ္ညမွာ
ျမင္ရခဲတဲ႔..
ေမာင္႔လျပည္႔၀န္း…”

ဦးထီး ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ….


အားလုံးကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္