အိတ္ေမွာက္သြန္ပစ္ ႏွစ္ဆယ္႔ရွစ္

“လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိခ်င္ရင္ သူနဲ႔ခရီးအတူတူ ထြက္ၾကည္႔” တဲ႔။ ခရီးတူတူထြက္တဲ႔ အခါက်ေတာ႔မွ အဲဒီ႔လူဟာ ၾကဳံလာသမွ် အခက္အခဲေတြကုိ ျပဳံးျပဳံးရႊင္ရႊင္နဲ႔ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းတတ္သူလား၊ ျခဴသံပါေအာင္ ညည္းညဴျပစ္တင္ၿပီး ဇီဇာေၾကာင္တတ္သူလား ဆုိတာေတြကုိ သိလာႏုိင္သလုိ  ထၾကြလုံ႔လရွိမရွိ၊ တစ္ကုိယ္ေရ သန္႔ရွင္းမႈရွိမရွိ၊ တစ္ဖက္သားအေပၚ စိတ္ေစတနာေကာင္း ထားမထား စတာေတြကုိပါ အကဲခတ္ေလ႔လာႏုိင္ပါတယ္တဲ႔။ ဘေလာ႔ဂါမသက္ေဝကေတာ႔ သူနဲ႔အတူတူ ခရီးတူတူထြက္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ႔ အေဝးက လူေတြအေၾကာင္းကုိ လွမ္းၿပီး စနည္းနာခ်င္ပုံ ေပါက္ပါတယ္။ ပညာသားပါပါနဲ႔ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ အိတ္ေတြဖာေတြကုိ သြန္ခုိင္းေမွာက္ခုိင္းပါေလေတာ႔တယ္။ အထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ရွိမလဲဆုိၿပီးေတာ႔ေပါ႔ေလ။

ရင္ထဲက တုိးနယား

ေတာက္!!!!

ရာရာစစကြာ...

ခံျပင္းလုိက္တာ...

ဟင္းးးးးး ဟင္းးးး ဟင္းးးး

အဲဒ႔ီခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ တနဂၤေႏြဟာ အနားမရ ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္...

မနက္အေစာ ၅း၄၅ ေလာက္ၾကီး "ဒုန္းးး ဒုန္းးး ဒုန္းး" ဆုိျပီး အခန္းတံခါးကုိ လာေခါက္တယ္...

စိတ္ထဲမွာ ေထာင္းခနဲျဖစ္သြားတယ္. ဘယ္သူလဲကြာေပါ႔...

ကုတင္ေပၚက လႊားခနဲ ခုန္ဆင္းျပီး တံခါးကုိ ဆဲြဖြင္႔လုိက္ေတာ႔မွ...

မန္းသၾကၤန္ လြမ္းဆန္ကာ တမိျပန္ေတာ႔... (၂)

ဒီလုိနဲ႔ မန္းေျမမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေလးႏွစ္တာ ေနခဲ႔ပါတယ္.

သိတဲ႔အတုိင္းပဲ ပထမဦးဆုံးႏွစ္မွာေတာ႔ လာေခၚမယ္႔ အစ္ကုိၾကီးကုိေစာင္႔ရင္း မေပၚလာရာက ရွက္ေသြးမႊန္ျပီး သၾကၤန္ဆုိ ဘယ္ေတာ႔မွ ကားနဲ႔ မလည္ေတာ႔ဘူးလုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္ေလ.

ေနာက္ႏွစ္က်ေတာ႔ ကုိယ္႔ကတိအတုိင္း ကားနဲ႔ မလည္ဘူး.

စက္ဘီးေလးနဲ႔ လည္တယ္. ဘာရမလဲ...

ေဩာ္... သိတယ္... ေမးေတာ႔မယ္ဆုိတာ.

ငု၀ါနဲ႔ ဘာဆက္ျဖစ္လဲ ဟုတ္လား...

ဘယ္လုိေျပာရမလဲေပါ႔ေနာ္.

အင္း... ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲရွိတဲ႔အတုိင္း ေျပာျပခြင္႔ရရင္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ

တကယ္ေတာ႔လည္းေလ.

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ငု၀ါနဲ႔ သၾကၤန္လည္းျပီးေရာ..

ေတြ႔ေတာင္မေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ႔ဘူး.

သူလည္း ဘယ္ဆီေနတယ္မသိ. ကၽြန္ေတာ္လည္း ငု၀ါေျခာက္လုိ႔ ပိေတာက္ဆီ စိတ္ေရာက္. ပိေတာက္ေပ်ာက္ေတာ႔ အေျခာက္ဆီေရာက္... အဲေလ... မႊားကုန္ျပီဗ်ာ...

ဆုိလုိခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္လည္း အလုပ္ေတြမ်ားျပီး သမီးရည္းစားကိစၥေတြ ေခါင္းထဲမထည္႔ႏုိင္ေတာ႔ဘူး ျဖစ္သြားတယ္ဗ်ာ. အဲဒါပါပဲေနာ္...

ကဲ. တစ္ႏွစ္စာ ထပ္ျပီး စကစ္(ပ္)လုိက္မယ္.

ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္တစ္ႏွစ္ သၾကၤန္ခ်ိန္ခါ ေရာက္လာျပန္ပါေပါ႔ကလား....

........

မႏၱေလး မဟာသၾကၤန္လုိ႔ ေခၚၾကတဲ႔ႏွစ္ေပါ႔...

မဟာသၾကၤန္ဆုိတဲ႔ နာမည္နဲ႔လုိက္ေအာင္ကုိပဲ အၾကီးအက်ယ္ကို ျပင္ဆင္ေဆာက္လုပ္ထားၾကပါတယ္.

မ႑ပ္ၾကီးေတြမ်ား ဟီးေနတာပဲ. အဲဒီ႔တုန္းက နာမည္အၾကီးဆုံး မ႑ပ္ကေတာ႔ လန္ဒန္ေပါ႔ဗ်ာ.

ၾကီးဆုိ သူကလည္း နာမည္ၾကီး အဆုိေတာ္ေတြကိုပဲ ငွားတာေလ... သၾကၤန္လည္းလည္ရင္း တီး၀ုိင္းလည္းၾကည္႔ရတာ နည္းတဲ႔ အခြင္႔အေရးလား...

ျပီးေတာ႔ အုိင္စီကုိေလးျဖဴတုိ႔ကုိ ငွားရတာကလည္း မလြယ္လွဘူး... ကုိေလးျဖဴကုိ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ေတာင္ၾကီးဖက္က လာလာ မသြားၾကတာ မ်ားတယ္. အဲဒီ႔ႏွစ္ကေတာ႔ ကုိေလးျဖဴကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရလုိက္ၾကတယ္.

သၾကၤန္မတုိင္ခင္ကတည္းက တီးတုိးတီးတုိးနဲ႔ေပါ႔...

ဟာ... ေဟ႔ေကာင္... ေလးျဖဴလာမွာကြ.

ဟယ္... သိလား... ထြန္းအိျႏၵာဗို္ ဒီမ႑ပ္မွာ ထုိင္မွာတဲ႔...

အင္း.... ပရိသတ္ကေတာ႔ ကုိေလးျဖဴတုိ႔ ကုိမ်ိဳးၾကီးတုိ႔ ဆုိတာထက္ အဲဒီ႔ႏွစ္ သၾကၤန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ပိေတာက္ပန္းေလးေတြ ပန္ဆင္သူ ေပၚေလလား မေပၚေလလားကုိပဲ ပုိစိတ္၀င္စားၾကမယ္ထင္ပါတယ္. (ထင္တာပဲေလ. သိဘူး.)

အဲဒီ႔ႏွစ္က တရုတ္တန္းနားက ပိေတာက္ပင္ၾကီးေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ပိေတာက္တစ္ခက္ ရခဲ႔တယ္. ျပီးေတာ႔ သူမအတြက္ ပန္ဆင္ေလဖုိ႔ ေသခ်ာရည္စူးျပီး အျမန္ျပန္လာခဲ႔တယ္.

အိမ္ကုိေရာက္တာနဲ႔ ဖိနပ္ေတာင္မခၽြတ္ရေသးခင္ အျမန္ေျပာလုိက္မိတယ္.

"မားသားၾကီး... ေရာ႔... ဒီမွာ ပိေတာက္ပန္းေတြ ခူးလာခဲ႔တယ္."

.....

ပုံမွန္အတုိင္းပါပဲ. ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ ေလွ်ာက္သြားတယ္. မုန္႔စားတယ္. တီး၀ိုင္းၾကည္႔တယ္. ေန႔ခင္းဖက္ ျပန္နားတယ္. ညေနဖက္ ျပန္ထြက္တယ္. ညဖက္ တီး၀ိုင္းေတြ လုိက္ၾကည္႔တယ္. ျမိဳ႔ေတာ္ခန္းမေရွ႔က မဟာသၾကၤန္မ႑ပ္ၾကီးေရွ႔မွာ တပ္စြဲျပီး လာသမွ် အလွျပကားေတြေရာ၊ ကားေတြေပၚက အလွမယ္ေလးေတြကုိေရာ. အကုန္ထုိင္ငမ္းပစ္တယ္. အဲေလ... ထုိင္ၾကည္႔႔ပစ္တယ္လုိ႔ ေျပာတာ.

မွတ္မွတ္ရရ. အက်ေန႔ညမွာေပါ႔ဗ်ာ.

က်ဳံးဖက္ကုိ မ်က္ႏွာမူျပီး ေဆာက္ထားတဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္ခန္းမေရွ႔က မဟာသၾကၤန္မ႑ပ္ၾကီးေရွ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ဗယာေၾကာ္စားျပီး ျငိမ္႔ေနပါတယ္.

သိတယ္မဟုတ္လား.. ဟုိ ဗယာေၾကာ္ေသးေသးေလးေတြေလ....

အဲဒီ႔ဗယာေၾကာ္ေရာင္းတဲ႔ ကုလားကလည္း သိပ္လည္တယ္. လူေတြမ်ားတဲ႔ေနရာနားေရာက္ရင္ ေလညာမွာ ေနရာယူတယ္.

ျပီးတာနဲ႔ သူ႔ဗယာေၾကာ္ပိစိေကြးေလးေတြကုိ ထည္႔ထည္႔ျပီး ေၾကာ္ပါေလေရာ...

အနံ႔ကလည္း ဘာေမႊးသလဲမေမးနဲ႔... ခဏေနရင္ သူ႔ေဘးနားမွာ လူေတြ၀ုိင္းကုန္ၾကေတာ႔တာပဲ.

စကားမစပ္... ကၽြန္ေတာ္ ဗယာေၾကာ္ သိပ္ၾကိဳက္တယ္. ဂလု... :)

အဲဒီ႔လုိ ဗယာေၾကာ္ေလးစားလုိက္. ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေလးနဲ႔ ထုတ္ထားတဲ႔ အေအးေလး ေသာက္လုိက္၊ မ႑ပ္ၾကီးေပၚကုိ လွမ္းလွမ္းရိႈးလုိက္နဲ႔ အလုပ္မ်ားေနခဲ႔တာေပါ႔.

ေျပာလုိ႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး. သၾကၤန္သီခ်င္းေတြဖြင္႔ရင္ ဒုိးဒုိးဒန္႔ဒန္႔ေတြက ခဏပဲခံတယ္. ျပီးရင္ နားမေထာင္ခ်င္ေတာ႔ဘူး. တူးပုိ႔တူးပုိ႔တုိ႔၊ ရွာပုံေတာ္မင္းသားၾကီးတုိ႔၊ တုံခ်မ္းခ်မ္းတုိ႔၊ ေဟာေတာ႔တုိ႔ကမွ တကယ္ နားေထာင္လုိ႔ေကာင္းတာ.

အလွျပကားေတြေပၚက ေျခအိတ္ျဖဴေလးေတြ ၀တ္ထားတဲ႔ လွပ်ိဳျဖဴေလးေတြက ကလုိက္၊ မ႑ပ္ၾကီးေပၚက အဆုိေတာ္ေတြက ဆုိလုိက္နဲ႔ အေပးအယူမွ်မွ်တတေလး တီးဆုိကခုန္ေနၾကတာ တကယ္႔ကုိလွပေအးခ်မ္းတဲ႔ အတာညေနခ်မ္းေလးပါပဲဗ်ာ.

အီးးးးး ေျပာရင္းနဲ႔ မႏၱေလးကုိ တအားလြမ္းသြားျပီဗ်ာ......

...

ဗယာေၾကာ္စားျပီး ဗုိက္မ၀ေသးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္ဥျပဳတ္ထပ္၀ယ္စားျဖစ္ပါတယ္.

က်ဳံးေဘးနားမွာ အစီအရီစုိက္ထားတဲ႔ သစ္ပင္ေလးေတြေရွ႔က လြတ္ေနတဲ႔ အုတ္ခုံေလးတစ္ခုမွာထုိင္ခ်ပစ္လုိ္က္ျပီး ၾကက္ဥကုိ အုတ္ခုံေလးနဲ႔ အသာခဲြ. ျပီးတာနဲ႔ အသားကုန္ေလြးေတာ႔တာပဲ.

တစ္ေယာက္ေယာက္ စိုက္ၾကည္႔ေနသလုိ ခံစားမိတာနဲ႔ ေခါင္းကုိေမာ႔လုိက္မိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ႔္ရင္ထဲ အုံးခနဲ ေမာ္တာထုခံလုိက္ရသလုိ ဗေလာင္ဆူသြားခဲ႔ရပါတယ္..

တကယ္ဗ်ာ...
နတ္သမီးေလးတစ္ပါး
ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္ဥစားေနတာကုိ
ၾကည္႔ေနလုိက္တာမ်ား
ရႊန္းရႊန္းစားစားနဲ႔ရယ္
ဖယ္ခြာဖုိ႔ေတာင္ အင္အားမရွိေတာ႔ပါဘူး.
ထင္မထားလုိ႔
နင္လားဟယ္. နင္လားဟယ္လုိ႔ေတာင္
ေမးမိေတာ႔.
စားလက္စ ၾကက္ဥေတာင္
နင္သြားတယ္... နင္သြားတယ္..
အုိဘယ႔္. သၾကၤန္ နတ္သမီးေလးရယ္...

ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ၀ါးေနတဲဲ႔ ၾကက္ဥကုိဆက္၀ါးဖုိ႔ေတာင္ သတိခဏေမ႔သြားခဲ႔ပါတယ္.

ေၾကာင္စီစီနဲ႔ ျပန္ၾကည္႔ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သတိ၀င္လာျပီး ဖတ္ခနဲ တဲြေလာင္းက်ေနတဲ႔ ပါးစပ္ကုိ ျပန္ပိတ္လုိက္ေတာ႔ နတ္သမီးေလး အသည္းေတြယားသြားပုံေပါက္တယ္. ေခါင္းေလးငုံ႔ျပီးရယ္တယ္.

ေနာက္တစ္ေခါက္ မ်က္လုံးခ်င္း ျပန္အဆုံမွာ ကၽြန္ေတာ္ သူမကုိ တစ္ခ်က္ရယ္ျပလုိက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ညာဖက္မ်က္ခုံးတစ္ဖက္ကုိ အသာပင္႔ျပလုိက္ပါတယ္.

တစ္ဖက္တည္းေနာ္. တစ္ဖက္တည္း... ဟုိဗ်ာ. အဲဒီ႔အခ်ိန္တုန္းက မင္းသားရန္ေအာင္ ေရႊလီစီးကရက္ေၾကာ္ျငာရုိက္ေတာ႔ မ်က္ခုံးတစ္ဖက္ပင္႔ျပတာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ မွတ္မိၾကဦးမလားမသိဘူး. လူေတြ ဘာေျပာလဲေတာ႔မသိဘူး. အဲဒီ႔ကတည္းက မင္းသားရန္ေအာင္လည္း ဘာေၾကာ္ျငာပဲ ရိုက္ရိုက္ သူ႔မ်က္ခုံးထူလပိန္းၾကီးကို ပင္႔ပင္႔ ျပေနေတာ႔တာပဲ.

ကၽြန္ေတာ္႔ကုိလည္း မ်က္ခုံးေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္ဗ်. မ အသိဆုံးပါ. ဟုတ္တယ္ဟုတ္...

ေဟာ... ရယ္ေနျပီ. ရယ္ေနျပီ. ဟတ္ဟတ္. မြ....

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး မ်က္ခုံးတစ္ဖက္တည္း ပင္႔ၾကည္႔တာကုိ အရမ္းစိတ္၀င္စားသြားတယ္. အဲဒါနဲ႔ မွန္ေရွ႔မွာ ထုိင္ျပီး ဘယ္ဖက္မ်က္ခုံးကုိ လက္နဲ႔ဖိထား. ညာဖက္မ်က္ခုံးတစ္ဖက္တည္း ပင္႔ခုိင္းၾကည္႔တယ္. ဘယ္ဖက္ကပါ လုိက္တက္လာပါေလေရာ... မျဖစ္ေခ်ဘူးဆုိျပီး ဘယ္ဖက္မ်က္ခုံးကုိ အတင္းဖိထားရင္း ၾကြက္သားေတြကုိ ညာဖက္မ်က္ခုံးထဲ အားထည္႔ခုိင္းထားလုိက္တယ္. ဒီလုိနဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေရာညာေရာ မ်က္ခုံးတစ္ဖက္တည္း ပင္႔တက္လာပါတယ္. အခုေတာင္ စာေရးရင္းနဲ႔ ေဟာသလုိ. ေဟာသလုိ ပင္႔ၾကည္႔ေနတာဗ်.

ဟတ္ဟတ္ဟတ္.

အဲသလုိနဲ႔ ခုနက နတ္သမီးေလး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မ်က္လုံးခ်င္းအဆုံမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ေလ႔က်င္႔ထားရတဲ႔ Skill ကို အသုံးခ်လုိက္တယ္. ညာဖက္မ်က္ခုံးတစ္ခ်က္ ပင္႔ျပလုိက္တယ္. ျပီးေတာ႔ရီေ၀ေ၀ေလး လွမ္းၾကည္႔လုိက္တာေပါ႔.

အမွန္ေတာ႔ လုပ္ယူျပီး ၾကည္႔လုိက္တာမဟုတ္ဘူး. တစ္ေနကုန္လည္ထားျပီး လူက ျပိဳင္းေနျပီ. အလုိလုိကုိ ကဲြေနတာ. အဲဒီ႔မွာ မ်က္လုံးကပါ ရီေ၀မႈန္မႈိင္းသြားေရာဗ်.

ဒါေပမယ္႔လည္း ဒါေပမယ္႔ေပါ႔ဗ်ာ.

သူမ ပါးစပ္ေလး အေဟာင္းသားျဖစ္သြားတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီေန႔ေတာ႔ ငါ႔ေန႔ပဲ ဆုိျပီး ဘယ္ဖက္မ်က္ခုံးကို တစ္ခ်က္ ထပ္ပင္႔ျပလုိက္တယ္.

ျပီးေတာ႔ ညာ.

ျပီးေတာ႔ ဘယ္.

ဘယ္... ညာ... ဘယ္... ညာ ပင္႔ျပလုိက္ေတာ႔ သူမ ပါးစပ္ေလးကုိ အသာအုပ္ျပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ပါေလေရာ...

ေနာက္မွ ျပန္ေတြးမိတယ္. ငါကေတာ႔ ဆက္စီျဖစ္ေလမလားဆုိျပီး မ်က္ခုံးေတြ ပင္႔ျပလုိက္ရတာ. သူက ငါ႔ကုိ လူရႊင္ေတာ္ ဦးဆုိနီလုိ႔မ်ား ထင္သြားမလားမသိဘူးလုိ႔...

သိတယ္မဟုတ္လား. ဦးဆုိနီက သူ႔ရဲ႔ ျဖဴေဖြးေနတဲ႔ မ်က္ခုံးၾကီးေတြကုိ ဘယ္ညာဘယ္ညာ ပင္႔ျပရင္း ျပဳံးျပဳံးၾကီး စိုက္ၾကည္႔တတ္တာကုိ တီဗြီေတြထဲမွာ ျပျပေနတာပဲေလ...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အျပဳံးေလးေတြ ဖလွယ္ခြင္႔ ရလုိက္ပါတယ္.

ျပီးေတာ႔ သူမကုိ ကၽြန္ေတာ္ လက္ကေလး အသာျပလုိက္ျပီး ကားေအာက္ကုိ ဆင္းခဲ႔ဖုိ႔ လွမ္းေခၚလုိက္တယ္.

သူမက ဟင္႔အင္းတဲ႔...

အသံေတာ႔ မၾကားရပါဘူး. ေခါင္းယမ္းျပတာပဲေတြ႔တာပါ. အသံကေတာ႔ ကုိယ္႔ဖာသာ စိတ္ကူးနဲ႔ မွန္းထည္႔ၾကည္႔လုိက္တာ...

အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ညစ္သြားျပီး မ်က္ခုံးေတြပဲ ထုိင္ပြတ္မိေနေတာ႔တယ္ဗ်ာ.



ေခါင္းငုံ႔ထားျပီး ကတၱရာလမ္းမၾကီးေပၚကုိ စိုက္ၾကည္႔ေနစဥ္မွာပဲ ရုပ္ရွင္ထဲကလုိ ကၽြန္ေတာ္႔ေဘးနားမွာ ေျခဖမုိးျဖဴျဖဴေလးတစ္စုံ လာရပ္ပါတယ္.

ဒိတ္ခနဲခုန္သြားတဲ႔ရင္ကုိ အသာထိန္းျပီး ဆတ္ခနဲ ေမာ႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔...

ဟုိေကာင္.... ဖုိးတရုတ္.....

ကၽြန္ေတာ္႔ေဘာ္ဒါရယ္ေပါ႔. ဘာစိတ္ကူးေပါက္ျပီး ညွပ္ဖိနပ္စီးလာတယ္မသိဘူး.

"ေဟ႔ေကာင္... မိန္းဖက္ကုိသြားမလုိ႔... လာထ..."

ဒီလုိနဲ႔ နတ္သမီးေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေ၀းခဲ႔ရျပန္တယ္.

အမွန္ေတာ႔ နတ္သမီးေလးလည္း ကၽြန္ေတာ္မ်က္ခုံးပင္႔ျပလုိက္ျပီးကတည္းက ကၽြန္ေတာ္႔ဖက္ကုိ ျပန္ၾကည္႔တာ မေတြ႔ရေတာ႔ပါဘူး.

သူ႔စိတ္ထဲ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အေၾကာဆဲြေနတယ္မ်ားထင္သြားလားမသိပါဘူးဗ်ာ...

ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ ငိုခ်င္သြားျပီဗ်ာ....

အိ... အိ... အိ...

မိန္းထဲေရာက္ေတာ႔မွ အေဆာင္သူေလးေတြနဲ႔ လမ္းထိပ္က ဂ်င္းသုတ္ဆုိင္မွာ... လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေလးနဲ႔.... ထုိင္ခုံပုေလးနဲ႔... သၾကၤန္လည္ထားလုိ႔ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတဲ႔ မ်က္ႏွာႏုႏုေလးေပၚမွာ ၀ဲက်ေနတဲ႔ ဆံႏြယ္ေလးေတြနဲ႔... လမ္းထိပ္က အုတ္ခုံေပၚမွာ ထုိင္ရင္း ဆုိျဖစ္တဲ႔ သံစဥ္အပိုင္းအစေလးေတြနဲ႔... လမ္းေထာင္႔က စြယ္ေတာ္ပင္ေလးေအာက္မွာ ဆုံျဖစ္ၾကတဲ႔ အရိပ္ေလးႏွစ္ခုနဲ႔...

အုိ...

အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖရယ္.... ဆရာ႔ရဲ႔ ကဗ်ာအလုိက္ေလး ခဏေလာက္ ယူသုံးခြင္႔ျပဳပါေနာ္...


မန္းသၾကၤန္.
လြမ္းဆန္ကာ တမိျပန္ေတာ႔
မွန္းမျပယ္ လြမ္းဖြယ္ထုိထုိေၾကာင္းေတြႏွင္႔
ေမွ်ာ္မိေပါ႔ ေရာင္းရင္းအေဆြ..
လြမ္းမိေပါ႔ တအား..
တာသၾကၤန္ ဂိမွာန္ပဲြ
ႏႊဲၾကစုိ႔လား...

အဟားးး ဟားးး
အဟားးး ဟားးးး

(ငုိသံပါၾကီးျဖင္႔ ရယ္ေနသည္ဟု မွတ္ရန္)

အားလုံးပဲ ေရာက္ရာအရပ္မွာ ျမန္မာ႔ရုိးရာ တာသၾကၤန္ပဲြကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးစြာ ဆင္ႏႊဲႏုိင္ၾကပါေစသတည္းးးးးးးးးးးး

သာဓု.... သာဓု.... သာဓု....

(ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ ဘုန္းၾကီး၀တ္မယ္႔သူေတြအတြက္ ၾကိဳျပီး သာဓုေခၚေပးထားတာ...)

ဖူးးးးးးးးးး

ဒီပို႔စ္ကုိေရးရတာ လက္တင္ေညာင္းတာမဟုတ္ဘူး... မ်က္ခုံးပါေညာင္းတယ္...

ဟတ္ဟတ္.

အိပ္ေတာ႔မယ္ဗ်ာ.

ဂြတ္ည..

Y.

မန္းသၾကၤန္ လြမ္းဆန္ကာ တမိျပန္ေတာ႔...

မ က ေျပာတယ္.

အရင္လုိေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနစမ္းပါကြာတဲ႔.
အလြမ္းသီခ်င္းေတြခ်ည္းပဲ နားေထာင္မေနနဲ႔. ပုိလြမ္းမွာေပါ႔တဲ႔...
အဲလုိျဖစ္ေနရင္ ဒီက ဘယ္စိတ္ေကာင္းမွာလဲတဲ႔...
သၾကၤန္မွာေတာ႔ ခဏေလး စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေလး ေနလုိက္ပါဦးေနာ္...
အျမဲတမ္း လြမ္းေနမွာပါတဲ႔...

ဒီေတာ႔လည္း...
အရမ္းကုိ တည္တည္တံ႔တံ႔ ခန္႔ခန္႔ညားညားၾကီးနဲ႔ ေနတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ခ်စ္တဲ႔ မ စကားကုိ နားေထာင္ရင္း.........

---

ကဲ.. ပရိသတ္ေရ…

ဇာတ္လမ္းေလးေတြ ဆင္ယင္ျပီး ဖြဲ႔ႏဲြ႔သီကုံးထားတဲ႔ ပိေတာက္မ်က္ရည္ကုိ ခဏရပ္. ေဟာဒီ႔မွာ တကယ္႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ ေျပာျပရဦးမယ္ဗ်…….

ဟုိးေရွးေရွးတုန္းကေပါ႔ကြယ္….

အဲေလ… ေယာင္လုိ႔…

ေရႊျပည္ေတာ္ၾကီးနဲ႔ ေ၀းေနရတာလည္း ၾကာေညာင္းလွျပီမုိ႔ သိပ္မၾကာေသးတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိလည္း ဘုိးေတာ္ဘုရားလက္ထက္ေလာက္ထိ ပုိ႔ပစ္လုိက္မိတယ္ဗ်ာ…

အုိေက. အတိအက် ေျပာမယ္ဗ်ာ. ေနာ္

ကၽြန္ေတာ္ လူပ်ိဳေပါက္ျဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္တုန္းကေပါ႔.

အဟတ္ဟတ္. ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္လဲ ဟုတ္လား.

ေျပာလုိက္ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ အသက္ဘယ္ေလာက္လဲဆုိျပီး တြက္ၾကေတာ႔မွာ. စိတ္ညစ္တယ္. မေျပာျပန္ရင္လည္း ဘက္ဂေရာင္းက ေပၚလာမွာ မဟုတ္ဘူး.

ေျပာျပီဗ်ာ.

မႏၱေလးကုိ ေလးျဖဴ တီး၀ုိင္းလာတဲ႔ႏွစ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ လူပ်ိဳစျဖစ္တယ္. ဒန္႔တန္တန္..

…………….

ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေတာ႔ လူပ်ိဳေဖာ္၀င္စေပါ႔ဗ်ာ.

မယုံမရွိနဲ႔. ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းရွက္တတ္တာ.

ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ရွက္လည္းဆုိရင္ေလ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ထိုင္ရင္ေတာင္ လူေတြမ်ား ငါ႔ကုိ ၀ုိင္းၾကည္႔ေနျပီလားဆုိျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေတြ လွိမ္႔ေသာက္၊ တစ္ရႈးေပပါေတြဆဲြထုတ္လုိက္ သုတ္လုိက္နဲ႔. ျပန္လည္းျပန္ေရာ စက္ဘီးစီးတာ ဘယ္လုိေနရမွန္းကုိ မသိဘူး.

အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ အိမ္သာထဲ တန္းေျပးရေတာ႔တာပဲ.

အဲဒီ႔ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္လုိက္တယ္. အရွက္ကုိ ျဗန္းျဗန္းကဲြတာပဲ ဆုိတဲ႔ စကား ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ျဖစ္လာတယ္ဆုိတာကုိေပါ႔.

ဟတ္ဟတ္ဟတ္..

…

တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာကုိ ေျပာင္းေနရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ ၀န္ထမ္းမိသားစုအတြက္ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ အင္မတန္ရွားပါတယ္. နည္းနည္းေလး ခင္မယ္ မၾကံလုိက္နဲ႔ ေနာက္တစ္ေနရာကုိ ေျပာင္းရျပန္ေရာ.

ေတာ္ရုံတန္ရုံ သိပ္မသိသာေပမယ္႔ သြားသြားလာလာ လုပ္မယ္႔အခါက်ရင္ တကယ္႔ကို ကုိယ္နဲ႔ လုိက္ဖက္ညီမယ္႔ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမရွိတာ သိပ္ကုိ ဆုိးပါတယ္.

ဒီၾကားထဲ ကၽြန္ေတာ္က ရွက္တတ္ေသးေတာ႔ အေဖာ္သိပ္မရွိဘူးေပါ႔.

မွတ္မိေသးတယ္. မႏၱေလး သၾကၤန္ကုိ ပထမဦးဆုံး အၾကိမ္ၾကဳံၾကိဳက္မိတုန္းကေပါ႔.

မတ္လမွာ ဆယ္တန္း စာေမးပဲြျပီးတယ္. ရက္ပုိင္းအတြင္းမွာပဲ မိတၳီလာကေန မႏၱေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု ေျပာင္းလာခဲ႔ၾကတယ္. ေရာက္ေတာ႔ ဟုိးအရင္တုန္းက ခင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ မိတ္ေဆြ အစ္ကုိၾကီး မိသားစုနဲ႔ ျပန္ဆုံေတ႔ြျဖစ္တယ္. အဲဒီ႔မွာ အဲဒီ႔အစ္ကုိၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အိပ္မက္ေတြ ေပးပါေလေရာ…

‘ညီေလး… အက်ေန႔ က်ရင္ ကုိယ္ မင္းကုိ ၀င္ေခၚမယ္. အိမ္မွာေစာင္႔ေန…’ တဲ႔ေလ…

အဲဒီ႔ေန႔က ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ရန္ကုန္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ အစ္ကုိက သူ႔လခေလးထဲက ဖဲ႔ျပီး လက္ေဆာင္ ၀ယ္ေပးထားတဲ႔ တစ္ထည္တည္းေသာ Guess Jeans ေဘာင္းဘီေလးကို ထုတ္၀တ္၊ မိတၳီလာေစ်းၾကီးထဲက မႏၱေလးကုိ မလာခင္ ၀ယ္လာခဲ႔တဲ႔ Deco တီရွပ္ အနီေရာင္ေလးကုိ ၀တ္လုိ႔ အိမ္ေရွ႔၀ရန္တာကေန ေမွ်ာ္ေနခဲ႔တယ္.

အေမက ေမးတယ္. မင္းဟာ ေသခ်ာလုိ႔လားတဲ႔.

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အပိုင္ကုိ ျပန္ေျပာတာေပါ႔.

“မေန႔ကပဲ ေတြ႔လုိ႔ ေျပာလုိက္ေသးတယ္ အေမရ. ကုိဖုိးလုံး သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကားနဲ႔ လာေခၚမယ္ ေျပာတယ္.”

အိမ္ေရွ႔လမ္းမေပၚမွာ အ၀ါေရာင္ေလး၊ အျပာေရာင္ေလးေတြ ဟုိဒီစုံညီစြာ ေျပးလႊားေဆာ႔ကစား ျမဴးေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ရြာထိပ္က ကုကၠိဳပင္ၾကီးေအာက္မွာ.. (အဲေလ. စာဥနဲ႔ ေရာကုန္ျပီ. အဟတ္)

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ျမင္႔တက္လာတဲ႔ ေနလုံးၾကီးနဲ႔အတူ ရင္ဘတ္ထဲမွာ စုိးရိမ္စြာနဲ႔ ၂၉ လမ္းနဲ႔ ၈၁ လမ္းေထာင္႔ကို ေမွ်ာ္ေနမိခဲ႔တယ္.

ဂ်စ္ကားေလးတစ္စီး၀င္လာရင္ လာေခၚျပီလား..

ဆန္နီပစ္ကပ္ကားေလး တစ္စီးလာရင္ပဲ အဲဒါေလးမ်ားလား..

အဲဒီ႔လုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘၾကီးလည္း လုံးပါးပါးခဲ႔ရတယ္

ျမင္႔တက္လာတဲ႔ ေနလုံးၾကီးနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာလည္း ရွက္ရြံ႔စိတ္ေတြ တလိပ္လိပ္နဲ႔ရယ္ေပါ႔…

အေမက ေကာင္းပါတယ္. မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ေနခဲ႔တယ္.

ေန႔ခင္း ၂ နာရီေလာက္က်ေတာ႔ အေမကကၽြန္ေတာ္႔နား လာထုိင္ရင္း ေျပာတယ္.

“မင္းဟာ လာမယ္မထင္ေတာ႔ပါဘူး သားရယ္. ကုိယ္႔ဖာသာ စက္ဘီးနဲ႔ ေလွ်ာက္ၾကည္႔ေပါ႔” တဲ႔..

အေမ အဲလုိေျပာလုိက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲဆစ္ခနဲ ခံျပင္းသြားတယ္.

အဲဒီ႔ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္.

သၾကၤန္ဆုိရင္ စိတ္နာတယ္…

………….

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ရက္ကုိလစား၊ လကုိေနစား၊ အဲေလ. လကုိ ႏွစ္စားနဲ႔ ေနာက္ႏွစ္လည္းက်ေရာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေရႊမန္းသား ပီသလာခဲ႔ပါတယ္. (မႏၱေလးျမိဳ႔သား ပီသလာတာကုိ ေျပာတာဗ်. ေရႊမန္းရဲ႔ သားမဟုတ္ဘူး..)

က်ဳံးေဘးမွာ ဘယ္အခ်ိန္ စက္ဘီးေလးစီးလုိက္ရင္ ဘယ္လုိမ်ိဳး စိတ္ကုိ ၾကည္လင္ေအးျမသြားေစမယ္ဆုိတာ….

ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြရွိျပီး ဘာေတြက ဘယ္ေနရာမွာ ရွိတယ္ဆုိတာ….

ေဟာင္ေကာင္စတုိး ဘယ္အခ်ိန္ပိတ္ျပီး ေရနီေျမာင္းက ဘယ္လုိဘယ္ပုံ စီးတယ္ဆုိတာ…

ေတာ္ပါျပီဗ်ာ. လုိရင္းခ်ဳပ္ရရင္ေတာ႔ လည္လည္၀ယ္၀ယ္ျဖစ္လာခဲ႔တယ္. အေပါင္းအသင္းေတြလည္း မ်ားလာခဲ႔တယ္ေပါ႔ဗ်ာ.

အဲဒီ႔လုိနဲ႔ သၾကၤန္ အက်ေန႔ တစ္ေန႔မွာ……..

….
..
.

…………

မိတီၳလာက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆယ္တန္းတုန္းက တဲြတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ မႏၱေလးသၾကၤန္ကုိ တက္လာၾကတယ္.

အားပါးပါး. ဘာေျပာေကာင္းလုိက္မလဲ…

ငယ္ေပါင္းေတြဆုိေတာ႔ ခ်က္ခနဲဆုိ ဗုိက္ကလွပ္ျပီးသား. (အဲေလ. နားခြက္က မီးေတာက္ျပီးသားလုိ႔ ေျပာတာ.) သၾကၤန္ဆုိေတာ႔ ေရစုိတာနဲ႔ ေရာကုန္တာ. အဟတ္ဟတ္.

သြားလုိက္ၾကတာ. ဟုိး နန္းေရွ႔ကေန ထြက္လုိက္တာ. ေစ်းခ်ိဳထိ…

ကၽြန္ေတာ္႔ေကာင္ေတြက နန္းေရွ႔မွာ တည္းၾကတယ္. ဘယ္ေက်ာ္သူရလုိ႔ ေခၚတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာေပါ႔. ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရာေယာင္ျပီး သူတုိ႔နဲ႔ အတူတူ သြားအိပ္၊ သြားစားျဖစ္တယ္.

အဲဒီ႔ရပ္ကြက္ထဲမွာပဲေပါ႔…

အဟင္း..

သၾကၤန္ဆုိေတာ႔ လူငယ္စကားနဲ႔ပဲ ေျပာေတာ႔မယ္ဗ်ာ. ေနာ္.


ငါးညွီရွိရာ ယင္ေကာင္လာ ဆုိသလုိ..

အာ. မလွဘူးဗ်ာ.

ယင္ဖုိရွိရာ ယင္မလာ..

မေကာင္းျပန္ဘူး..

မင္းသားရွိရာ မင္းသမီးလာ…

အဲဒါေကာင္းတယ္. အဟတ္ဟတ္.

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ တက္သစ္စ လူပ်ိဳေပါက္ေလးေတြ တည္းတဲ႔ေနရာနားမွာ သတင္းေတြက စတင္ ပ်ံ႔ႏွံ႔လုိ႔ လာခဲ႔ပါေတာ႔တယ္.

‘ဟုိေကာင္ေလးက MIT ကတဲ႔.. ဟုိ အသားညဳိညဳိေလးကေတာ႔ ေဆးေက်ာင္းသား.. ဟုိတစ္ေယာက္က မိတၳီလာမွာ ဆုိင္ပုိင္တာ. (ကြမ္းယာဆုိင္ဆုိတာကုိေတာ႔ သူတုိ႔မသိလုိက္ၾကဘူး. ဆုိင္ပုိင္တာပဲ သိလုိက္ၾကတယ္.) … ဘလာ.. ဘလာ.. ဘလာ… ‘ ေပါ႔ဗ်ာ.

ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ သၾကၤန္မွာ လည္ဖုိ႔ မိန္းကေလး မိတ္ေဆြ ေလးေယာက္ ရလုိက္ၾကတယ္.

ဘုရားစူး တကယ္႔ မိတ္ေဆြေတြပါ.

နာမည္ေလးေတြကေတာ႔ ေျပာရင္ ကာယကံရွင္ ထိခုိက္မွာစုိးလုိ႔ ပန္းနာမည္ေလးေတြပဲ ေပးလုိက္ေတာ႔မယ္ေနာ္.

ငု၀ါရယ္၊ ပိေတာက္ရယ္၊ အင္ၾကင္းရယ္၊ ကၽြန္းသစ္ရယ္.. (အဲေလ.) မာလာရယ္ေပါ႔….

ကၽြန္ေတာ္႔စက္ဘီးေနာက္မွာ ငု၀ါလုိက္တယ္.

ထိတယ္ေနာ္. ဒီေလာက္နာမည္ၾကီးျပီး ဆုိင္ကယ္ေလးေတာင္ မစီးႏုိင္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြရဲ႔ ဘ၀…

ဒါေပမယ္႔လည္း ဒါေပမယ္႔ေပါ႔ဗ်ာ.

ျမန္ျမန္မသြားေကာင္းတဲ႔ ခရီးတစ္ခုကို ျဖည္းျဖည္းေလးနဲ႔ သြားရတာကုိက အရသာဆုိတာ အေရွ႔ကေန လွ်ာထြက္မတတ္ စက္ဘီးနင္းေနခဲ႔ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းၾကီး နားလည္ခဲ႔ရတယ္.

ငု၀ါက ၀လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိက ေလဆန္ကုိ နင္းေနၾကလုိ႔ပါ.

တစ္ေနကုန္ ေရပက္ခံထြက္ၾက၊
ေရစုိလာတဲ႔ အ၀တ္ေလးေတြကို က်ဳံးေဘးမွာ အသာညွစ္ၾက၊
ေဘးနားလာလာေရာင္းတဲ႔ အသားကင္ေလးေတြကုိ ကုိယ္စီ ဆဲြဖဲ႔ၾက၊
မ႑ပ္ေရွ႔မွာ လုံထိန္းေတြ၊ ရဲေတြကုိ မူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေအာက္က ေျမာင္းပုပ္ေရနဲ႔ ကန္၊ ဘြတ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔ တက္နင္းၾက…
ညေနခ်မ္းမွာ အိမ္ကုိ ခဏျပန္ျပီး ေရမုိးခ်ိဳး. ျပီးေတာ႔ စက္ဘီးေလးနဲ႔ ျပန္ထြက္ရင္း တီး၀ုိင္းေလးေတြ လုိက္ၾကည္႔ၾက..

ညမုိးခ်ဳပ္ေတာ႔ အိမ္ကုိ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္ဖုိ႔ အဆင္မေျပတဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ျပန္လုိက္ပုိ႔ၾကနဲ႔…

ဒီလုိနဲ႔ အဲဒီ႔ႏွစ္က သၾကၤန္တစ္ခု လွပစြာ ျပီးဆုံးခဲ႔တယ္.


အိပ္ခ်င္ျပီဗ်ာ. ေနာက္ေန႔မွ ဆက္ေရးေတာ႔မယ္. ဂြတ္ႏုိက္…

ဟတ္ဟတ္ဟတ္..

တကယ္ၾကီးကုိ အိပ္ခ်င္လုိ႔ပါဗ်ာ. မနက္ အလုပ္သြားရဦးမယ္ေလ.

ေအးေဆးေပါ႔. ဒီေန႔မွ အက်ေန႔ပဲ ရွိေသးတာ ဟုတ္.

ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္း သီခ်င္းေလး နားေထာင္ျပီး အိပ္လုိက္ဦးမယ္ဗ်ာ.

အိပ္မက္ထဲက်မွ ျမဴေမွာင္ေ၀ကင္းသီခ်င္းက စတုိင္လ္ေျပာင္းျပီး
‘ငု၀ါ.. ငု၀ါ.. ပန္းခင္းေသာ လက္အႏုပညာ. ငု၀ါ. ငု၀ါ…’ ဆုိရင္ေတာ႔……

မနက္ျဖန္ ေရဆက္ပက္မယ္.

အားလုံးပဲ အာဘြား…

Y.

၀ါသနာဘာဂီ ဆက္တုိင္းမွီ...

ညီမငယ္ ေမဒီဇာကတက္ဂ္ပါတယ္. ၀ါသနာတဲ႔ဗ်ာ...

တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လည္း ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ဘာေတြလုပ္ေနလုိ႔ လုပ္ေနမွန္းမသိေပမယ္႔ တစ္ျခားသူက ေျပာျပေထာက္ျပလုိက္ေတာ႔မွ သတိထားမိတာမ်ိဳးေလးေတြလည္း ရွိတတ္တယ္ဗ်.

၀ါသနာဆုိတဲ႔ပုိ႔စ္ေလးကုိ အာ၀ဇၹန္းေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႔ ဟာသေလးေႏွာျပီး ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးေလးလည္း ေရးခ်င္တယ္. ေလးနက္တဲ႔ အဓိပၸါယ္ေလးတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔လည္း တည္တည္တံ႔တံ႔ေရးခ်င္တယ္. အဲဒီ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္စျပီး ခြက်ပါတယ္. (ခြက်တာလား. ဂြက်တာလားမသိ.. က်ခ်င္ရာက်ေတာ႔ဗ်ာ. ေျပာခ်င္တာက ေရွ႔မတုိးသာ ေနာက္မဆုတ္သာ မလူးသာ မလြန္႔သာ မလူးလည္းမသာ မလြန္႔လည္း မသာ ျဖစ္ရတယ္ေပါ႔ဗ်ာ. ဟတ္ဟတ္)

.........

၀ါသနာဆုိတာကုိ ၀ီကီက ဒီလုိဖြင္႔ဆုိထားပါတယ္.

A hobby is a spare-time recreational pursuit.

(၀ါသနာဆုိတာ အားလပ္ခ်ိန္မွာ အပန္းေျဖလုပ္ေဆာင္တဲ႔ လုိက္စားမႈတစ္ခု တဲ႔.)

Oxford Advanced Learner's Dictionary ထဲမွာက်ေတာ႔ ဒီလုိေျပာထားျပန္တယ္ဗ်.
(အထင္မ်ားၾကီးမလားလုိ႔. ဟတ္ဟတ္.)

A hobby is an activity that you do for pleasure when you are not working.

(၀ါသနာဆုိတာ သင္အလုပ္မလုပ္ေနခ်ိန္မွာ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈရေစဖုိ႔ ျပဳလုပ္တတ္တဲ႔ လုပ္ေဆာင္မႈတစ္ခု တဲ႔.)

ကဲ. ေနာက္ထပ္ ကိန္းဘရစ္ခ်္ေတြ၊ ဟားဗာဒ္ေတြ၊ ခ်ဴလာေလာင္ေကာင္ေတြနဲ႔ အက်ယ္ခ်ဲ႔ျပီး မေျပာခ်င္ေတာ႔ပါဘူး. ေျပာစရာလည္း မလုိအပ္ေတာ႔ပါဘူး. ေျပာဆုိရင္လည္း မေျပာတတ္ေတာ႔ပါဘူး. :)

လုိရင္းခ်ဳပ္ရရင္ေတာ႔ ၀ါသနာဆုိတာ သင္႔စိတ္ကုိ ၾကည္လင္ေပ်ာ္ရႊင္ေစဖုိ႔ ေလ႔လာလုိက္စားတဲ႔ အေလ႔အထတစ္ခုျဖစ္တယ္ဆုိတာပါပဲ.

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ စကားလုံးႏွစ္လုံးကို သတိထားျပီး သုံးသြားပါတယ္. "ေလ႔လာ" ဆုိတာနဲ႔ "အေလ႔အထ" ဆုိတာပါပဲ.

ေနာက္ျပန္ေျပာပါမယ္.

အေလ႔အထ ဆုိတာ habit ပါ. ၀ါသနာပါတယ္ဆုိတဲ႔ အရာကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မၾကာခဏလုပ္မိတတ္ၾကပါတယ္. ဒါေၾကာင္႔ ၀ါသနာဟာ အေလ႔အထတစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္. ဥပမာ စာေရး၀ါသနာပါတဲ႔သူဟာ နည္းနည္းေလးမအားလုိက္နဲ႔ အားလုိက္တာနဲ႔ စာေရးဖုိ႔ၾကိဳးစားသလုိမ်ိဳး.

ေလ႔လာ ဆုိတာကေတာ႔ တစ္ခ်ိဳ႔၀ါသနာၾကီးသူေတြက သူတုိ႔ ၀ါသနာပါတဲ႔ ဘာသာရပ္ေတြကို တစ္ျခားမည္သူမည္၀ါရဲ႔ တုိက္တြန္းနႈိးေဆာ္ခ်က္မွ မပါဘဲ ကုိယ္႔ဖာသာကုိယ္ ေလ႔လာလုိက္စားတတ္တာကုိ ဆုိလုိတာပါ. ဥပမာ. ဘေလာ႔ဂင္းကုိ ၀ါသနာပါတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ဟာ သူအားခ်ိန္မွာ ဘေလာ႔ဂ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ ကုဒ္ဒင္းေတြ လုိက္လံရွာေဖြ မွတ္သားေလ႔လာတာမ်ိဳး၊ တန္းပလိတ္တည္ေဆာက္ပုံကုိ သူ႔ဖာသာေလ႔လာဆန္းစစ္တာမ်ိဳးကုိ ဆုိလုိပါတယ္. ကဗ်ာေရးရတာ ၀ါသနာပါတဲ႔သူကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပဲေပါ႔. ခ်ဲ႔ရင္ေတာ႔ ခ်ဲ႔သလုိရတာေပါ႔ဗ်ာ.

ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင္႔ အဲေလာက္ခ်ဲ႔ေျပာရသလဲဆုိရင္ ဒီေန႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အမ်ားဆုံးၾကားေနရတာတစ္ခုရွိပါတယ္. အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္တစ္ခု ေရြးခ်ယ္တဲ႔အခါမွာေပါ႔..

'ဟာ. ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ႔လုိင္းကုိ ၀ါသနာမပါဘူး.'

'ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက စာသင္ရတာကုိ ၀ါသနာပါလုိ႔ ေက်ာင္းဆရာလုပ္တာ'

'ကၽြန္မ သီခ်င္းဆုိတာ ၀ါသနာပါတယ္.'

အဲလုိမ်ိဳး ကုိယ္႔အတြင္းစိတ္က ေစ႔ေဆာ္လႈပ္ရွားေနတာမ်ိဳး၊ အဲဒီ႔အလုပ္ကုိလုပ္ေနရရင္ အခ်ိန္ကုန္လုိ႔ ကုန္ေနမွန္းမသိ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနတာမ်ိဳး... အဲဒါကုိ ၀ါသနာလုိ႔ ေခၚပါတယ္.

လက္ေတြ႔အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္တစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္တဲ႔အခါမွာက်ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြရဲ႔ ေရြးခ်ယ္မႈေတြဟာ ၀ါသနာနဲ႔ နီးစပ္မႈ ေတာ္ေတာ္ေလး နည္းသြားျပီး အဆင္ေျပသလုိ က်င္လည္လႈပ္ရွားရုန္းကန္ေနၾကရတာမ်ိဳးေတြကုိလည္း အမ်ားၾကီး ၾကဳံေတြ႔ခံစားဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္.

'ကၽြန္ေတာ္ ပန္းခ်ီဆဲြတာ ၀ါသနာပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္႔မွာ မိ္န္းမနဲ႔ ကေလးနဲ႔. ဒီအလုပ္ေလးကုိပဲ လက္မလႊတ္ရဲဘူးျဖစ္ေနတယ္. အဆင္ေျပတဲ႔တစ္ေန႔ေတာ႔ ပန္းခ်ီဆဲြတဲ႔ဖက္ ျပန္လွည္႔ဦးမယ္ဗ်ာ...'

အဲလုိေျပာတဲ႔လူကုိ သတိထားၾကည္႔မိလုိက္ေတာ႔ အသက္က ၄၀ နား နီးေနပါျပီ။

'ေဟ႔ေကာင္... မင္း ၀ါသနာပါတာ ပါတာပဲ. အဲဒီ႔ဟာနဲ႔ ထမင္းစားလုိ႔ရမတဲ႔လား... လက္ေတြ႔ဆန္ဆန္စဥ္းစားစမ္းပါကြာ..'

အဲလုိမ်ိဳး ေစတနာေရွ႔ထားျပီး ဖိႏွိပ္ေျပာဆုိ တားျမစ္ခံရတာမ်ိဳးေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္.

ကဲ. စာဖတ္သူေရ...

ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကုိပဲ ျပန္ျပီး ေမးခြန္းထုတ္လုိ္က္ေတာ႔မယ္ေနာ္.

ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိ ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ကုိယ္႔၀ါသနာပါတာ ဘယ္ဟာလဲဆုိျပီး ေလ႔လာဆန္းစစ္သြားၾကတာေပါ႔...

...........

ကၽြန္ေတာ္ ၀ါသနာဆုိတဲ႔စကားလုံးအေၾကာင္းကို မသိခဲ႔ဘူး. ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ဟာကုိ လုပ္ေနရရင္ ေပ်ာ္တယ္ဆုိတာပဲ သိတယ္.
အဲဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္လက္ေပါ႔ပါးစြာ လုပ္တတ္တဲ႔ အက်င္႔ေလးေတြအေၾကာင္းကိုပဲ ေရးသြားေတာ႔မယ္ေနာ္.
(ဟူး... ေမာလုိက္တာ. အဲဒီ႔စာေၾကာင္းေလးကို နားလည္ဖုိ႔ အေရွ႔မွာ အမ်ားၾကီး ရွင္းျပခဲ႔ရတယ္. :) )

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက စြန္လႊတ္တယ္. ဂ်င္ေပါက္တယ္. ေဂၚလီရုိက္တယ္. ကာတြန္းစာအုပ္ဖတ္တယ္. BMX စက္ဘီးေလးေတြ ငွားစီးတယ္. ဇယ္ေတာက္တယ္. ေဘာလုံးကန္တယ္. အေျပးျပိဳင္တယ္. သိုင္းခ်တမ္းကစားတယ္. စာစီစာကုံး၀င္ျပိဳင္တယ္. အားကစားျပိဳင္ပဲြေတြရွိရင္ ၀င္ပါတယ္. ကဗ်ာရြတ္တယ္. သစ္ပင္တက္တယ္. ၾကက္ေမြးတယ္. ဘဲေမြးတယ္. ကားရုပ္ေလးေတြကုိ ဆဲြျဖဳတ္ျပီး ျပန္တပ္တတ္တယ္. ကုိရင္၀တ္တုန္းက ဖားရုိက္ထြက္ရင္လုိက္တယ္. ျခင္းလုံးခတ္တယ္. အုိ.. အစုံပါပဲဗ်ာ.

ကၽြန္ေတာ္အစုံလုပ္ခဲ႔ဖူးတယ္. ၀ါသနာဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ႔ဘူး. အဲဒါေတြလုပ္ေနရရင္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေနတယ္ဆုိတာကုိပဲ သိတယ္.

ေလးတန္းႏွစ္ေလာက္မွာ တစ္စုံတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိလာတယ္.

ငါးထပ္တုိက္ေပၚကေန ေအာက္ကုိသြားဆင္းျပီး ေဘာလုံးကန္ခါနီးမွာ ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္စိေရွ႔ ကာတြန္းစာအုပ္တစ္အုပ္ ေရာက္လာရင္ မဆင္းေတာ႔ဘဲ အဲဒီ႔စာအုပ္ကုိ တစ္ထုိင္တည္း ဖတ္ပစ္တယ္.

ကၽြန္ေတာ္ငုိေနရင္ အေဖနဲ႔ အေမက ကၽြန္ေတာ္႔နားမွာ ကာတြန္းစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ႏွစ္အုပ္ေလာက္ မသိမသာေလး လာခ်ျပီး ထြက္သြားတတ္တယ္. တေအာင္႔ေလာက္ေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ အငုိတိတ္ျပီး စာဖတ္ေနတာကုိ သူတုိ႔ ေခ်ာင္းၾကည္႔ရင္း ျပဳံးေနတတ္ၾကတယ္.

အေဖအိ္ပ္တဲ႔ ဘုရားခန္းထဲမွာ စာအုပ္ေတြစီထားတဲ႔ စင္ေလးတစ္ခုရွိတယ္. အဲဒီ႔ေပၚမွာတင္ထားတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္နာမည္က ဗုဒၶစာပန္းခ်ီတဲ႔... ေရးတဲ႔သူက ေငြဥေဒါင္း (ဦးၾကီးေမာင္) ပါ... အဲဒီ႔စာအုပ္ေလးက ဘာသာေရးဗဟုသုတေတြကုိ ဇာတ္လမ္းေလးေတြပုံစံနဲ႔ ေရးထားတာမုိ႔ ဖတ္လုိ႔ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္.

အဲဒီ႔စာအုပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္မိျပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ဘာသာေရးဗဟုသုတ အေတာ္ေလးရလုိက္သလုိ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ေလ႔လာမႈ အစပ်ိဳးခဲ႔တယ္လုိ႔လည္း ဆုိႏုိင္ပါတယ္. အခု ဒီပုိ႔စ္ေလးေရးေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အေဖကုိ ျပန္ျမင္ေယာင္လာမိတယ္.

အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကုိ လူေတာ္လူေကာင္းေလးေတြျဖစ္ေအာင္ အျမဲပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ႔တယ္. ၀န္ထမ္းလစာေလးနဲ႔ ေလာက္ငွေအာင္သုံးေနရေပမယ္႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဘ၀တက္လမ္းအတြက္ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစမယ္႔ အရာေတြကုိ အကြက္ခ်လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ႔တယ္.

ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ အေဖ႔ရဲ႔ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမျဖစ္တဲ႔ ၀မ္းတြင္းျမိဳ႔နယ္က နတ္ကန္ရြာေလးကုိ သြားၾကရပါတယ္. ဟုိေရာက္ရင္ ကုိရင္၀တ္ျပီး စာ၀ါလုိက္ရပါတယ္. ပရိတ္ၾကီး (၁၁) သုတ္တုိ႔၊ ဘဂ၀ါ၊ အစိေႏၱယ် ဘုရားရွိခုိးတုိ႔၊ ေဘာေဒ၀ပုတၱ.. အုိနတ္သား... စတဲ႔ ပါဠိေတြ၊ သုတၱံေတြနဲ႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရင္းနွီးခဲ႔ရပါတယ္. အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ေတာ႔ ကုိရင္၀တ္ရတာ ကၽြန္ေတာ္ ၀ါသနာမပါပါဘူး. ဒါေပမယ္႔ ရြာျပန္ရတာကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္.

ျမိဳ႔ေပၚမွာ ေဘာလုံးကန္ဖုိ႔ ေနရာရွားသေလာက္ ရြာမွာေနရာက ေပါမွေပါ၊ ျပီးေတာ႔ ရြာက သက္တူရြယ္တူကေလးေတြနဲ႔ နပန္းပဲလုံးမလား၊ မန္က်ည္းပင္ၾကီးေအာက္မွာ ေဘာလုံးကန္မလား၊ မန္က်ည္းေစ႔ေတာက္မလား၊ က်ီးသားရုိက္မလား၊ သစ္ပင္တက္မလား၊ ေဘာစကုိင္းသီးေတြ ခူးစားမလား၊ ညဖက္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္ သိမ္ၾကီးထဲမွာထုိင္ျပီး သရဲအေၾကာင္းေတြေျပာၾကမလား၊ မုိးရြာရင္ ကုိရင္ၾကီးေတြနဲ႔အတူတူ ဖားရိုက္ထြက္ၾကမလား... အုိ ေပ်ာ္စရာၾကီး...

အဲတာေတြကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာလုိ႔ ထင္ခဲ႔တယ္.

ေျခာက္တန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု စစ္ေတြမွာ ရွိေနခဲ႔ၾကတယ္. အဲဒီ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ အတတ္ေကာင္းတစ္ခု တတ္လာခဲ႔တယ္. ဘာလဲဆုိေတာ႔ သိုိင္း၀တၳဳဖတ္တာပါပဲ. :)

အေဖက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိေတြ သိုင္း၀တၳဳဖတ္တာကုိ တားျမစ္ပါတယ္. ေတြ႔ရင္ စာအုပ္လႊင္႔ပစ္ရင္လႊင္႔ပစ္၊ ဆူရင္ဆူ၊ အဲဒါနဲ႔မွ ေျပာမရရင္ေတာ႔ ရုိက္ရင္ရုိက္တတ္ပါတယ္. အဲဒီ႔ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း သုိင္းစာအုပ္ကို မုန္႔ဖုိးေလးနဲ႔ ငွားျပီးရင္ ခါးၾကားထဲထုိး၊ အက်ီၤနဲ႔ဖုံး၊ အိမ္ေဘးနားက မာလကာပင္ၾကီးကုိတြယ္တက္၊ ျပီးေတာ႔ မာလကာကုိင္းၾကီးကတဆင္႔ အိမ္ေခါင္မုိးေပၚတက္ထုိင္ရင္း အဲဒီ႔ေပၚက သစ္ရိပ္ေအာက္မွာ မာလကာသီးခူးစားလုိက္၊ သုိင္း၀တၳဳေလးဖတ္လုိက္နဲ႔ လုပ္တတ္လာခဲ႔ပါတယ္.

လမ္းမၾကီးေပၚက ျဖတ္သြားတဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔က မာလကာသီးလွမ္းေတာင္းရင္ ခူးျပီး လွမ္းပစ္တတ္ပါေသးတယ္. ေဘ႔စ္ေဘာပဲြေတြနဲ႔ မရင္းႏွီးခဲ႔လုိ႔. ၾကည္႔မ်ားၾကည္႔ခဲ႔ဖူးရင္ ေဘ႔စ္ေဘာသမားေတာင္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လာႏုိင္တယ္. :)

ေသခ်ာတာကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္စာေတြကုိ ဖတ္ရတာ ၀ါသနာပါလာတယ္ဆုိတာပါပဲ. ကၽြန္ေတာ္ဖတ္တဲ႔စာေတြဟာ အက်ိဳးျပဳလား၊ အေပ်ာ္ဖတ္လား၊ အညွီအေဟာက္ေတြလား အဲဒါေတြေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္မသိႏုိင္၊ မခဲြျခားႏုိင္ခဲ႔ေသးဘူး. ကၽြန္ေတာ္စာဖတ္ရတာကိုေတာ႔ ႏွစ္ျခိဳက္ခုံမင္လာတတ္ခဲ႔တာ ေသခ်ာပါတယ္.

ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စာစီစာကုံးေရးရတာလည္း ၀ါသနာပါတယ္ဗ်. (ဒါေၾကာင္႔လည္း ဘေလာ႔ဂ္ပုိ႔စ္ေတြေရးရင္ အက္ေဆးပုံစံေတြ တစ္ခ်ဳ႔ိျဖစ္ကုန္တာေနမွာ. ဟတ္ဟတ္)

ခုနစ္တန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မွတ္ရရ ဆုရခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကုလသမဂၢအက်ၤီၾကီးကေတာ႔ အခုအခ်ိ္န္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔အေဖရဲ႔ အရုိးစုေလးေပၚမွာ ရွိေနခဲ႔ဦးမလားပဲ. အေဖက အျမဲအားေပးပါတယ္.

"ငါ႔သား... ယွဥ္ျပိဳင္ျခင္းသာ အဓိက... ျပိဳင္သာျပိဳင္... ဆုရရမရရ ျပိဳင္ရဲတာကုိက သတၱိတစ္မ်ိဳးပဲ" တဲ႔...

ေျပာရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေဖ႔ကုိလြမ္းသြားျပီဗ်ာ....

..........

ခုနစ္တန္းႏွစ္မွာ အေဖဆုံးသြားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု မိတၳီလာကုိ ေျပာင္းခဲ႔ၾကတယ္. ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာသစ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေက်ာင္းသစ္ကုိ ေျပာင္းခဲ႔ရတယ္. အမ်ိဳးသားေန႔ စာစီစာကုံးျပိဳင္ပဲြလုပ္တယ္. ကၽြန္ေတာ္၀င္ျပိဳင္တယ္. ဆုရခဲ႔တယ္. ဘာမွေတာ႔ အေထြအထူးမဟုတ္ခဲ႔ဘူး. ဗလာစာအုပ္အၾကမ္းေလး တစ္ဒါဇင္နဲ႔ စာေရးကိရိယာေလးတစ္ခ်ိဳ႔ပါပဲ. ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ သိပ္ဂုဏ္ယူခဲ႔တယ္.

ဘာလုိ႔လဲသိလား.

အေဖမရွိေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္ကုိ အားေပးခ်ီးေျမွာက္မယ္႔သူဆုိတာ မရွိခဲ႔ေတာ႔ဘူး. ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ကၽြန္ေတာ္စတင္ ရင္ဆုိင္တတ္လာခဲ႔ရတယ္. အဲဒီ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တုန္လႈပ္မိပါတယ္. ၀န္ခံပါတယ္. အေဖကုိ အရမ္းအရမ္းကုိ တမ္းတမိခဲ႔ပါတယ္. အေဖမရွိျခင္းဟာ တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ သိပ္ကုိ သိမ္ငယ္ေစခဲ႔တာမ်ိဳးေတြ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ ၾကဳံေတြ႔ခံစားခ႔ဲရဖူးပါတယ္.

ဒါေၾကာင္႔ အဲဒီ႔တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ရခဲ႔တဲ႔ အမ်ိဳးသားေန႔ စာစီစာကုံးျပိဳင္ပဲြ... တတိယဆုေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ သိမ္ငယ္သြားခဲ႔တဲ႔ အားမာန္ေတြကုိ ဟုန္းခနဲ ျပန္ထေတာက္ေစခဲ႔တယ္.

ကၽြန္ေတာ္ စာစီစာကုံးေရးတာကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး ၀ါသနာပါသြားျပီးေနာက္ပုိင္း ကၽြန္ေတာ္႔အခန္းထဲက စာအုပ္စင္ေလးေပၚမွာ စာစီစာကုံးေရးနည္းစာအုပ္ေလးေတြ ေနရာယူလာၾကပါတယ္. အဲဒါနဲ႔တဆက္တည္း ကၽြန္ေတာ္ စကားပုံေတြ စုေဆာင္းတာကုိ ၀ါသနာပါလာခဲ႔တယ္.

ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ စာစီစာကုံးေကာင္းေကာင္း တစ္ပုဒ္ျဖစ္ဖုိ႔ စာေရးေကာင္းရုံတင္မကဘူး. သက္ဆုိင္ရာ အကုိးအကား စကားပုံ ဆုိရုိးစကားေလးေတြကုိ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ညွပ္ထည္႔ေပးရတတ္တယ္ေလ. အဲဒါေၾကာင္႔ စကားပုံေလးေတြကုိ စုေဆာင္းထားျပီးသား စာအုပ္ေလးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ရရင္ ဖတ္မွတ္တတ္လာတယ္. က်က္သင္႔ရင္ က်က္ပစ္လုိက္တယ္.

စာက်က္ျခင္းအေၾကာင္း ပညာအေၾကာင္းေရးမလား...

"သုစိပုဘာ၊ ၀ိလိသိဓာ၊ အကၡရာစဲြသုံး၊ ဤရွစ္လုံးကုိ၊ သီကုံးပန္းသြင္၊ ေန႔တုိင္းဆင္ေလာ႔..." တုိ႔
"ပထမအရြယ္၊ ငယ္ေသာ္ကတည္႔၊ သိပၸေခါင္အား၊ တတ္ေျမာက္ျမားမူ၊ ေတာသားရန္ေအာင္၊ ျခေသၤ႔ေယာင္သုိ႔၊ မေရွာင္ပညာ၊ တင္းတင္းမာလိမ္႔.."
"ဥစၥာဟူသည္ မ်က္လွည္႔မ်ိဳး၊ ပညာဟူသည္ ျမတ္ေရႊအုိး.."

စသည္ျဖင္႔ေပါ႔ဗ်ာ.... အဲဒါေလးေတြကုိ ေနရာတက် ကၽြန္ေတာ္စီစဥ္စုေဆာင္းထားတဲ႔ မွတ္စုစာအုပ္ေလးေတြ ရွိတယ္. လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္မွတ္ေလ႔လာခဲ႔ဖူးၾကမွာပါ. ဒါေပမယ္႔ စုေဆာင္းသိမ္းဆည္းထားဖုိ႔က်ေတာ႔ လူတုိင္း သတိရခ်င္မွ ရလိမ္႔မယ္. တကယ္လုိအပ္လုိ႔ ထုတ္သုံးၾကစတမ္းဆုိရင္ စနစ္တက် သိမ္းဆည္းထားခဲ႔သူတစ္ေယာက္က လုိသလုိ ထည္႔သြင္းေရးသားရင္း စာဖတ္သူ စိတ္၀င္စားေအာင္ပုိဆဲြေဆာင္ႏုိင္တာေပါ႔.

အက်ိဳးေတာ္ေတာ္ေလးမ်ားခဲ႔ပါတယ္. စကားပုံေလးေတြကုိ ဖတ္ရတာ မိမိကုိယ္တုိင္အတြက္လည္း အမ်ားၾကီး ပညာရည္ျပည္႔၀ေစခဲ႔တယ္ဆုိတာကို ကၽြန္ေတာ္ၾကီးေလေလ ပုိနားလည္ေလေလျဖစ္ခဲ႔ရတယ္. တစ္ခါတစ္ေလအျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခုနဲ႔ ၾကဳံၾကိဳက္လုိက္တယ္ဆုိပါေတာ႔. အဲဒီ႔မွာ..

'ဟာ... ဒီစကားေလး သိပ္မွန္တာပဲ' ဆုိျပီး ေခါင္းထဲမွာ လင္းခနဲ လက္ခနဲ ျဖစ္သြားရတာေလးေတြ ရွိလာတတ္ပါတယ္.

ဘေလာ႔ဂ္ေရးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ စုေဆာင္းေလ႔က်က္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ စကားစုေလးေတြက သိပ္အသုံး၀င္လာခဲ႔႔ပါတယ္.
အေပၚက စကားပဲ ျပန္ေကာက္လုိက္ေတာ႔မယ္ဗ်ာ.ဒါေၾကာင္႔ တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ပုိ႔စ္ေလးေတြက အက္ေဆးပုံစံေတြမ်ားထြက္ေနမလားမသိလုိ႔.. ဟတ္ဟတ္

ကၽြန္ေတာ္႔နာမည္ပါတဲ႔ ဆုရစာစီစာကုံးမ်ားဆုိတဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ ထြက္ဖူးတယ္. ခုဆုိ ျပန္ရိုက္တာ စတုတၱအၾကိမ္ေျမာက္လားမသိဘူးဗ်. ထုတ္ေ၀သူေတြနဲ႔ေတာ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားျပီ. အရင္တုန္းက စာအုပ္တစ္ၾကိမ္ျပန္ရုိက္တုိင္း စာမူခနဲ႔ ေမတၱာလက္ေဆာင္စာအုပ္ပုိ႔ပုိ႔ေပးတတ္တယ္.

ထားပါေတာ႔.

ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ပင္မ၀ါသနာကေတာ႔ စာေရးျခင္းနဲ႔ စာဖတ္ျခင္းပါပဲ. ေလာေလာဆယ္ မအားလပ္နုိင္ခဲ႔ရင္ေတာင္ စာမေရးခ်င္မေရးဘူး. စာဖတ္တာကုိေတာ႔ ရေအာင္အခ်ိန္ယူဖတ္ေနဆဲပါပဲ.


...

ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေရးၾကီးတဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်ရပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု အဆင္ေျပလွတယ္မဟုတ္ပါဘူး. အေဖမရွိဘူး. အေမက မွီခုိ. အစ္မငယ္က ၀န္ထမ္း. အစ္မၾကီးကလည္း ၀န္ထမ္း. အစ္ကုိက ဒန္အုိးစက္ရုံမွာ လက္ေထာက္မန္ေနဂ်ာ. အားလုံး တစ္၀မ္းတစ္ခါးလွေအာင္ မနည္းရုန္းကန္ေနခဲ႔ၾကရတယ္.

ဆယ္တန္း results ေတြထြက္ျပီးေတာ႔ အားလုံးက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ဆရာ၀န္လုပ္ေစခ်င္တယ္.

အေမကလည္း ဆရာ၀န္လုပ္ေစခ်င္တယ္. အမ်ိဳးထဲမွာ ဆရာ၀န္ဆုိတာလည္း မရွိခဲ႔ဖူးဘူးတဲ႔. ျပီးေတာ႔ ေဆးမွတ္မီရင္ ဆရာ၀န္လုိင္းေလွ်ာက္ၾကတာကုိက ဖက္ရွင္တစ္မ်ိဳးလုိ ျဖစ္ေနၾကတယ္ေလ.

ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းမာစြာနဲ႔ ျငင္းဆန္ခဲ႔တယ္.

ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ၀န္လုပ္ရမွာ ၀ါသနာမပါဘူး. ဟုတ္တယ္. ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာမပါတဲ႔အရာတစ္ခုကို ဘ၀တစ္ခုလုံး ရင္းႏွီးျပီး မလုပ္ႏုိင္ဘူး.

MIT ကုိ ကၽြန္ေတာ္ေရြးခ်ယ္ခဲ႔တယ္. ၀ါသနာပါတဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္၊ အထူးသျဖင္႔ Electrical Engineering ကုိေလ႔လာဖုိ႔..

အဲဒီ႔မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းက စစ္အင္ဂ်င္နီယာေလွ်ာက္ဖုိ႔ အေဖာ္ညွိတယ္. အေမက လုပ္ေစခ်င္ျပန္တယ္.

စစ္အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္သြားရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဘ၀ေရွ႔ေရးအတြက္ပါ စိတ္ေအးရျပီေပါ႔ဗ်ာ. မဟုတ္ရင္ ေက်ာင္းတက္ဖုိ႔ စရိတ္ကလည္း ကုန္ဦးမယ္. ျပီးေတာ႔ ေခတ္စကားနဲ႔ပဲ ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္းေျပာမယ္ဗ်ာ. ေနာ္. အရပ္ထဲမွာလည္း ဒီလုိပဲ ေျပာေနၾကတာမုိ႔ပါ.

စစ္ဗုိလ္ျဖစ္ရင္ အေကာင္ျဖစ္တာပဲတဲ႔ေလ...

ကၽြန္ေတာ္အေရးပါအရာေရာက္ခ်င္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္စစ္ဗုိလ္မျဖစ္ခ်င္ဘူး.

ကၽြန္ေတာ္႔ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ စစ္ထဲမွာ ဘယ္လုိမွ ျမင္လုိ႔မရဘူး..

အဲဒီ႔မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဒုတိယမၸိ တည္ျငိမ္စြာ ျငင္းဆန္ခဲ႔ပါတယ္.

'ကၽြန္ေတာ္ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ခ်င္ပါတယ္. စစ္အင္ဂ်င္နီယာေတာ႔ မျဖစ္ခ်င္ဘူး အေမ...'

.....

ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္ေတြ ျဖစ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ေခတၱ (သုိ႔) အၾကာၾကီး ပိတ္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ပန္စာ စေလ႔လာျဖစ္ခဲ႔တယ္. ေက်ာင္းျပန္ဖြင္႔တာနဲ႔ ဂ်ပန္ပညာေတာ္သင္ေလွ်ာက္ႏုိင္ေအာင္ေပါ႔. Roll no. ကလည္း အုိေက၊ Eligibility အရလည္း ဂြတ္၊ ဂ်ပန္စာပဲက်န္တာဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္အသားကုန္ၾကိဳးစားခဲ႔ပါတယ္.

ဂ်ပန္စာအေပၚ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္ေလး သံေယာဇဥ္ၾကီးခဲ႔ပါတယ္. ယုတ္စြအဆုံးဗ်ာ. လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ထုိင္ေနရင္ေတာင္ တစ္ရႈးေပပါေပၚမွာ ခန္းဂ်ီးစာလုံးေတြ ေရးက်င္႔ေနတဲ႔အထိ ကၽြန္ေတာ္ေလ႔က်က္ခဲ႔တယ္.

ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင္႔တယ္.

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဂ်ပန္အစုိးရနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ ပ်က္သြားခဲ႔တယ္.

အတည္မျပဳႏုိင္ခဲ႔တဲ႔ သတင္းတစ္ပုဒ္ကေတာ႔ နအဖက စစ္အင္ဂ်င္နီယာေက်ာင္းသားေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းေတာ္သားေတြ ပုံစံဖမ္းျပီး ပညာေတာ္သင္လႊတ္ေနတာကုိ ဂ်ပန္အစုိးရက သိသြားလုိ႔တဲ႔. Cancel လုပ္ပစ္လုိက္တယ္တဲ႔. အဲဒီ႔ ပရုိဂရမ္မရွိေတာ႔ဘူးတဲ႔...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ႔ပရုိဂရမ္ မရွိေတာ႔တာကေတာ႔ ေသခ်ာသြားခဲ႔ပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္စိေရွ႔မွာ တိမ္စုိင္ေတြျပိဳက်သြားတာကမွ ၾကည္႔လုိ႔ေကာင္းခဲ႔ဦးမယ္.

အခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ရဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတစ္ခုလုံး အလဲထုိးခံလုိက္ခဲ႔ရတယ္.

....

ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိေတာ႔ဘူး. ေက်ာင္းဆက္တက္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ႔ဘူး. စိ္တ္ေတြေတာ္ေတာ္ေလသြားခဲ႔တယ္ဗ်ာ.

၂၀၀၁ မွာ ရန္ကုန္ကုိေရာက္လာခဲ႔တယ္. ကြန္ျပဴတာေလး ဟုိစမ္းစမ္းဒီစမ္းစမ္း၊ စပီကင္လည္း စမ္းတမ္းစမ္းတမ္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရည္မွန္းခ်က္ေပ်ာက္သလုိျဖစ္ေနခဲ႔တယ္. မႏၱေလးမွာ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင္႔ေနျပီၾကားေပမယ္႔ ျပန္လည္းမတက္ခ်င္ေတာ႔ဘူး. ရန္ကုန္ကုိလည္း ေက်ာင္းမေျပာင္းခ်င္ေတာ႔ဘူး. ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ MIT Dropout ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္.

၂၀၀၁ မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ပရုိဂရမ္မင္းဖက္ ေရာက္ခဲ႔တယ္. ထုံးစံအတုိင္းေပါ႔. အရူးအမူးကုိ လုိက္စားပစ္လုိက္ျပန္တယ္.

MySoft Technologies မွာ ခဏလုပ္တယ္. ျပီးေတာ႔ ACE မွာ Instructor ျပန္လုပ္တယ္. ပရုိဂရမ္မာပဲ လုပ္ေတာ႔မယ္ေပါ႔ဗ်ာ...

၂၀၀၂ မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အရင္းႏွီးဆုံးသူူငယ္ခ်င္း စင္ကာပူကုိ ထြက္သြားတယ္. ပုိလီကုိေပါ႔. ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲဟာသြားတာပဲ.
ကၽြန္ေတာ္က ပုိက္ဆံမရွိလုိ႔ ႏုိင္ငံျခားဆုိတာၾကီးနဲ႔ မနီးစပ္ႏုိင္ေတာ႔ဘူးထင္ေနခဲ႔တာေလ. ျပီးေတာ႔ ဘာသတင္းမွလည္းမရ. ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း မခ်ိတ္ဆက္ခဲ႔မိဘူးကုိး..

သူငယ္ခ်င္းကလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘ၀တူလုိ႔ေျပာရင္ရတယ္. Financial Aid နဲ႔တက္တာကုိ သူရွင္းျပေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားခဲ႔တယ္. ဒီလုိနဲ႔ စင္ကာပူလုိင္းဖက္ လုိက္ေလ႔လာျဖစ္ခဲ႔တယ္.

ေလ႔လာရင္းနဲ႔ပဲ NTU/NUS ကုိလုပ္တာ ပုိေကာင္းမယ္ဆုိျပီး GCE A Level ကုိ စေလ႔လာတယ္. အဲဒီ႔မွာ အေမရိကား တကၠသုိလ္က စေကာလားရွစ္ရထားတဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္နဲ႔ သိကၽြမ္းမိရာက ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေၾကာင္းေတြ စသိလာခဲ႔တယ္.

ဒီၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ၀ါသနာအရေရာ ၀မ္းေရးအရေရာ လုပ္ေနခဲ႔တာတစ္ခု ေျပာျပဖုိ႔ ေမ႔သြားတယ္.

ကၽြန္ေတာ္စာသင္တယ္ဗ်.

ဆယ္တန္း၊ ကုိးတန္းေတြသာမကဘူး. TOEFL, FCE နဲ႔ Eng. Grammar ကုိလည္း ကုိယ္ပုိင္၀ုိင္းေလးေတြ ဖဲြဲ႔ျပီးသင္တယ္. ကၽြန္ေတာ္စာသင္ရတာကို သေဘာက်ပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ၀ါသနာအပါဆုံးအရာေတြထဲမွာ စာသင္ရတာလည္း ထိပ္ဆုံးမွာပါေနမယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္တယ္.

Guide ျပရင္း ပုိက္ဆံစု၊ အားလပ္ခ်ိန္မွာ TOEFl, SAT ေလ႔လာ၊ စာေမးပဲြေတြအတြက္ ျပင္ဆင္၊ ေက်ာင္းေတြရွာ၊ ေက်ာင္းေတြေလွ်ာက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္လုပ္ယူခဲ႔ရပါတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔ေတြမ်ား အဆင္ေျပလုိက္တာဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ သင္တန္းတက္ရင္ ပုိက္ဆံကုန္မွာစုိးလုိ႔ စာအုပ္ေတြ မိတၱဴဆဲြျပီး အိမ္မွာပဲ ေလ႔လာျဖစ္ခဲ႔ရတယ္. Result ေတြလည္းထြက္ျပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္ TOEFL ကုိ သင္တန္းတစ္ခုအေနနဲ႔ ျပန္သင္ႏုိင္ခဲ႔တယ္. စာေမးပဲြေၾကးေၾကရုံတင္မကဘူး. အျမတ္ပါထြက္လုိက္ေသးတယ္. :)

ေက်ာင္းကိစၥေတြလုပ္ေနရင္း စာသင္လုိက္၊ စာသင္ရင္း ေက်ာင္းကိစၥေတြလုပ္လုိက္နဲ႔ ၂၀၀၄ မွာ ကၽြန္ေတာ္ စေကာလားရွစ္ရျပီး ဒီကုိေရာက္လာခဲ႔တယ္.

ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဒုတိယမၸိ ၀ါသနာကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲက ဖီလင္မလာတဲ႔ အရာတစ္ခုကုိ အခြင္႔အေရးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနပါေစ. ကၽြန္ေတာ္မလုပ္တတ္ဘူး ကၽြန္ေတာ္၀ါသနာပါတဲ႔ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုမွာ ေငြေၾကးအရ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာမႈ မရွိႏုိင္ဘူးဆုိရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ေရြးခ်ယ္လုပ္တတ္ပါတယ္.

ဘာအကန္႔အသတ္မွ ေလာေလာဆယ္ မရွိဘူးဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ စာသင္တဲ႔ ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္. ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အကန္႔အသတ္ေတြ၊ ေတာင္းဆုိမႈေတြ ရွိေနလုိ႔ ၾကိဳးစားရုန္းကန္ေနဆဲပဲဗ်. ဒါေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ဂ္ေပၚကေနပဲ ဆရာလုပ္ေနရေတာ႔တယ္. အဟတ္ဟတ္..

....

ကၽြန္ေတာ္႔မွာ တကယ္ေတာ႔ ေရးျပစရာ သိပ္မရွိလွပါဘူး. ဒါေပမယ္႔ အဲလုိေျပာရင္းနဲ႔ ေရးေနတာကိုက ေတာ္ေတာ္ရွည္သြားျပီ.

၀ါသနာဆုိတာ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းမႈနဲ႔ ပတ္သက္ေနရင္ သိပ္ကိုေကာင္းပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္အားက်တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြရွိတယ္.

Apple Company က Steve Jobs
Berkshire Hathaway Inc. က Warren Buffet
Bluelithium Company ကုိ ေထာင္ခဲ႔တဲ႔ Gurbaksh Chahal
မယ္ေတာ္ေဆးခန္းကုိ ထူေထာင္ထားျပီး ျပည္သူေတြကုိ ကူညီေပးေနတဲ႔ ေဒါက္တာစင္သီယာေမာင္
United States ရဲ႕ လက္ရွိသမၼတ Barack Obama

သူတုိ႔ေတြရဲ႔ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ေလးစားတယ္. အားက်တယ္. အတုယူမိတယ္.
သူတုိ႔ထက္ေအာင္ျမင္သူေတြ၊ သူတုိ႔လုိပဲ ေအာင္ျမင္သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ သူတုိ႔ေတြေလာက္ လဲက်ရာကေန ျပန္ထူေထာင္လာႏုိင္ခဲ႔တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ စိန္ေခၚမႈေတြ၊ ကဲ႔ရဲ႔စကားတင္းဆုိမႈေတြကို အျပဳံးမပ်က္ ရင္ဆုိင္ရင္း ကုိယ္လုိခ်င္တဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ကုိ အရယူႏုိင္ခဲ႔တဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြ မဟုတ္ခဲ႔ၾကဘူး.

ကၽြန္ေတာ္အတိအက်မသိႏုိင္တဲ႔၊ မသိႏုိင္ေသးတဲ႔ တစ္ျခား ထူးခၽြန္ထင္ရွားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြ ရွိပါေသးတယ္.

ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ သူတုိ႔ကုိ ေလးစားအားက်ရတာကေတာ႔ သူတုိ႔၀ါသနာပါတာကုိ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္တစ္ခုအေနနဲ႔ သူတုိ႔ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ၾကတယ္. ထိပ္ဆုံးကုိေရာက္ေအာင္တက္လွမ္းႏုိင္ခဲ႔ၾကတယ္ဆုိတာပါပဲ.

ကၽြန္ေတာ္ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္.
ကၽြန္ေတာ္ ဒႆနသမားတစ္ဦးျဖစ္ခ်င္တယ္.
ကၽြန္ေတာ္ စာသင္တဲ႔ ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္.
ကၽြန္ေတာ္ေအာင္ျမင္တဲ႔ စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္.
ကၽြန္ေတာ္ လူေတြရဲ႔ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈေတြကုိ ကူညီႏွစ္သိမ္႔ေပးခ်င္တဲ႔ တရားေဟာ ဓမၼဆရာတစ္ဦးျဖစ္ခ်င္တယ္.
ကၽြန္ေတာ္ ကမာၻလွည္႔ျပီး မျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြကုိ ေျဖရွင္းေပးခ်င္တဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးတမန္ေတာ္တစ္ဦးျဖစ္ခ်င္တယ္.

.....
..
.

ဒါေတြဟာ တကယ္ပဲ ၀ါသနာပါတာလား. မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ေစ႔ေဆာ္တုိက္တြန္းမႈေတြလား. သူမ်ားထက္ ေခါင္းတစ္လုံးသာခ်င္တဲ႔ အတၱစိတ္ရုိင္းေတြေၾကာင္႔ပဲလား. ရင္ထဲက လႈိက္လႈိက္လဲွလဲွ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ တရားမွ်တမႈရဲ႔ ခႏၶာအငွားခ်မႈေတြပဲလား....

ဒါေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ဆက္လက္စဥ္းစား ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ႏုိင္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနဆဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္စုံတစ္ရာကုိ ျပင္းျပင္းပ်ပ် ခံစားမိေနတယ္.

"ကၽြန္ေတာ္ ဗုိက္ဆာတယ္."

ရန္ေအာင္.

ဒယ္ပုိ႔စ္ အုိင္လုိက္ခ္ဘက္စ္ အြန္မုိင္ဘေလာ႔ဂ္

ကုိရင္ေနာ္နဲ႔မခင္ေလးငယ္က ကၽြန္ေတာ္႔ကို တက္ဂ္ပါတယ္. ေရးခဲ႔ျပီးသမွ်ထဲမွာ အၾကိဳက္ဆုံးနဲ႔ စာဖတ္သူကို ဒုတိယမၸိ ျပန္ဖတ္ေစခ်င္တဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခုေလာက္ ေရြးထုတ္ေပးပါတဲ႔...

အင္း... သူကေတာ႔ ေျပာလုိက္တာပဲ. အလြယ္ဆုံးတက္ဂ္ပုိ႔စ္တဲ႔... ကုိယ္႔မွာသာခက္ေနတာ.

ဘေလာ႔ဂ္ေပၚမွာတင္ကတည္းကုိက ၾကိဳက္လုိ႔တင္တာဆုိေတာ႔ ၾကိဳက္တာေရြးပါဆုိရင္ က်န္ခဲ႔တဲ႔ other post ေလးေတြကုိ အားနာစရာ. ေရြးရခက္ၾကီးျဖစ္ေနတာေပါ႔ဗ်ာ.

ဒါေပမယ္႔ ေစ႔ေစ႔ေလးေတြးလုိက္တယ္. ေရးေရးေလးေပၚလာတယ္. ေရးေရးေလးဆက္ေတြးလုိက္တယ္. (တစ္ခါတည္း အစအနကုိေပ်ာက္သြားေရာ... ) ဟတ္ဟတ္... ေနာက္တာပါ.

ေတြးရင္းေတြးရင္းနဲ႔မွ တစ္ညတည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အျပီးထုိင္ေရးခဲ႔တဲ႔ ပုိ႔စ္အရွည္ၾကီးတစ္ခုကို သြားသတိရမိလုိက္တယ္. ညအေစာပုိင္းကတည္းကေရးလုိက္တာ မနက္ ၃ နာရီထုိးမွ ျပီးတဲ႔ပုိ႔စ္ေပါ႔. ေရးခဲ႔တုန္းကလည္း တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ဧျပီ (၇) ရက္၊ ၂၀၀၇ တဲ႔. လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ ဒီလုိအခ်ိန္ေလာက္ကပဲေပါ႔ဗ်ာ.

၀မ္းသာစရာေကာင္းတာက အဲဒီ႔ပုိ႔စ္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းစ်ာန္၀င္ျပီး ေရးခဲ႔တာပါ.

၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာကေတာ႔ စာဖတ္သူေတြ သိပ္နားလည္ၾကပုံမေပၚဘူး... :)

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ. ကၽြန္ေတာ္အၾကိဳက္ဆုံးပုိ႔စ္ေရြးပါဆုိရင္ ဒီပုိ႔စ္ေလးကိုပဲ ေရြးျဖစ္ပါမယ္. လူၾကိဳက္မ်ားတဲ႔ပုိ႔စ္၊ ေကာ္မန္႔ေတြ အမ်ားၾကီးရတဲ႔ပုိ႔စ္၊ မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခံရဖူးတဲ႔ ပုိ႔စ္တစ္ခ်ိဳ႔ရွိပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ ဒီပုိ႔စ္ေလးေလာက္ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀နဲ႔ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြကုိ မထင္ဟပ္ေစႏုိင္ပါဘူး...

ကဲ. စကားခ်ီးနဲ႔တင္ ပုိ႔စ္တစ္ခုျဖစ္ေရာ႔မယ္. ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးကုိ ဒီေနရာမွာပဲ သြားျပန္ဖတ္ေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.

အားလုံးကုိခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္..

ဟုိေတြးဒီေတြး....

လွ်ပ္တစ္ျပက္ဂ်ာနယ္ရဲ႔ အြန္လုိင္းဗားရွင္းကုိ လုိက္ဖတ္ၾကည္႔ေနရင္းက ဒီသတင္းတစ္ပုဒ္ေလးကုိ ဖတ္မိေတာ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး. ကၽြန္ေတာ္႔ေရွ႔က Screen ၾကီးကုိ အၾကာၾကီးစုိက္ၾကည္႔ေနျဖစ္ခဲ႔တယ္. ၂၀၀၉ ေတာင္ ေရာက္ခဲ႔ျပီပဲ....

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ား စုစည္းထားတဲ့ 'အနာဂတ္လိႈင္း၏ ဆံုမွတ္မ်ား' စာအုပ္တစ္အုပ္ ထြက္ရန္ မႏွစ္ကတည္းက စီစဥ္မႈေတြ ရွိခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အဲဒီ စာအုပ္ထဲမွာ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြ ေရးသားထားၾကတဲ့ ...

သုတ၊ ရသ၊ ကဗ်ာ၊ ခရီးသြားေဆာင္းပါး၊ နည္းပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါး၊ ေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္ ေတြ၊ ခံစားခ်က္ဝတၳဳတိုအစရွိတဲ့ စာေပေတြကို ကေလာင္ရွင္အသစ္ေတြရဲ႕ လက္စြမ္းျပမႈနဲ႕ အင္တာ နက္ေပၚမွာ ေတြ႕ရွိေနပါတယ္။ အင္တာနက္ ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚမွာ ျမန္မာစာသားနဲ႕ လြယ္လင့္တကူ ႐ိုက္တင္ၿပီး အခ်င္းခ်င္းလ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ အခ်က္အလက္ေတြကို လြင့္တင္ေပးႏိုင္တဲ့ ကြန္ယက္ႀကီးလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုစြမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ စုစည္းတင္ျပမယ့္ စာအုပ္ကို စိတ္ဝင္စားၾကသူေတြ အတြက္ G-Talk မွာျမန္မာလိုေရးလို႕ရေအာင္ ကနဦးတီထြင္ဖန္တီးေပးထားတဲ့ Alpha Computer မွ ကိုရဲျမတ္သူကို လွ်ပ္တစ္ျပက္သတင္းဂ်ာနယ္က ေတြ႕ဆံုေမး ျမန္းခဲ့ရာ-

ဒီစာအုပ္ကို ဘယ္လိုစီစဥ္ျဖစ္ခဲ့တာလဲ။

၂ဝဝ၇ စက္တင္ဘာ မတိုင္ခင္ ကတည္းကစီစဥ္တာ။ကြၽန္ေတာ္တို႕ Alpha ဒီစာကိုထုတ္မွာ မဟုတ္ ဘူး။ ဝိုင္းဝန္းအႀကံျပဳ ေဆြးေႏြးေပးတာနဲ႕ Promotion လုပ္ေပး႐ံု သက္သက္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အျပင္ Imforithm-maze က ကိုေသာင္းစုၿငိမ္းတို႕အဖြဲ႕လည္းပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ ျပန္ထုတ္မယ့္ အခ်ိန္မွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ အဆင္မေျပျဖစ္သြားတာ။

ဒီစာအုပ္ကို ဘယ္လိုစုစည္းျဖစ္ခဲ့တာလဲ။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္အရွည္ႀကီးဗ်။ အဓိကကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဆိုတာ မီဒီယာပံုစံအသစ္ေလ။သူက one to one လည္းမဟုတ္ဘူး။ one to many လဲမဟုတ္ဘူး။ many to many ဗ်။ တစ္ဖြဲ႕က လုပ္ရင္း ေနာက္တစ္ဖြဲ႕နဲ႕ ေပါင္းျဖစ္။ အဲဒီကေနေနာက္အဖြဲ႕ေတြအဖြဲ႕ေတြနဲ႕လုပ္ၾကတာ။

သံုးထားတဲ့ စာမူတိုင္းဟာ စာမူရွင္က လိုလိုလားလားခြင့္ျပဳထားတာ ေတြလား။

ဒါေတြက သူတို႔အခ်င္းခ်င္း စီစဥ္ၾကတာ။ အေရြးမခံရတဲ့သူေတြကေတာင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾက ေသးတယ္။

ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ပါတ္သက္တာေတြမပါေတာ့ နဂိုကတည္းက ျပည္တြင္းမွာ ပံုႏွိပ္ျဖန့္ခ်ီဖို ့ရည္ရြယ္ၿပီး စုစည္းခဲ့တာလား။

ဟုတ္တယ္၊ၿပီးေတာ့ စာေပစိစစ္ေရးက တရားဝင္ခြင့္ျပဳၿပီး ျပည္ပကိုပါ ျဖန္႕ဖို႕စီစဥ္ထားတာ။ ျပည္ပကသူတို႕ Blogger ေတြ အခ်င္းခ်င္းဝယ္လိုအား အုပ္ေရ(၁ဝဝဝ)ေက်ာ္ အနည္းဆံုးရွိတယ္။

ဒီစာအုပ္က ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အားလံုးျမန္မာျပည္ကလူေတြခ်ည္းပဲလား။

ျမန္မာေတြခ်ည္းပဲ။ ကမၻာအရပ္ရပ္ကပါ။

Alpha က ဦးေဆာင္ၿပီးစုစည္းခဲ့တာလား။ စုစည္းမႈမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ သူေတြကို သိပါရေစ။

မဟုတ္ဘူး။ သူတို႕အခ်င္းခ်င္းလုပ္ၾကတာ။ ျမန္မာ Content ေတြမ်ား လာေအာင္လုပ္တဲ့ အလုပ္ ေတြမို႕လို႕အားေပးတာပဲရွိတယ္။ Blogger ေတြ အခ်င္းခ်င္းဦးေဆာင္ၾကတာပါ။ မႏၲေလးဖက္ကဆိုရင္ ေဇာ္မိုးေအာင္၊ ေမာင္လွ၊ရန္ကုန္ဘက္ကညီလင္းဆက္၊ဘာညာ၊ဗလာေဂါက္၊မ်က္လံုးတို႔ပါၾကတယ္။

အခုလိုစုစည္းျဖစ္ဖို့ ဘယ္သူ့စိတ္ကူးလဲ။ဘယ္သူကစၿပီး initiate လုပ္တာလဲ။

Blog ေတြေပၚမွာ သူတို႕ေရးတဲ့ဟာေတြက နဂိုကတည္းကရွိေနၿပီးသား။ တျခား အသက္ေမြးဝမ္း ေၾကာင္းနဲ႔ သူ႕အလုပ္သူ လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ။ သူတို႕ ေရးထားတဲ့စာေတြက Taste အသစ္ေတြကို ရတယ္။ စာေပလိုင္းထဲကမဟုတ္တဲ့ ဒီျပင့္ Field ထဲကလူတစ္ေယာက္ေရးထားတဲ့အရသာ၊ Concept ကို ရေစခ်င္တယ္။

ဒီစာအုပ္ ဘယ္ေတာ့ထုတ္ျဖစ္မလဲ။

အခုေလာေလာဆယ္မွာ ဘယ္သူဦးေဆာင္မွန္းမသိေတာ့ဘူး။ စာအုပ္ကေတာ့ အဆင္သင့္ရွိေနၿပီးသား။

သံလ်က္

မူရင္းပုိ႔စ္က ဒီမွာပါ.

ဒႆမေတြအေၾကာင္း...

အင္း... ရက္ဒ္ေလဘယ္လ္မူးေသာ္ ပတၱျမားခုိးေပၚ ဆုိသလုိ (ထန္းရည္မူးေသာ္ ကၽြဲခုိးေပၚဆုိတဲ႔ စကားပုံက ဒိတ္ေအာက္သြားလုိ႔ ထြင္ၾကည္႔တာ. ဟတ္ဟတ္) တေလာကပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ မ၀ါ၀ါခုိင္မင္းက တက္ဂ္ပါေလေရာ..

ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ မုန္းမိတဲ႔ အခ်က္(၁၀)ခ်က္ တဲ႔..

စိတ္၀င္စားဖုိ႔ေတာ႔ေကာင္းသားဗ်. ဘယ္သူစထြင္လုိက္လဲေတာ႔ မသိဘူး. လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကုိယ္႔အေၾကာင္း အေကာင္းေျပာတာေလးေတြပဲ လုပ္ခ်င္ၾကတာမဟုတ္လား. ခုေတာ႔ မုန္းစရာေကာင္းတဲ႔အခ်က္ေတြ ရွာရေတာ႔မယ္...

လာေလေရာ႔...

(၁) ညညဆုိ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ဘူး. မ်က္လုံးၾကီးက ျပဴးေနတတ္တယ္. မနက္ဆုိ မထေတာ႔ဘူးးးးး ကိုယ္႔ကုိယ္ကုိ ညလူလုိ႔ သတ္မွတ္တယ္. အိမ္က ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေခၚတာက ကုိေရႊဇီးကြက္တဲ႔ေလ... ဟတ္ဟတ္. ရန္ကုန္မွာတုန္းက ညညဆုိ တုိက္ပဲြေတြ ျပင္းထန္ေနတတ္တယ္. တစ္ညလုံးပဲ စစ္ခ်ီစစ္တက္၊ အမိန္႔ေပး နည္းဗ်ဴဟာေတြခ်နဲ႔ မနက္ခင္း အိမ္အျပင္ဖက္က က်လိက်လိ ငွက္သံေလးေတြနဲ႔ အတူ အိမ္ခန္းထဲကေန... "ရန္ေအာင္!!!!!!!!!!!!!! ခုခ်ိန္ထိ မအိပ္ေသးဘူးလားးးးးးးးးးးးးး" ဆုိမွ ကြန္ျပဴတာကုိ ပိတ္ျပီး ျခင္ေထာင္ထဲ ၀င္ေျပးခဲ႔ရတယ္. မနက္ခင္း က်ဴရွင္လည္းေရာက္ေရာ လူက အိပ္မႈန္စုံဖြားနဲ႔. (ဒါေၾကာင္႔လည္း ရည္းစားမရခဲ႔တာနဲ႔တူပါတယ္. ဟတ္ဟတ္. ၾကဳံၾကြားးးးးးးးးးး) အထာေပးတဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔ေတာ႔ ရွိပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္က စိတ္မွမ၀င္စားတာ. ဘယ္၀င္စားမလဲ. လူက အဲဗားငိုက္ေနတာကုိး.. :)

ညေနခင္း ေက်ာင္းသားဆီ စာသြားျပေတာ႔လည္း လူက ငုိက္ေနတတ္တယ္. မသိတဲ႔ ေက်ာင္းသားမိဘေတြကေတာ႔ ထင္ေရာ႔မယ္. ဒီဆရာကေတာ႔ အျမဲတမ္း ကဲြေနပုံေထာက္ရင္ ရာမမင္းသားနဲ႔တူတယ္လုိ႔ေလ... သိတယ္မဟုတ္လား. ရာမ ဆုိတာ. ရာမမင္းသားက ေလးတင္တယ္ေလ. ေလးဆုိေတာ႔ နံပါတ္ဖုိးေပါ႔ဗ်ာ. ေနာက္ဆုိ ေက်ာင္းသားအိမ္ထဲ၀င္လုိက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔တပည္႔ေတြက ဆရာ ရာမ... ဆရာ ရာမ နဲ႔... (ဟတ္ဟတ္. စတာပါဗ်ာ. )

ဒီေရာက္ေတာ႔လည္း ဒီတုိင္းပါပဲ. ေပပါေရးမယ္ကြ ဆုိျပီး ညလုံးေပါက္ဖြင္႔တဲ႔ ကြန္ျပဴတာ လက္ဘ္ထဲ၀င္. စာပုိဒ္ေလး တစ္ပုိဒ္ေလာက္ေရး၊ Vending Machine နားသြား၊ ေယာင္လည္လည္လုပ္၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္၊ အာလူးေၾကာ္၀ယ္စား၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ ပင္ေပါင္ရုိက္၊ ဘိလိယက္ထုိး၊ မနက္ (၃) နာရီေလာက္မွ ကုိယ္႔စက္နားကုိ ျပန္လာ၊ ေပပါက ဒုံရင္းပဲ ရွိေသးတယ္. အုံးအုံးဒုိင္းဒုိင္းနဲ႔ ၾကိဳးစားရုိက္၊ မနက္ (၅) နာရီေလာက္က်ေတာ႔ လူက က်ိဳးခ်င္လာျပီ၊ ျပီးေအာင္ေရးမယ္ကြာဆုိျပီး တင္းျပီး ဆက္ေရး၊ (၇) နာရီေလာက္က်ေတာ႔ အခန္းျပန္လာ. ခဏေလာက္အိပ္မယ္ကြာဆုိျပီး ျပန္အိပ္. မနက္ (၁၀)နာရီအတန္းခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က အိပ္မက္ေတြမက္လုိ႔ေကာင္းတုန္း.

ေန႔လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္က်မွ အလန္႔တၾကားနဲ႔ ႏိုးထလာ၊ လြယ္အိတ္ကုိဆဲြ၊ ဆရာ႔ရုံးခန္းေျပး...

"ဆရာရယ္.. ဟုိဟာေလ.. သိလား.. ဟုတ္... တုိင္းေရးျပည္ေရးက မေကာင္း... ဟုတ္.. ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ႔ဂ္ေရးတယ္.. ဆရာ.. .ဟုတ္.. လာၾကပါတယ္.. ဆရာ. ဟုိေလ. ဟစ္တ္ေတြက တစ္ေန႔ကို ေလးငါးရာေလာက္ေတာ႔ရွိတယ္ဆရာ.. ဟုတ္... အဲဒါ. ညက တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးအတြက္.. ဟုတ္.. ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္. ဆရာ.. ဟုတ္..."

အဲဒီ႔လုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘၾကီးလည္း ဆုံးသြားခဲ႔တာၾကာေပါ႔ဗ်ာ. ဟတ္ဟတ္ဟတ္..

ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ညည အိပ္မရတဲ႔ေရာဂါမ်ား ရွိေနလားမသိဘူး. ခုဆုိ ပုိဆုိးတယ္. 'မ' ကလည္း ညက်မွပဲ အြန္လုိင္းတက္လာႏုိင္တယ္ေလ. သူ႔ကိုေစာင္႔ရတာ၊ သူ႔လုံးလုံးေလး စိမ္းလာမွာကုိေစာင္႔ရတာ. (လုံးလုံးဆုိတာ L လြန္း၀ါ ကုိေျပာတာမဟုတ္. ဂ်ီေတာ႔ခ္ မီးလုံးအစိမ္းေလးကုိ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ လုံးစိမ္းေလး (၀ါ) လုံးလုံးေလး လုိ႔ ေခၚတာ.. သိျပီလားးးး)

ကဲ. ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္မုန္းတာ အိပ္ခ်ိန္ထခ်ိန္မမွန္တာပဲ...
('မ' အေၾကာင္းလည္း ပါတယ္ေနာ္... ေက်နပ္ေနာ္ 'မ')

(၂) ခုေတာ႔လည္း လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲမွာ က်င္လည္ေနခဲ႔ရျပီဆိုေတာ႔ ညဖက္ ဘယ္အခ်ိန္အိပ္အိပ္ မနက္ခင္း အလုပ္မီေအာင္ ထရတယ္ေလ. ကဗ်ာဘြဲ႔မႉးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ရွိတယ္ဗ်.

"ရည္းစားႏွစ္ေယာက္ရွိရင္ သိပ္သိပ္ျပီးေတာ႔ ေကာင္းမွာပဲ... တစ္ေယာက္ကုိ ငါကန္ေတာ႔မယ္. တစ္ေယာက္က ငါ႔ကို ကန္ေတာ႔လိမ္႔မယ္... ဘလာဘလာဘလာ..."

ကၽြန္ေတာ္႔မွာ သုံးခုေတာင္ရွိတယ္ဗ်.
ဘာလဲ. သိလား

ႏႈိးစက္!!!!!!!!!

မနက္ (၅) ခဲြမွာ တီ... တီ... တီ.. တီ. ဆုိတဲ႔ ပုံမွန္နာရီေလးက ထႏႈိးရွာပါတယ္.

'အင္႔... အဲ... ေခ်ာက္'

(၅) နာရီ (၄၀) မွာေတာ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ထားထားတဲ႔ ဖုန္းေလးက 'ငွက္သံေလး' ေပးျပီး ႏႈိးပါတယ္.

'Nice...... But, it ain't matter to have just 5 minute nap... Zzzzzzzzzzzz'

(၆) နာရီ!

ဖုန္းက ထျမည္ပါေလေရာ...

'ပီ.. ေပၚ... ပီးးးး ေပၚ... ပီးးးးးးးးးးးး ေပၚ....'

အဲဒီ႔အသံကိုေတာ႔ တကယ္လန္႔တယ္. လန္႔ေအာင္လည္း လုပ္ထားတာေလ.. အလုပ္ရွင္က ကုိယ္႔ကုိ ေခၚရင္ျမည္တဲ႔ Ring Tone ကုိေပးထားတာ..

ဖုန္းဒိုင္း ဖုန္းဒုိင္းဆုိျပီး ကုတင္ေအာက္ကုိ ဘယ္လုိေရာက္သြားမွန္းေတာင္မသိ...

တစ္ခါတစ္ေလမ်ား အလန္႔တၾကား ထေျပးရင္ ပုဆုိးေတာင္ ပါမလာဘူး... (I mean... ည၀တ္ေဘာင္းဘီနဲ႔မုိ႔ပါ... ေျပာေျပာက ေစာမလုိ႔ပဲ. လွ်ာခလုတ္တုိက္သြားလုိ႔)

ဘာေတြ ဘယ္လုိပဲ အလ်င္လုိလုိပါ.

ကၽြန္ေတာ္ မနက္ခင္းတုိင္းမွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ 'မ' အတြက္ ေမာနင္းႏုတ္စ္ေလးတစ္ခု ရေအာင္ပို႔တယ္.

ဒါမ်ိဳးေလးေတြေပါ႔..

'ေမာနင္းေနာ္... မ..

အရမ္းသတိရတာပဲ. မနက္ခင္း မ်က္လုံးႏွစ္လုံးဖြင္႔လုိက္တာနဲ႔ မ်က္ႏွာက်က္ၾကီးက ကုိယ္႔ေခါင္းေပၚမွာ... အဲေလ... မ်က္ႏွာက်က္ေလးေပၚမွာ 'မ' ရဲ႔ မ်က္၀န္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ စေတြ႔လုိက္ရတယ္...

ညကလည္း အိပ္မေပ်ာ္ဘူး မ ရယ္... မ အေၾကာင္းေတြ ေတြးရင္း အိပ္မက္ထဲထိ ဆဲြေခၚသြားခဲ႔မိတယ္... မ ပါးေလးေတြ ရဲေနမွာေပါ႔ေနာ္.

ကၽြန္ေတာ္လည္း ရဲတယ္ မ ရယ္... ေအးတာကုိး... ပါးတင္မကဘူး. လက္ဖ်ားေျခဖ်ား ရဲရာကေန ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္ေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္..

ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္. အဲလုိေျပာလုိက္ရင္. မ ရယ္ေတာ႔မယ္လုိ႔...

အဆင္ေျပပါေစေနာ္. မ

ကားလည္းေကာင္းေကာင္းေမာင္းဦး

ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းေနမယ္.

ကၽြန္ေတာ္႔ကုိလည္း သတိရေနေပးပါေနာ္...

မြ...

From US with Love and Hugs...

...

"

အဲဒါက ပထမ ႏႈိးစက္မွာ ႏုိးသြားခဲ႔ရင္ေပါ႔..

ဒုတိယ ႏႈိးစက္မွာ ႏုိးရင္ေတာ႔

"သတိရတယ္... အရမ္းပဲ..

ဒီေန႔ အလုပ္မွာ အဆင္ေျပပါေစေနာ္. ေအးေနျပီ. အေႏြးထည္ေလးဘာေလး ထူထူထဲထဲ ၀တ္သြားဦး... ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ဟာၾကဴလီ လုပ္မေနနဲ႔.

နာေနဖ်ားေနရင္ ဘယ္သူက လာျပီး ေစာင္႔ေရွာက္ေပးမလဲဟင္.... ဆင္ျခင္ျပီးေနပါ ေမရယ္ ေနာ္... လူၾကဳံနဲ႔ စကားေလး ပါးလာရင္ (အဲ.. အရွိန္လြန္ကုန္ျပီ. လူၾကဳံမရွိ. ကုိထီးသီခ်င္းကူးခ်တာ လြန္သြားတယ္. ဘြာေတးေနာ္.. )

ဂရုစိုက္ပါ မ ရယ္... ကၽြန္ေတာ္က အေ၀းၾကီးမွာ ေနေနရတာ.

မ. ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္၊ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာကုိင္ရမွန္း မသိတာနဲ႔ ဘာေတြကုိင္မိျပီး ဘာေတြ လုပ္မိမွန္းကုိ မသိေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ...
(ဟဲ.. ဟဲ.. ဟဲ..)

ညစ္တယ္... အားၾကီးပဲ..

ေဆးခန္းသြားလုိက္ေနာ္. ကၽြန္ေတာ္လား. လုိက္ပုိ႔ေပးခ်င္တာေပါ႔... ဒါပဲဗ်ာ. သြားရေတာ႔မယ္. ည ဖုန္းဆက္မယ္ေနာ္.

မြ..........."

အဲ...တတိယ ႏႈိးစက္မွာ ႏုိးခဲ႔ရင္ေတာ႔... အခ်ိန္ရရင္ ကြန္ျပဴတာဖြင္႔တယ္. မရေတာ႔ရင္ေတာ႔ တခ်ိဳးတည္း ေျပးေတာ႔တာပဲ..

နည္းနည္းေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရေအာင္ေတာ႔ လုပ္လုိက္ပါေသးတယ္. မ်က္ႏွာသြားမသစ္ခင္ ကြန္ျပဴတာဖြင္႔ခဲ႔တယ္. သြားပြတ္တံေလး ျပန္ထားျပီး ေရသြားမခ်ိဳးခင္ ဂ်ီေမးလ္ထဲ ၀င္ခဲ႔တယ္.

အ၀တ္အစားမလဲခင္ မ နာမည္ေလးတပ္ျပီး Compose လုပ္ဖုိ႔ ျပင္ထားတယ္. ဖိနပ္လည္း စီးျပီးေရာ..

'မ... i miss you... have a nice day ေနာ္... အရမ္းလြမ္းေနမယ္...' ဆုိတာကို ဘုိလုိတစ္၀က္၊ ျမန္မာလုိတစ္၀က္ ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ဘာေတြရိုက္မွန္းမသိေအာင္ ရုိက္ခဲ႔ျပီးေတာ႔ ေျပးရေတာ႔တာပါပဲ..

ဟုတ္တယ္. ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ႏႈိးစက္ သုံးလုံးရွိေနတာကုိ မုန္းတယ္. တကယ္ဆုိ ငါးလုံးေလာက္ရွိသင္႔တာ. ဒါမွ မ ဆီ စာအရွည္ၾကီးေရးဖုိ႔ မနက္ (၅) နာရီေလာက္ကတည္းက ထျဖစ္မွာ..

(၃) အျပန္ ရထားေပၚမွာ ငိုက္တတ္တာကုိ မုန္းတယ္.

တစ္ခါတုန္းကဆုိ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ... စစခ်င္းစီးလာတုန္းကေတာ႔ စာအုပ္ေလးဘာေလး ထုတ္ဖတ္ရင္း သီခ်င္းေလးဘာေလးနားေထာင္ရင္းနဲ႔ေပါ႔.. လမ္းတစ္၀က္ေလာက္ေနေတာ႔ ခဏေလာက္ မွိန္းလည္း ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးေလ ဆုိျပီး ခဏငိုက္လုိက္ေရာ... ရထားၾကီးက မလႈပ္ေတာ႔ဘူး... ဘယ္လႈပ္မလဲ. ဂိတ္ဆုံးပါသြားတာေလ...

တစ္ခါမွလည္း မေရာက္ဖူးတဲ႔ ဂိတ္ဆုံးေနရာ... အျပင္ထြက္ျပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ ၾကည္႔ေတာ႔ ကင္းလွည္႔ေနတဲ႔ ရထားရဲေတြက သူတုိ႔ခါးေပၚ လက္တင္ျပီး အသင္႔အေနအထားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရႈိးေနၾကေလရဲ႔. အဲဒီ႔တုန္းက Twin Tower ကုိ ေလယာဥ္နဲ႔ ၀င္တုိက္သြားတဲ႔ 9/11 နွစ္ပတ္လည္နဲ႔လည္း နီးေနျပီေလ. ကၽြန္ေတာ္႔ကို Asian Terrorist လုိ႔မ်ား ထင္ေနလားမသိပါဘူး.. ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကုိ မသိမသာေလးနဲ႔ ျမင္ေအာင္ ေပၚတင္ကုိင္ျပလုိက္ျပီးေတာ႔ ရုိးသားတဲ႔ ဖုိးသခြားမ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ ဟုိဖက္ျခမ္းက ထြက္မယ္႔ ရထားဖက္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ တက္သြားခဲ႔လုိက္ပါတယ္. ရထားေပၚေရာက္ေတာ႔ မထြက္မထြက္နဲ႔ ေစာင္႔ရင္းက ထြက္လည္းထြက္ေရာ ေရာက္သြားပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ဆင္းမယ္႔ ေနရာကုိေက်ာ္ျပီး ေနာက္ထပ္ ဘူတာ ငါးခုေလာက္ေ၀းတဲ႔ေနရာေပါ႔..

ျပန္စီးလာတဲ႔အခါမွာေတာ႔ မထုိင္ေတာ႔ဘူးဗ်ာ. ရပ္ျပီးေတာ႔ အသင္႔အေနအထားနဲ႔ တံခါး၀နားမွာ စီးလာခဲ႔ရတယ္. အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႔ ညကုိးနာရီ..

အဲဒါနဲ႔ပဲ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း 'မ' ဆီကုိ Text ပုိ႔...

I miss you, honey.... Where r u at? Chilling with your buddies... Come online if u can, ok? Mwahhh

ရထားေပၚမွာ ငိုက္တာထက္ ပုိဆုိးတာတစ္ခုေတာ႔ မျဖစ္ခ်င္ဘူး... မ ကိုေစာင္႔ရင္း ငိုက္သြားခဲ႔ရင္ ဒီဘ၀ခရီးမွာ တစ္ျခားဘဲဘဲေတြက မ ကုိ မ သြားမွ ဒုကၡ... မျဖစ္ဘူး. ဒီည ေစာေစာအိပ္မယ္.

:D

(၄) ထစ္ခနဲဆုိ ၀င္ပါခ်င္တတ္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ၾကီးကုိ မုန္းတယ္..

အဲဒါကေတာ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ႔ရတဲ႔ ကာတြန္းေတြ၊ ၾကည္႔ခဲ႔ရတဲ႔ ရုပ္ရွင္ေတြနဲ႔ ဆုိင္မလားမသိဘူး..

သိတယ္မဟုတ္လား... မိန္းကေလး တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာ၊ လူဆုိးေတြက ေႏွာင္႔ယွက္.. မင္းသားက ၀ုန္းခနဲ ဘယ္ကဘယ္လုိေပၚလာမွန္းမသိ..

'ဟိတ္! ေကာင္မေလးကုိ လႊတ္လုိက္....'

'ဖုန္း... ဒိုင္း... ခြမ္း.. အုံး... ဒိုင္း... အုံး... ဒုိင္း... ေမြးေမေလ႔..... အာဘားးးးးးးးးးးးးးးဘားးးးးးးးး'

ပဲြျပီးသြားေတာ႔ မီးမေသပါဘူး.. အဲဒီ႔အခါက်မွ မီးက စေမႊးတာ..

'ဟယ္.. အားနာလုိက္တာ... ဘယ္နားနာသြားေသးလဲဟင္... သူ သိပ္နာသြားမွာေပါ႔... ကူညီတာ ေက်းဇူးေနာ္... တုိ႔နာမည္ ေအာင္ဗလပါ.. အဲေလ.. သက္ေႏြမုိးလွ်ံပါ... .... .. ... ..'

အဲသလုိ ဇာတ္လမ္းေတြဖတ္၊ လူက လုိက္အတုခုိး... ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔ မတရားတာ မခံဘူးကြဆုိျပီး ရွိတဲ႔ ဗလေလးနဲ႔ ျပိဳင္ဖုိက္၊ ရုံးခန္းခဏခဏေရာက္၊ ဒီၾကားထဲ သုိင္း၀တၳဳေလးက ဖတ္၊ စၾကာေနလသုိင္းကြက္၊ အာကာေရာင္ျပန္သုိင္းကြက္၊ ေျမလွ်ိဳးမုိးပ်ံ ကုိယ္ေဖာ႔ပညာ၊ စြန္ရဲသည္းကုတ္ လက္၀ါးသိုင္းေတြကုိ အသုံးခ်လုိက္တာ. သြားႏွစ္ေခ်ာင္းက်ိဳးျပီး ဘယ္ဖက္မ်က္လုံးၾကီး ဖူးေရာင္ခဲ႔ဖူးတယ္.

ၾကီးလာေတာ႔လား....

ဟင္း... ဟင္း... ဟင္း...

အဲလုိေလး ရယ္ျပီး ကုိယ္နဲ႔ ဆုိင္ေသာ္ရွိ မဆုိင္ေသာ္ရွိ တစ္ပဲြတစ္လမ္း အကဲစမ္းတတ္ေသာ ကၽြႏု္ပ္အား အႏွီေလာကၾကီးက ဤသုိ႔ဤႏွယ္ ေကာင္းခ်ီးေပးခ်ိမ္႔၏...

ဟိုတစ္ေလာကေတာင္ ဟုိနားမွာ ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္ ျဖစ္ေတာ႔ လူက ပုိ႔စ္ေတြဘာေတြေတာင္ ေရးေတာ႔မယ္ လုပ္ေနျပီ။

ျပီးေတာ႔မွ ကုိယ္႔လက္ကုိ ကုိယ္ျပန္ရိုက္..

'ဟဲ႔အေကာင္... နင္နဲ႔ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ... ကုိယ္႔ဟာကုိယ္ ေနတတ္ေအာင္ေနစမ္း... ကုိယ္႔ထမင္းကုိယ္စားျပီး သူမ်ား အျမင္ကတ္ေအာင္ မလုပ္နဲ႔... နင္ေျပာလုိ႔လည္း နားေထာင္မယ္ထင္ေနလား... ဘာေကာင္မွန္းကို မသိဘူး...' ဆုိျပီး မွန္ထဲမွာ ကုိယ္႔ပါးကုိ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ (၈) ခ်က္ေလာက္ ရုိက္ထည္႔ပစ္လုိက္တယ္.

ညက်ေတာ႔ 'မ' ကေမးပါတယ္.

ဘာလုိ႔ အဲလုိလုပ္တာလဲကြာ... တဲ႔..

ဟင္း.. ဟင္း.. ဟင္း..

(၅) အရမ္း၀မ္းနည္းရင္ လူက ဘာမွ မလုပ္ခ်င္မကုိင္ခ်င္ ျဖစ္သြားတတ္တာၾကီးကုိလည္း မုန္းတယ္.

ဒါကေတာ႔ 'မ' နဲ႔ပဲ လုံး၀ပတ္သက္ပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ၀မ္းနည္းေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔ေနာ္. ေသခ်ာျပန္ေတြးၾကည္႔ပါဦး မ ရယ္.. ကၽြန္ေတာ္ မ အေပၚ ဘာမ်ားမေကာင္းတာေတြ ရွိခဲ႔ဖူးလုိ႔လဲ..

ေကာင္းတာေတြပဲ ေပးခဲ႔တာပါ... မ ကသာ...

မ ကသာ..

အဟင္႔... ၀ါး.. လုိ႔ေတာ႔ ငုိခ်မယ္႔ လူမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး မ ..

အဲလုိေျပာလုိ႔ ... ၀ါး.. အဟင္႔လုိ႔လည္း ေျပာင္းငုိတတ္မယ္႔ေကာင္မဟုတ္ဘူး..

အဟင္႔အဟင္႔.. ၀ါးးး ၀ါးး..

အာ.. ရႈပ္ကုန္ျပီ..

အဲဒါပဲဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းနည္းစရာတစ္ခုျဖစ္လာရင္ လူက ေခ်ာင္ထဲမွာ ကုပ္ေနတတ္ေရာ... တီလုပ္နာမည္ေတာင္ ရွိေသး... ေရာင္အုပ္ခ်န္ေကာင္ တဲ႔..

ရန္ေအာင္ ေခ်ာင္ကုပ္ေလ... ဟတ္ဟတ္ဟတ္..

စတာပါဗ်ာ...

ကၽြန္ေတာ္က Emotional ျဖစ္လြယ္တယ္ဗ်.. အဲဒါကုိ မုန္းေပမယ္႔ အရမ္းလည္း မမုန္းရဲဘူး.. အရမ္းမုန္းလုိက္ရင္ အရမ္း၀မ္းနည္းသြားျပီးေတာ႔ အရမ္း Emotional ျဖစ္သြားမွာစုိးလုိ႔..

အဲဒီ႔မွာ ၾကက္ဥနဲ႔ ၾကက္မ ဘယ္ကစသလဲ ဆုိသလုိ လုံးလည္ခ်ာလည္နဲ႔ ၀ုိင္းၾကီးပတ္ပတ္ဒူေ၀ေ၀ျဖစ္လိမ္႔မယ္.

မသိဘူးဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ မ ကုိ ေကာင္းေအာင္ပဲ လုပ္မယ္.
(I mean. အျမဲ ေပ်ာ္စရာေလးေတြပဲ ေပးမယ္လုိ႔ ေျပာတာ...) ;D

(၆) အရြဲ႔တုိက္တတ္တယ္. ဒါလည္း မုန္းဖုိ႔ေကာင္းသား..

ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖ႔ကုိ နာရီ၀ယ္ေပးဖုိ႔ပူဆာတယ္. အေဖက မ၀ယ္ေပးဘူး. အဲဒါနဲ႔ မိသားစုအိပ္တဲ႔အခန္းထဲ၀င္၊ တံခါးေတြ အကုန္ေသာ႔ခတ္ျပီး ထုိင္ေနလုိက္တယ္. ဒီလုိနဲ႔ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပခဲ႔တာ အေစာပုိင္းက မသိသာဘူးေပါ႔.. အဲ. ညအိပ္ခ်ိန္လည္းေရာက္ေရာ...စတာပါပဲ..

အစ္မေတြက အထဲ၀င္မရ. အေပၚကေန ေက်ာ္တက္ဖုိ႔ကလည္း နံရံက အျမင္႔ၾကီး... အေဖက ေအာ္တယ္..

'ဟိတ္ေကာင္... ဗုိလ္လုပ္ခ်င္တဲ႔ေကာင္ဆုိတာ... ' အဲေလ.. .ဘြာေတး. အဲဒါက ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေျပာတာ.

ေဖၾကီးက ဒီလုိေအာ္ပါတယ္.

'ဟိတ္ေကာင္.... ထြက္ခဲ႔စမ္း...'

'....'

'ေျပာေနတာ မၾကားဘူးလား... မင္း ငါ႔ကုိ လာစမ္းေနတာလားကြ..'

'...'

'ေအး.. ငါအခု တံခါးဖ်က္၀င္ခဲ႔မယ္.. အထဲေရာက္လုိ႔ကေတာ႔ မင္းေသျပီသာမွတ္...'

လူက အရမ္း၀မ္းနည္းသြားတယ္..

အေမ႔အသံၾကားရတယ္..

'သား... လူေလး... တံခါးဖြင္႔ေလ... မင္းအေဖအေၾကာင္း အေမအသိဆုံး.. လိမ္မာတယ္. သားေလး. တံခါးဖြင္႔ေနာ္.' (ဟုတ္သားေနာ္. အေဖ႔အေၾကာင္း အေမပဲ သိမွာေပါ႔လုိ႔. ဟတ္ဟတ္)

'၀မ္... ၀မ္... ၀မ္.... ၀မ္.... ၀မ္... ၀မ္... အုံး... ခြမ္း..'

ေရွ႔က '၀မ္... ၀မ္... ၀မ္... ၀မ္...' ဆုိတာက တုိင္ကီအဖုံးလြင္႔လာတဲ႔ အသံပါ... အုံးခြမ္းကေတာ႔ တမံတလင္းနဲ႔ရုိက္မိျပီး တစ္စုံတစ္ခု က်ကဲြတဲ႔အသံ..

လူဆုိတာေလ. ထုိင္ေနရင္း ထေတာင္ခုန္မိတယ္. ဟုတ္တယ္ေလ... Unidentified Flying Object (UFO) မ်ား ပ်ံတက္လာသလားေအာက္ေမ႔ရတယ္.

အ၀ုိင္းၾကီးတစ္ခု ထုိင္ေနတဲ႔ေနရာဆီ ေျပး၀င္လာတာ..

တံခါးကလည္း ပြင္႔ေတာ႔မယ္. အဲဒါနဲ႔ ၾကိဳတင္ကာကြယ္လုိက္ပါတယ္.

ကုတင္ေအာက္ထဲ ၀င္ေျပးပုန္းရေတာ႔တာေပါ႔..

'၀ုန္း'

'တံခါးတစ္ခ်ပ္ အပြင္႔မွာ
ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲက
အခ်ိန္ဆုိတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ လြင္႔သြားခဲ႔ရတယ္..
ေဖၾကီး လူဆုိး..'

(ေရခဲငွက္)

အဲဒါပဲ.. ငယ္ငယ္တုန္းကရြဲ႔သလုိ ၾကီးလာေတာ႔လည္း အရြဲ႔တုိက္ျပီးေတာ႔ကို ရန္ေတြျဖစ္ေနတတ္တုန္းပဲ..

တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ဆုိးေအာင္လုပ္မိရင္ ေဗြမယူပါနဲ႔ေနာ္. မ... ကၽြန္ေတာ္က ရြဲ႔တတ္လုိ႔ပါ... ရယ္ရင္ေတာင္ ရြဲ႔ရယ္တတ္တယ္.

ဟဲြ႔... ဟဲြ႔.. ဟဲြ႔...

(၇) အခ်ိန္ေရႊ႔ဆုိင္းတတ္တဲ႔ အက်င႔္ၾကီးကလည္း မေကာင္းျပန္ဘူး..

ဒါကေတာ႔ ရွင္းပါတယ္. အၾကည္ေတာ္ ေျပာတာကုိ ကၽြန္ေတာ္လက္ခံက်င္႔သုံးေနတာပါ. သူ႔စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ေရးခဲ႔ဖူးတယ္ဗ်. ဘာတဲ႔

"မနက္ျဖန္ ျပီးႏုိင္ေသာ အလုပ္ကို ဒီေန႔ မလုပ္ပါနဲ႔" တဲ႔..

ခုိက္တယ္. အၾကည္ေတာ္ရယ္...

အၾကည္ေတာ္ဖ်က္ဆီးလုိ႔ ေပပါေပါင္းမ်ားစြာကုိ ေနာက္တစ္ေန႔ Due မျဖစ္ခင္ အေမာတေကာနဲ႔ ေရးတတ္ခဲ႔ျပီ။

ပေရာ႔ဂ်က္ေပါင္း မ်ားစြာကုိ Extension ေတာင္းျပီး လုပ္တတ္ခဲ႔ျပီ..

မထူးပါဘူး.. ဟုိးတစ္ေလာက ေကာ္မန္႔မွာ လာစသြားသလုိပဲ. အေနာက္ေတာ္ ဆုိတဲ႔ ကေလာင္နာမည္ယူျပီး အၾကည္ေတာ္ကုိ ျပန္အရြဲ႔တုိက္ဦးမယ္.

အခ်ိန္ေရႊ႔တတ္တဲ႔ အက်င္႔ဆုိးၾကီးေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔နာရီကုိ ၁၀ မိနစ္ျမန္ထားပါတယ္.

အဲဒီ႔မွာ ပုိဆုိးပါေလေရာ..

ဘယ္သြားသြား၊ ဘာလုပ္လုပ္.. ငါ႔နာရီက ၁၀ မိနစ္ျမန္ထားတာပဲေလ. အခ်ိန္မွန္မဟုတ္ဘူး ဆုိတဲ႔ အက်င္႔ဆုိးၾကီးကပါ ၀င္လာေတာ႔ ပုံမွန္ေရာက္ရမယ္႔ေနရာကုိပါ ၁၀ မိနစ္ေနာက္က်ျပီး ေရာက္ေနတတ္ျပီ။

ေနာက္က်တတ္တာကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး 'သူမ်ားဦးသြားလိမ္႔မယ္... လာျပီးေတာ႔ မစနဲ႔ မရယ္...' ေနာ္...

တကယ္ဆုိ.
မ ကုိ ခ်စ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အခ်စ္ေတြက
ဘြတ္ကင္ ၾကိဳအလုပ္ခံထားရတဲ႔စားပြဲနား သြားရပ္မိသလုိ
ထုိင္စရာ ခုံေတာင္မရွိ
ေခ်ာင္တစ္ေနရာကသာ ထုိင္ၾကည္႔ေနရတာမ်ိဳးပါ မရယ္...

(ေရခဲငွက္)

ငိုခ်င္လာျပီဗ်ာ.... ၀မ္းနည္းစရာေတြ ေတြးမိေတာ႔ အီမုိးရွင္နယ္ ျဖစ္လာျပီ.... :((((

(၈) ဇြဲနဘဲၾကီးသလုိ ကိုယ္ရႈံးေနမွန္းသိလ်က္နဲ႔လည္း ဇြတ္တြယ္ဖက္ကပ္ထားခ်င္တတ္တဲ႔ စိတ္ကုိမုန္းတယ္.

အေကာင္းဖက္ကၾကည္႔ရင္ ဇြဲၾကီးတယ္ေပါ႔.
အဆုိးဖက္ကၾကည္႔ရင္ေတာ႔ ေခါင္းမာတယ္ေပါ႔.

တစ္ခါတစ္ေလ ကုိယ္တုိင္ ေခါင္းမာေနတာလား၊ ဇြဲၾကီးေနတာလား မသိရတဲ႔ ျပႆနာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာတတ္တယ္.
ဘယ္လုိစံခ်ိန္စံညႊန္းနဲ႔ ဆုံးျဖတ္မွာလဲဗ်ာ.. ေနာ္.

အဲဒီ႔အခါက်ေတာ႔ ဘုရားေဟာခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကာလာမသုတ္က အရမ္းကုိ အသံုး၀င္လာခဲ႔တယ္.

လုပ္ၾကည္႔တယ္. အက်ိဳးရွိလား. အက်ိဳးကုိယုတ္ေစလား.. ပညာရွိ၊ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ခ်ီးမြမ္းလား၊ ကဲ႔ရဲ႔လား. ကုိယ္႔ကုိ အက်ိဳးျဖစ္ေစသလား. အက်ိဳးမဲ႔ျဖစ္ေစသလား..

အဲဒါကုိမူတည္ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လုပ္သင႔္မလုပ္သင္႔ ဆုံးျဖတ္ရေတာ႔တယ္.

ဒါေပမယ္႔ဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ အေတြ႔အၾကဳံအရေတာ႔ ေပ်ာ႔ေပ်ာင္းတဲ႔ သေဘာထားနဲ႔ ခုိင္မာတဲ႔ စိတ္ဓာတ္ရွိတာက ေရရွည္မွာ ပုိျပီးေတာ႔ တည္ျငိမ္တယ္၊ ေအးခ်မ္းတယ္၊ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ပုိနီးစပ္တတ္တယ္ ဆုိတာပါပဲ။

ခုခ်ိန္ထိေတာ႔ ညာဥ္ပါေနတာပဲလားမသိဘူး. ကၽြန္ေတာ္ တစ္စုံတစ္ခုအတြက္ စိတ္ဆုံးျဖတ္လုိက္ရင္ အဲဒါကုိ မရရေအာင္ ၾကိဳးစားတယ္၊ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ အားရသလုိ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြလည္း ျဖစ္ေနရတယ္.

ဒီ နံပါတ္(၈) ကုိေတာ႔ ေကာင္းလား ဆုိးလား ကၽြန္ေတာ္ မေျပာတတ္ဘူး. တစ္ခါတစ္ေလ ၾကိဳက္မိသလုိ တစ္ခါတစ္ေလလည္း မုန္းမိေနတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ မ ကုိ ခ်စ္မိတာကလည္း တကယ္ေတာ႔ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီးပါ... မျဖစ္ႏုိင္တာ ၁၁၀ % ႏႈန္းေလာက္ရွိေနတာကို ကၽြန္ေတာ္႔ဖက္က အရမ္းကို စဲြလမ္းႏွစ္သက္ေနမိတယ္.

ကဲ. ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲ. မုန္းပစ္လုိက္ရမလား.. ခ်စ္ပစ္လုိက္ရမလား... (ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ေျပာတာပါ. မကုိေတာ႔ မမုန္းရက္ႏုိင္ပါဘူး...) :) တစ္မွတ္....

ေသခ်ာတာကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ 'မ' လိုအပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မလုိအပ္ေတာ႔သည္ပဲ ျဖစ္ေစ. ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ ရွိေနမယ္. မ ရယ္.. ကၽြန္ေတာ္ မ ကုိ ဘယ္ေတာ႔မွ ခဲြမသြားဘူး..

This I Promise You ပါ အခ်စ္ရဆုံး မ ရယ္....
(ကဲ. အသည္းယားခ်င္သူေတြ တဗ်င္းဗ်င္းသာ ကုတ္ၾကေပေရာ႔ဗ်ာ. ဟတ္ဟတ္ဟတ္.)

(၉) အႏုပညာကုိ စိတ္၀င္စားျပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးနဲ႔ ဘ၀တစ္ခုကုိ ထူေထာင္ခ်င္ေပမယ္႔ အေျခအေန၊ ေတာင္းဆုိမႈေတြအရ ပုိက္ဆံေတြရွာ၊ အလုပ္ေတြလုပ္ေနရတဲ႔ ဘ၀ၾကီးကုိ မုန္းတယ္.

စာေရးတာ၀ါသနာပါတယ္. ပန္းခ်ီလည္း ဆဲြခ်င္တယ္. သီခ်င္းဆုိ၊ သီခ်င္းေရး၊ ဓာတ္ပုံရုိက္၊ စႏၵယားတီး၊ ဂစ္တာေခါက္... ဒါေတြကုိ လုပ္ေနရရင္ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ဆင္းရဲမႈ ဘ၀အေမာေတြကုိ ေမ႔ေဖ်ာက္ထားႏုိင္တယ္. အရမ္းကုိ ၾကည္ႏူးႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ အခ်ိန္ေလးေတြကုိ ရရွိပုိင္ဆုိင္ေစတယ္..

ဒါေပမယ္႔ ေရွ႔ေရးအတြက္ စုိးရိမ္ပူပန္မႈေတြ၊ လုိအပ္ခ်က္ေတြ၊ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြ၊ ေခၚသံေတြေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဘ၀ၾကီးမွာ ေရၾကည္တစ္ေပါက္နဲ႔ ေနဆယ္စင္း ျဖစ္ေနခဲ႔ရတယ္...

ေျပာရင္း ၀မ္းနည္းသြားျပီ။ ၀မ္းနည္းလုိ႔ အီမုိးရွင္နယ္ ျဖစ္လာျပီ။ ဟတ္ဟတ္ဟတ္..

(၁၀) တစ္ခုခုကုိ ေဇာက္ခ်မလုပ္ဘဲ ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ လုပ္ေနတတ္တဲ႔ အက်င္႔ၾကီးကုိလည္း မုန္းတယ္.

တစ္စုံတစ္ရာကုိ ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားရင္ အဲဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး အခ်ိန္ကုန္ခံေလ႔လာတတ္၊ လုိက္စားတတ္တယ္. တတ္လည္းတတ္သြားေရာ ဆက္မလုပ္ေတာ႔ဘဲ ေနာက္ထပ္ အာရုံလာရာတစ္ခုဆီ ေရာက္သြားတတ္တယ္. ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကုိမွ Specialize မလုပ္သလုိျဖစ္ေနတတ္ေရာ. တကယ္တမ္း ဘာတတ္လဲေမးရင္ ဘာေျဖရမယ္မသိ.. :) ရွက္လုိက္တာ. အကုန္ေပၚျပီ..

အခုေတာ႔လည္း ဘာကို ေဇာက္ခ်ရမယ္ဆုိတာကုိ ေသခ်ာဆုံးျဖတ္ျပီးပါျပီ..

ဟုတ္တယ္. မ ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ခ်စ္မယ္. ေဇာက္ခ်ျပီးေတာ႔ကုိ ခ်စ္မယ္...
(ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတယ္ေနာ္. ဟတ္ဟတ္ဟတ္)

ဘယ္သူ႔ကုိ ဆက္တက္ဂ္ရမလဲ...

(၁) ကုိမင္းယြန္းသစ္
(၂) ကိုေဆာင္းယြန္းလ
(၃) ကုိမင္းက်န္စစ္
(၄) ကုိေမာ္စီ
(၅) မပင္႔ဂုိးလ္
(၆) မမယ္လုိဒီေမာင္
(၇) မသက္ဇင္
(၈) မအိမ္႔ခ်မ္းေျမ႔

ကဲ. အားလုံးပဲ ရယ္စရာေမာစရာေလးေတြ ပုိင္ဆုိင္ခံစား သက္၀င္ေပ်ာ္ရႊင္ႏုိင္ၾကပါေစခင္ဗ်ာ.

ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္

ဥဒါန္း

“သူရဲေကာင္းဆုိတာ ႏွစ္ခါမေသဘူး”တဲ႔
ဒီစကား ငါၾကားခါစက
ရင္ထဲ ၾကက္သီးျဖန္းခနဲထ
ဘ၀မာန္ ဟုန္းခနဲၾကြ
“ငါကြ” ဆုိျပီး လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းလုိ႔
ဘ၀တစ္ခုကုိ လန္းဆန္းစြာ တည္ေဆာက္ခဲ႔တယ္.

ကံေကာင္းခဲ႔သည္လည္းရွိ
ကံမေကာင္းခဲ႔သည္လည္း ရွိ
ကံေကာင္းစဥ္ တခဏ
လွပတဲ႔ သံစဥ္ေတြေအာက္
ခပ္ေျမာက္ေျမာက္ စီး၀င္ဆဲေပါ႔
မျမင္သာတဲ႔ ၀ဲဂယက္တစ္ခုမွာ
ငါ႔ရဲ႔ ကံဆုိးျခင္းေတြ ေစာင္႔ဆုိင္းေနခဲ႔တယ္.
ငါမသိခဲ႔ဘူး
သိခဲ႔ေပမယ္႔လည္း မသိခ်င္ခဲ႔ဘူး
ဒီလုိနဲ႔ပဲ
တစ္ေန႔ ငါေသဆုံးခဲ႔ရတယ္.
တစ္ခါေသခဲ႔တဲ႔ ငါေပါ႔…

“ရႈံးရင္ျပန္ထ အဲဒါဘ၀”တဲ႔
အားေပးမႈေတြနဲ႔အတူ
လူလူသူသူျဖစ္ေအာင္ ဘ၀ကုိ ျပန္တည္ေဆာက္
ေရာက္တတ္ရာရာမွာ က်င္လည္ေနထုိင္ခဲ႔ရင္း
ဘ၀ေလွကုိ အားတင္းလုိ႔ ျပန္ေလွာ္ခဲ႔တယ္
ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္တုိင္းမွာ ေငြေရာင္အနားစေတြ ကြပ္လုိ႔ေပါ႔
ဒီလုိနဲ႔ပဲ
တစ္ေန႔ ငါျပန္ရွင္သန္ခဲ႔တယ္.
ေသရြာျပန္ခဲ႔တဲ႔ ငါေပါ႔…

“တစ္ခါေသဖူး ပ်ဥ္ဖုိးနားလည္” တဲ႔
ငါေသဖူးတယ္.
ဒါေပမယ္႔ ပ်ဥ္ဖုိးကုိေတာ႔ ငါ မသိဘူး
ငါသိတာ ငါေသဖူးတယ္.
ခု ငါျပန္ရွင္တယ္.
ငါေသရင္ ပ်ဥ္နဲ႔ပဲ ဖုံးဖုံး
တုံးလုံးပဲ ပစ္ပစ္
ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္စမ္းပါေစ
ငါ ပ်ဥ္ဖုိးကုိ ဘယ္ေတာ႔မွ ထည္႔မတြက္ဘူး
ငါဟာ စြန္႔စားသူ
ငါဟာ ပ်ံ၀ဲသူ
ငါဟာ လြတ္လပ္သူ
ငါဟာ ဒူးမေထာက္သူ…



ငါေသရင္ ငါ႔အေလာင္းကုိ
အညံ႔မခံအရႈံးမေပးတဲ႔ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ဖုံးလႊမ္းပစ္မယ္.
အသုံးမက်တဲ႔ ေရလုိက္ငါးလုိက္စိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔
ေရွ႔တစ္မ်ိဳး ကြယ္ရာတစ္မ်ိဳး ငါမေျပာဘူး
ဒါ… ငါ႔ရင္ထဲက ငါ႔သစၥာ
ဒါ…ငါကုိယ္စားျပဳတဲ႔ ငါ႔မ်က္ႏွာ
ဒါ… ငါယုံၾကည္တဲ႔ အမွန္တရား
ဒါ… ငါစဲြကိုင္တဲ႔ အင္အား…

ငါ႔ရင္ထဲက တြယ္တာမိတဲ႔ ခံစားခ်က္
ေမတၱာဓာတ္နဲ႔ ဖ်က္ပစ္မယ္.
ငါ႔မ်က္ႏွာေပၚက အမည္းစက္
သစၥာလက္နဲ႔ ဖ်က္ပစ္မယ္.
ငါ႔ပန္းတုိင္ေရွ႔က အတားအဆီးမ်ား
ပညာအားနဲ႔ ဖ်က္ပစ္မယ္.
ငါ႔နားႏွစ္ဖက္က စကားတင္းေတြ
ဥေပကၡာနဲ႔ ဖ်က္ပစ္မယ္.
ငါ႔မ်က္စိေရွ႔က သေရာ္ခ်က္ေတြ
ျပက္ရယ္ျပဳလုိ႔ ဖ်က္ပစ္မယ္.
ငါ႔ေျခေထာက္ေအာက္က ေႏွာင္႔ေႏွးျခင္းေတြ
ျမင္းရို္င္းတစ္ေကာင္ရဲ႔ ခြာနဲ႔ဖ်က္မယ္…



ဒီေန႔ ငါေသရင္ မနက္ျဖန္ ငါျပန္ရွင္မယ္.
မနက္ျဖန္ မရွင္ႏုိင္ရင္ သန္ဘက္ခါ ျပန္ရွင္သန္မယ္.
သန္ဘက္ခါ မဟုတ္ရင္ ဖိန္းႏႊဲခါေပါ႔
ဒီဘ၀တာ မျပီးျပတ္ခဲ႔ရင္ ေနာက္ဘ၀ေပါ႔
ေသတယ္ဆုိတာ ငါ႔ခႏၵာပင္
အျမဲရွင္မွာ ငါ႔၀ိညာဥ္….

ငါ႔ေရွ႔မွာ ကူညီသူရွိရွိ မရွိရွိ
ငါ႔ေနာက္မွာ ပံ႔ပုိးေပးသူ ရွိရွိ မရွိရွိ
ငါ႔ကုိယ္ငါ ကုိးကြယ္လုိ႔
ငါဆုိတဲ႔ သတိနဲ႔
ငါ ဒီဘ၀ကို ေလွ်ာက္လွမ္းတယ္
ငါေသဖူးတယ္
ဒါေၾကာင္႔ ငါျပန္ေသမွာ လုံး၀မေၾကာက္
ငါျပန္ရွင္သန္ဖူးတယ္
ဒါေၾကာင္႔ ျပန္လည္ထူေထာင္လုိစိတ္ လုံး၀မေပ်ာက္

ငါ႔စကားေတြ ေမာက္မာေနႏုိင္ေပမယ္႔
ငါ႔ပညာေတြ မေလာ္မာဘူး…
ငါ႔မာနေတြ မုိးထိေနႏုိင္ေပမယ္႔
ငါ႔နီးစပ္ရာ မနစ္နာဘူး…
ငါ႔သိကၡာေတြ စိန္ေခၚခံရေပမယ္႔
ငါ႔ေျခလွမ္းေတြ စြတ္မရမ္းဘူး…

ငါပုိင္ဆုိင္တဲ႔ ငါ႔ဘ၀
လွပစြာ ငါတည္ေဆာက္မယ္
ဘ၀ဆုိတာ တာတုိေျပးပဲြမဟုတ္
ငါဟာ အၾကိမ္ၾကိမ္ေသဆုံးခဲ႔ဖူးတယ္.
ဒါေၾကာင္႔ ငါဟာ သူရဲေကာင္းမဟုတ္.
ငါဟာ လူတစ္ေယာက္သာျဖစ္တယ္.
ဒါေပမယ္႔ ငါဟာ
လူထဲကလူေတာ႔မဟုတ္
လူေပၚက လူသာျဖစ္တယ္.

ရန္သူအတြက္ ငါဟာ မီး
မိတ္ေဆြအတြက္ ငါဟာ ထီး
မီးဆုိတာ သုံးတတ္ရင္ မိတ္ေဆြျပန္ျဖစ္ႏုိင္သလုိ
ထီးဆုိတာလည္း မသုံးတတ္ရင္ ေလာင္းရိပ္မိတတ္တယ္.
မီးျဖစ္မလား ထီးျဖစ္မလား
ရန္သူမိတ္ေဆြ မခဲြျခားဘူး
ယူတတ္သူယူ
ပူတတ္သူပူ
ဆူတတ္သူဆူ
ျငဴစူတတ္သူ ျငဴစူ
ေပ်ာ႔ညံ႔သိမ္ဖ်င္းတဲ႔ မိတ္ေဆြထက္
ခုိင္မာတည္ျငိမ္တဲ႔ ရန္သူကုိ ငါ ပုိသေဘာက်တယ္.
ငါ႔အရည္အခ်င္းေတြကုိ ပုိတက္ေစလုိ႔ပဲ.

ကုိယ္လုပ္စရာရွိတာကုိယ္လုပ္
ေလပုပ္္ထုတ္ေဆးမွီ၀ဲလုိ႔
အရိအခၽြဲစိတ္ဓာတ္ေတြ သြန္မခ်ျပနဲ႔
ဇြန္လမွာ ရြာတဲ႔ မုိးေရေတြ ညစ္ညမ္းကုန္မယ္.

ျပတင္းတံခါးကေန လွစ္ၾကည္႔ခုိင္းမိတဲ႔ တခဏ
လွပေ၀ဆာေနတဲ႔ ပန္းခင္းၾကီးထက္
ပ်က္ယြင္းေနတဲ႔ ျခံစည္းရုိးကုိသာ
ျမင္ေနတတ္မွေတာ႔
မင္းရဲ႔ ခပ္ေပါ႔ေပါ႔စိတ္ဓာတ္ေတြအတြက္
ငါ႔ႏွလုံးသားကုိ ကန္႔လန္႔ကာ တပ္လုိက္မိေတာ႔တယ္.




(ေရခဲငွက္)

မဂၤလာႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ျမစ္ႏုိင္ၾကပါေစသတည္း...

အားလုံးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ မဂၤလာႏွစ္သစ္ေလး တစ္ခုျဖစ္ပါေစခင္ဗ်ာ….

ဒီေန႔တစ္ေန႔လုံး ခ်စ္လွစြာေသာ စာဖတ္ပရိသတ္ႏွင္႔ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း ဘေလာ႔ဂါေရာင္းရင္းမ်ားကုိ သတိတရ ရွိေနပါမယ္.

ညေနက်မွ ပုိ႔စ္ရွည္ရွည္ေလး ေရးတင္ေတာ႔မယ္ဗ်ာ. အခု ႏႈတ္ဆက္ခ်င္လုိ႔သာ ျမန္ျမန္ရုိက္တင္လုိက္ရတာ.

ေကာင္းေသာေန႔သစ္/ညခ်မ္းေလးမ်ား ပိုင္ဆုိင္ႏုိင္ၾကပါေစ.

မဂၤလာႏွစ္သစ္မွာ စိတ္သစ္လူသစ္နဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ပုိ႔စ္အသစ္မ်ား အင္နဲ႔အားနဲ႔ ေရးသားျပဳစုႏုိင္ၾကပါေစဗ်ား....

(ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိယ္အတြက္ပါ ထည္႔ဆုေတာင္းသြားလုိက္တယ္. ဟတ္ဟတ္ဟတ္)

ခင္မင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္

အျမဲစိမ္းသစ္တစ္ပင္သုိ႔....

ကုိေနဘုန္းလတ္ေရ…

ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မေတြ႔ျဖစ္တာ၊ စကားမေျပာျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာသြားခဲ႔ျပီေနာ္.

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူးဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားအတြက္ ပုိ႔စ္တစ္ခု သီးသန္႔ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာရယ္၊ ခင္ဗ်ားကုိ ထူးထူးျခားျခား သတိရေနခဲ႔တာရယ္ေၾကာင္႔ စာမေရးဘဲနားထားခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာ႔ဂ္ေလးကုိ ျပန္အသက္သြင္းမိတယ္.

ေဖေဖာ္၀ါရီ (၆) ရက္ေန႔က ခင္ဗ်ားရဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလး တစ္ႏွစ္ျပည္႔သြားခဲ႔တယ္ေနာ္. ခင္ဗ်ားသိလား. ဘေလာ႔ဂ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ခင္ဗ်ားအတြက္ အထူးသီးသန္႔ ပုိ႔စ္ေလးေတြ တင္ေပးၾကတယ္. ခင္ဗ်ားကုိ အားလုံးက သတိတရ ရွိေနခဲ႔ၾကတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ မတင္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး.

ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားအတြက္ ခံစားခ်က္မရွိလုိ႔ မဟုတ္ဘူး ကုိေန.

ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားအတြက္ အျပည္႔အ၀ခံစားခ်က္ရွိပါတယ္. ခင္ဗ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ၾကားမွာ ရွိေနခဲ႔တဲ႔ မိတ္ေဆြ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးက ၾကီးမားပါတယ္.

ဒါေပမယ္႔ အေၾကာင္းတစ္ခု မတုိက္ဆုိင္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္မတင္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး.

တကယ္ဆုိ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ခင္ဗ်ားနဲ႔မွာ ေျပာစရာေတြ အမ်ားၾကီးက်န္ေနေသးတယ္.

ခင္ဗ်ားမရွိတုန္း ကၽြန္ေတာ္လည္း စာသိပ္မေရးျဖစ္ခဲ႔ဘူး. အလုပ္မအားတာထက္ ေရးဖုိ႔ မုဒ္မ၀င္ေတာ႔ဘူးဗ်ာ. ဒီၾကားထဲ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ကုိရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ခဲ႔ရတဲ႔ မိတ္ေဆြဘေလာ႔ဂါတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ ကေတာက္ကဆေတြ ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္. ကၽြန္ေတာ္စာေရးခ်င္စိတ္ သိပ္မရွိေတာ႔ဘူးဗ်ာ..

အရင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အဲလုိခံစားခ်က္ေတြ ၀င္လာခဲ႔ရင္ ခင္ဗ်ားကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အျမဲအားေပးတယ္ေနာ္. အက်ိဳးသင္႔အေၾကာင္းသင္႔ ရွင္းျပတယ္. ဟာသေလးေတြေႏွာျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အစုိင္အခဲေတြကုိ ၾကိဳးစားေျဖေဖ်ာက္ေပးခဲ႔တယ္

ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ မိတ္ေဆြေကာင္းတစ္ဦးပါပဲ.

ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကုိ သတိရလုိ႔ မ၀င္တာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ႔ Gtalk ထဲကုိ ၀င္ခဲ႔မိတယ္.

ဘေလာ႔ဂါေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႔ ပရုိဖုိင္းလ္ပုံေလးေတြက ‘Free Nay Phone Latt’ တဲ႔.





ခင္ဗ်ားရဲ႔ အေကာင္႔နာမည္ေလးကုိ စိုက္ၾကည္႔ေနရင္း ခင္ဗ်ားတင္ထားတဲ႔ ပရုိဖုိင္းလ္ပုံေလးကုိ ဘာသာျပန္ေနမိခဲ႔တယ္. ကေလးေလးတစ္ေယာက္ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္လုိ႔၊ မ်က္လုံးေလးမွိတ္လုိ႔ ေကာင္းကင္ဘုံကုိ ေမာ႔ၾကည္႔ရင္း တစ္စုံတစ္ရာကုိ ဆုေတာင္းေနတဲ႔ ပုံေလး…



ခင္ဗ်ားရဲ႔ ဆုေတာင္းသံကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကားလုိက္တယ္ ကုိေန…

ျပည္႔မွာပါဗ်ာ…. ျပည္႔မွာပါ…

ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ နားလည္မႈရွိတဲ႔ ခင္ဗ်ားအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ဆုိတဲ႔ ဘာသာျပန္ဆုိခ်က္ေတြဟာ ခံစားခ်က္ပါတယ္. အျပစ္ကင္းတယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားသိမွာပါ.

နားမလည္ႏုိင္တဲ႔သူေတြအတြက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြဟာ ေတာ္ေနးဒိုးေတြလုိ ပတ္၀န္းက်င္ကုိပါ ဂယက္ရုိက္ခတ္ေနတယ္လုိ႔ ဆုိၾကေလရဲ႔ဗ်ာ…

ကၽြန္ေတာ္စာေရးဖုိ႔ ၾကိဳးစားတယ္. ခင္ဗ်ားကုိသတိရလုိ႔ ခင္ဗ်ားအတြက္ လုပ္ေပးႏုိင္မယ္ထင္တာေလး တစ္ခုကုိ အရဲစြန္႔ျပီး ေရွ႔ထြက္လုပ္ျပခဲ႔မိတယ္. အုပ္စုထဲက ခဲြထြက္ပ်ံသလုိ ျဖစ္သြားခဲ႔တဲ႔အတြက္လားမသိ. ကၽြန္ေတာ္ အပစ္ခ်ခံခဲ႔ရတယ္.

သင္ခန္းစာတစ္ခုေပါ႔ဗ်ာ. အုပ္စုကုိ ဂရုမစိုက္ခဲ႔မိလုိ႔မွ မဟုတ္ဘဲ. ျငိမ္သက္လြန္းေနတဲ႔ ကန္ေရျပင္ကုိ မခ်င္႔မရဲ ျဖစ္မိလုိ႔ ခဲတစ္လုံးနဲ႔ ေကာက္ေပါက္ခဲ႔မိတာပါ. တကယ္ေတာ႔ ကန္ေရျပင္ေအာက္မွာ မျမင္ႏုိင္တဲ႔ တြန္းကန္အားတစ္ခု ရွိေနခဲ႔တယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္အသိေနာက္က်ခဲ႔တယ္. သိလည္း မသိခဲ႔ပါဘူး. မသိရေကာင္းလားဆုိျပီး အျပစ္တင္လည္း ခံရုံပါပဲေလ.

၀မ္းနည္းေနတဲ႔ မုိးတိမ္ေတြ စုေဆာင္းမိလုိ႔
ဒဏ္ရာမုိးေတြ အျဖစ္ေျပာင္းရြာခ်လုိက္ေတာ႔
နူးညံ႔ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရင္ဘတ္တစ္ခု
ေက်ာက္သားပကတိ ျဖစ္သြားခဲ႔ရတယ္.
ဒါဟာ ေက်ာက္သားကုိျဖစ္ေစတဲ႔ မုိးေၾကာင္႔လား.
မုိးကုိျဖစ္ေစတဲ႔ မိုးတိမ္ေၾကာင္႔လား.
မုိးတိမ္ကုိ ျဖစ္ေစတဲ႔ ခံစားခ်က္ေၾကာင္႔လား.
ခံစားခ်က္ကုိ ျဖစ္ေပၚေစတဲ႔ ခဲတစ္လုံးေၾကာင္႔လား… … .. .
ဒိြဟအေတြးေတြၾကားမွာ
မလူးသာမလြန္႔သာ ျဖစ္ေနေပမယ္႔
တစ္ခုေတာ႔ ေျပာရဲတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကုိ အရမ္း သတိရတယ္ ကုိေန….

မွတ္တမ္းတစ္ခ်ိဳ႔…
March 08, 2007

3:57 AM nay: ျပန္လဲ မဟုိင္းပါလားဟ
me: ဟုိင္းၾကီးဟုိင္းေလး
ဟိုင္းလတ္
ဟုိင္းငယ္
3:58 AM ဟုိင္းေထြး
ဟုိင္းကေလး
3:59 AM nay: ဟုိင္းမယ့္ဟိုင္းေတာ့လဲ အစံုကုိိဟုိင္းေတာ့တာပဲ
စကားနဲနဲေလာက္ေျပာခ်င္လို႕ ရမလားဗ်
4:01 AM me: ေျပာဗ်ာ
နည္းနည္းေတာ႔ၾကာမယ္ေနာ္
း)
4:02 AM ေအာ္
ခင္ဗ်ားၾကာေနပါေပါ႔လား
ဟတ္ဟတ္
nay: ဟား ဟား
4:03 AM ဖိုရမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ စာျပန္ထားတာဖတ္ၿပီးၿပိလားဗ်
me: ကၽြန္ေတာ္ျပန္ထားတာေရာဖတ္ျပီးျပီလား
nay: မဖတ္ရေသးဘူး
4:04 AM အခု သြားေနၿပီ
me: အုိေက
4:05 AM nay: ကိုရန္
me: ေျပာ
nay: ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ အခ်ိန္ထပ္ေပးရင္ရမလား
me: ဘာျဖစ္ခ်င္လဲ
ရတာေပါ႔
ဘာလုပ္ခ်င္လဲ
မိန္းမယူမလုိ႔လား
ဟတ္ဟတ္
4:07 AM nay: ကၽြန္ေတာ္တို႕ လိုဂိုနဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္အတြက္ တစ္ပတ္ထပ္ၿပီးအခ်ိန္ယူမယ္ဗ်ာ
ကိုရန္ေအာင္တစ္ခုခု ေတာ့စီစဥ္ေပး
4:11 AM me: လုပ္ေလ
ဘာလုပ္ေပးရမလဲ



ကုိေန႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလးရဲ႔ တစ္ႏွစ္ျပည္႔ေမြးေန႔မွသည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ ခင္ဗ်ားရဲ႔ ႏွလုံးေသြးနဲ႔ ဖန္တီးတဲ႔ အႏုပညာပန္းပြင္႔ေလးေတြ ဆက္လက္ ေမႊးပ်ံ႔ ရွင္သန္ႏုိင္ပါေစဗ်ာ….

ရန္ေအာင္

Free Nay Phone Latt

ကၽြႏု္ပ္၏ မိတ္ေဆြ၊ စာေရးေဖာ္ေရးဖက္၊ အႏုပညာကုိ ခုံမင္စြာ ရူးသြပ္တတ္သူ၊ ကဗ်ာဆရာ ဘေလာ႔ဂါ ကုိေနဘုန္းလတ္ကုိ တရားလက္လြတ္ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားျခင္းအား ျပင္းထန္စြာ ကန္႔ကြက္သည္.



ဖဲြ႔ဆုိခ်င္ေနတဲ႔
သံစဥ္ခ်ဳိေတြကုိ
ရင္ဘတ္ထဲမွာပဲ ကုိက္ျမိဳထားရတဲ႔
ၾကိဳးပ်က္ေနတဲ႔ ဂစ္တာတစ္လက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္တယ္....

(ေနဘုန္းလတ္)

ပုံကုိ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာ ဘေလာ႔ဂ္မွ ရယူသည္.


ေနဘုန္းလတ္ေရ

မင္းဖြ႔ဲဆုိခ်င္ေနတဲ႔ သံစဥ္ခ်ိဳေတြ
ရင္ဘတ္ထဲကေန ဆက္လက္ထြက္ေပၚလာေနႏုိင္ဖုိ႔
ငါ႔လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ယက္သီကုံးတဲ႔
ဂစ္တာၾကိဳးေလးတစ္ခ်ိဳ႔ ကမ္းလင္႔လိုက္ပါရေစ...

(ရန္ေအာင္)

စပိတ္ဖဲတစ္ခ်ပ္ကုိ လြမ္းဆြတ္တဲ႔ည...

ကၽြန္ေတာ္ေရးလက္စ အိပ္မက္နတ္သမီးေလးအတြက္ စဥ္းစားအကြက္ခ်ေနရင္း ဘေလာ႔ဂ္ေတြ လုိက္လည္ျဖစ္ခဲ႔ျပန္ပါတယ္.

အမွတ္မထင္ပါပဲေလ.

မပန္ဒုိရာရဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးနဲ႔ ဘာညာေပါက္စေလးရဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးကုိ ဖတ္မိသြားျပီး ကၽြန္ေတာ္ အတိတ္တစ္ခ်ိန္က ဘေလာ႔ဂါ ဘ၀ကုိ အရမ္းတမ္းတလြမ္းဆြတ္သြားခဲ႔မိတယ္.

အဲဒီ႔တုန္းက ဘေလာ႔ဂါေတြ ဒီေလာက္မမ်ားေသးပါဘူး. ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြလည္း ဒီေလာက္ထိ မေရးခဲ႔ၾကေသးပါဘူး. ကုိယ္ပိုင္ အသိစိတ္နဲ႔ ေဆာ္ဩတာ၊ ေရးတာေတြေတာ႔ ရွိခဲ႔ေပမယ္႔ ခုလုိမ်ိဳး ဆန္႔က်င္ဖက္ အျမင္ရွိသူေတြရဲ႔ ကေလာင္စစ္ပဲြ ဆင္ႏဲႊရာ ဘေလာ႔ဂ္စစ္ေျမျပင္ မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး…

တစ္ခ်ိန္တုန္းကေပါ႔
ငါတုိ႔ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးတယ္
ဘယ္သူဘယ္၀ါ မခဲြျခားဘဲ
ဂုဏ္အလႊာေတြ မတပ္ဘဲ
လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးစြာ
အတားအဆီးကင္းမဲ႔စြာ
သြက္လက္ျမဴးတူးစြာ
ကူးလူးဆက္သြယ္ခဲ႔ၾကဖူးတယ္…
လြမ္းေမာဖြယ္ရာ အခုိက္အတန္႔ေလးေတြ
ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ျပန္လည္ေတာက္ပႏုိင္ေတာ႔မွာလဲ.
ငါသိပ္လြမ္းတယ္…

မဂ်စ္တူးကစလုိ႔ႏႈိးေဆာ္
တုိ႔ဘေလာ႔ဂါေတြ စုေပါင္းေရးၾကမဟဲ႔လုိ႔
သူငါအစျပဳလုိ႔ ဥာဏ္ေတြညွစ္
စပိတ္ဖဲတစ္ခ်ပ္ ထြက္ခဲ႔ဖူးတယ္
ဖတ္သူတုိင္းရယ္ေမာ
ေျပာသူတုိင္း ရႊင္ၾကည္
တုိ႔ဘေလာ႔ဂါေတြ ပဲြစည္ခဲ႔ၾကဖူးတယ္…

ဘယ္အရာကုိမွ အျပစ္မဖုိ႔ခ်င္ပါဘူး
သမုိင္းမွာ ေမ႔က်န္လုိ႔မရတဲ႔ အျဖစ္
စက္တင္ဘာမွာ ျဖစ္ကတည္းက
ငါတုိ႔ဘေလာ႔ဂါေတြ
၀မ္းနည္းစြာ
ခံျပင္းစြာ
နာက်ည္းစြာ
တာ၀န္သိစြာ
တက္ၾကြစြာနဲ႔
ေတာ္လွန္ေရး စစ္ပဲြႏႊဲခဲ႔ၾကတယ္…

ဒီတုိက္ပြဲနဲ႔အတူ
ငါတုိ႔ၾကားက ယုံၾကည္မႈေတြ
ငါတုိ႔ၾကားက ယုိင္းပင္းမႈေတြ
ငါတုိ႔ၾကားက ေစာင္႔ထိန္းမႈေတြ
ငါတုိ႔ၾကားက ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ
အုိ…
ဒါေတြကုိ
ငါတုိ႔တကယ္ပဲ စေတးလုိက္ခဲ႔ရတယ္…

ငါတုိ႔ဘေလာ႔ဂါေခတ္
ဆန္းသစ္ခဲ႔တာ အမွန္ပါ
ဒါေပမယ္႔
ခ်စ္ျခင္းတရားေတြကုိ
ေျမျမွဳပ္ပစ္လုိက္ဖုိ႔ေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး..

ဘေလာ႔ဂါေတြ အလွ်ဳိအလွ်ိဳ
ဟုိဟုိဒီဒီ မႈိလုိေပါက္လုိ႔
တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး စကားလုံးေတြပစ္ခတ္
သပ္လွ်ိဳလုိ႔ ျဖိဳခဲြၾက
သီလေတြ ေျမာင္းထဲေရာက္လုိ႔
ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ ဆဲဆုိေနၾကခ်ိန္
ေမာင္ႏွမသားခ်င္း မၾကား၀ံ႔သာတဲ႔ စကားလုံးေတြ
အရယ္အျပဳံးကင္းမဲ႔စြာ စီးဆင္းေနခ်ိန္
ဟန္ေဆာင္မႈေတြ ေရွ႔တန္းတင္
ဟိတ္ဟန္ေတြ အေဖာ္ျပဳလို႔
စာရႈသူကုိ အမုိက္ေမွာင္တုိက္သြင္းခ်ိန္..

ဒီအခ်ိန္မွာ..
ငါတုိ႔ေနခဲ႔ဖူးတဲ႔
အတိတ္က ဘေလာ႔ဂါေတြဘ၀ကုိ တမ္းတမိတယ္.

တစ္ခ်ိန္တုန္းကေပါ႔
ငါတုိ႔ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးတယ္
ဘယ္သူဘယ္၀ါ မခဲြျခားဘဲ
ဂုဏ္အလႊာေတြ မတပ္ဘဲ
လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးစြာ
အတားအဆီးကင္းမဲ႔စြာ
သြက္လက္ျမဴးတူးစြာ
ကူးလူးဆက္သြယ္ခဲ႔ၾကဖူးတယ္…
လြမ္းေမာဖြယ္ရာ အခုိက္အတန္႔ေလးေတြ
ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ျပန္လည္ေတာက္ပႏုိင္ေတာ႔မွာလဲ.
ငါသိပ္လြမ္းတယ္…


ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စုေပါင္းေရးသားခဲ႔ၾကဖူးတဲ႔ စပိတ္ဖဲတစ္ခ်ပ္ရဲ႔ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ စုံေထာက္၀တၳဳေလးကုိ အမွတ္တရ ျပန္လည္တင္ျပေပးလုိက္ပါတယ္.

မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္သြားေအာင္
မဂ်စ္ၾကီး ရဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးကုိပဲ ျပန္လည္ညႊန္ျပလုိက္ပါတယ္. အဲဒီ႔မွာ ေရးထားတဲ႔ ေကာ္မန္႔ေလးေတြကုိလည္း အားလုံးဖတ္ရႈႏုိင္ေအာင္လုိ႔ပါ.

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါေတြ ဒီ႔ထက္ပုိျပီး ေအာင္ျမင္ေတာက္ပႏုိင္ၾကပါေစဗ်ာ…

ဒီေနရာမွာလည္း တစ္ထုိင္တည္း ဖတ္ရႈႏုိင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးထားပါတယ္. Download လည္းလုပ္လုိ႔ရပါတယ္. ေအာက္နားေလးမွာ ပါပါတယ္. Download as a PDF (or) Word (or) Plain Text ဆုိျပီးေတာ႔ ထုတ္ေပးထားပါတယ္. ဘေလာ႔ဂါေတြ ဘယ္လုိေပ်ာ္ရႊင္စြာ စုေပါင္းေရးသားခဲ႔ၾကတယ္ ဆုိတာေလးကုိ ဖတ္ရႈခံစားၾကည္႔လုိက္ၾကပါဦးေနာ႔....

အားလုံးေပ်ာ္ရႊင္ၾကေစရစ္ သကၠရာဇ္ ၂၀၀၈...

ႏွစ္ေဟာင္းကုန္ဆုံးလုိ႔ ႏွစ္သစ္ကုိ ေရာက္ခဲ႔ျပန္ျပီဗ်ာ.

ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏွစ္ေဟာင္းရဲ႔ အၾကြင္းအက်န္ ပုိ႔စ္ေဟာင္းေတြ ျပီးျပတ္ေအာင္ ေရးလုိ႔ နွစ္သစ္ကုိ ဘေလာ႔ဂ္ပုိ႔စ္အသစ္ေလးေတြနဲ႔ ၾကိဳဆုိဖုိ႔ စိတ္ကူးေနခဲ႔တာ ဒီေန႔တစ္ေန႔လုံး အလုပ္ေတြမ်ားေနတာနဲ႔ ပုိ႔စ္မေရးျဖစ္ခဲ႔ဘူး. ဘယ္ကုိမွလည္း မေရာက္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး.

ကုိယ႔္ဆီဗုံးေလးထဲ ၀င္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ လာျပီး ႏႈတ္ဆက္ထားၾကတာ၊ Happy New Year Wish ေလးေတြ လုပ္ထားၾကတာေလးေတြ ေတြ႔ရျပီး ရင္ထဲမွာ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမႈ ျဖစ္ရပါတယ္.

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ရျခင္းကုိလည္း ဂုဏ္ယူေက်နပ္မိပါေတာ႔တယ္.

အခု ပုိ႔စ္ေရးခ်င္စိတ္ ရွိေနေပမယ္႔ အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္လင္႔ေနပါျပီ. မနက္ျဖန္ အလုပ္ကုိ အေစာၾကီး ထသြားရဦးမွာမုိ႔ ပုိ႔စ္အသစ္ေလးေတြကို မနက္ျဖန္က်မွပဲ လာေရာက္ဖတ္ရႈပါေတာ႔ ခင္ဗ်ာ…

အမွတ္တရအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီဗုံးေလးထဲမွာ လာေအာ္သြားၾကတဲ႔ msg ေလးေတြကုိ စုစည္းတင္ျပရင္း အားလုံးအားလုံးေသာ စာဖတ္ပရိသတ္၊ ဘေလာ႔ဂါခ်စ္မိတ္ေဆြ၊ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမ်ား ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစလုိ႔ အထူးစပါယ္ရွယ္ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးလုိက္ေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ားးးးး…

1 Jan 08, 21:15
mahjubah: Happppppppppy Neww Yearrrrrrrrrrrrrrr 2008 Ko Yan Aung!
1 Jan 08, 12:01
ေမပ်ိဳ: ကိုရန္ေရ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။ ;-)
1 Jan 08, 10:37
ညီလင္းသစ္: ကိုရန္ေအာင္ေရ...ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ရာ မဂၤလာႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစခင္ဗ်ာ။
1 Jan 08, 09:27
wahgyi: Happy New Year n Wishing you All The Best !
1 Jan 08, 06:51
ေမာင္ေမွာ္: ကိုႀကီးရန္ေရ- ႏွစ္သစ္ကူးမွာ စိတ္သစ္လူသစ္နဲ႔ ေပ်ာ္ရြင္မႈအသစ္၊ ေအာင္ျမင္မႈအသစ္ေတြရရွိႏိုင္ပါေစဗ်ာ။
1 Jan 08, 05:52
သြင္ေမာင္: ¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•` ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရြင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ ♥•.¸ ¸.••.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•
1 Jan 08, 05:47
လုလု: .¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•` မဂၤလာႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ ကုိရန္ေအာင္ ႕ ႕ ႕႕ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေနာ္ .¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•`
1 Jan 08, 05:16
lynnlynn: Happy New year !!!!!!!!!!!!
1 Jan 08, 05:15
lynnlynn: Happy New year !!!!!!!!!!!!!
1 Jan 08, 04:40
Smilemay: ႏွစ္သစ္မွာ စိတ္ခ်မ္းသားျခင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။
1 Jan 08, 04:38
chaos: ဟက္ပီးနယူးယားေနာ္
1 Jan 08, 04:37
j: Happy New Year လာခဲ့ေနာ္
1 Jan 08, 04:32
ေအာင္သူ: Happy New Year!!!
1 Jan 08, 04:29
သားၿဖိဳး: http://mypoembag.blogspot.com
1 Jan 08, 04:28
သားၿဖိဳး: ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကဗ်ာလြယ္အိတ္ကေလးကိုလည္း လာေမႊေပးပါအံုးခင္ဗ်။
1 Jan 08, 04:28
သားၿဖိဳး: ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကဗ်ာလြယ္အိတ္ကေလးကိုလည္း လာေမႊေပးပါအံုးခင္ဗ်။
1 Jan 08, 04:27
သားၿဖိဳး: ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ကံေကာင္းျခင္း ေျခလွမ္းေတြ စေနပီလားဗ်။
1 Jan 08, 04:23
မင္းေက်ာ္: .¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•` မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ ၾကပါေစခင္ဗ်ာ။ ♥•.¸ ¸.••.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•
1 Jan 08, 03:07
minnyoonthit: မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္ပါ ကိုရန္ေရ :)
1 Jan 08, 00:30
၀ကၤပါ: အေႀကြးေတြအကုန္ဆပ္ေနတာေပါ့ေလကိုရန္ေအာင္က။ Happy New Year ပါေနာ္။
1 Jan 08, 00:28
Yan>: အားလုံးအားလုံးပဲ Happy New Year ပါခင္ဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္အခုမွပဲ အျပင္က ျပန္ေရာက္ပါတယ္. တယ္ရင္းေတြနဲ႔ အလည္လြန္သြားလို႔. ဟတ္ဟတ္. ပုိ႔စ္စေရးေနျပီဗ်ာ. နည္းနည္း mood ၀င္သြားေအာင္ အျပင္ထြက္လည္လိုက္တာ.
31 Dec 07, 23:29
ရတနာစိုး: ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ႏွစ္သစ္ပါရွင္

31 Dec 07, 23:29
ရတနာစိုး: အစ္ကိုေရ . .. စာလာဖတ္ရင္း အစ္ကိုေၿပာတဲ႔ ၃၁ရက္ေန႕မွတ္တမ္းေလးအေႀကာင္း ရတနာ ေရးထားေႀကာင္းအေႀကာင္းႀကားပါတယ္
31 Dec 07, 23:17
Mr.Pooh: ေပ်ာ္ရႊင္ေအးခ်မ္းတဲ့ ႏွစ္သစ္ ၂၀၀၈ ျဖစ္ပါေစဗ်ာ
31 Dec 07, 22:56
ႏွင္းပြင့္ေလး: •.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•` HAPPY HAPPY NEW YEAR - 2008 ♥•.¸ ¸.••.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•

31 Dec 07, 21:45
mtj: မဂၤလာႏွစ္သစ္ပါ ကိုရန္ႀကီး
31 Dec 07, 21:05
ပီေက: ကိုရန္ေရ၊ •.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•` HAPPY NEW YEAR - 2008 ပါ

31 Dec 07, 20:52
လူသစ္: မဂၤလာႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစဗ်ား

31 Dec 07, 20:51
ေရႊဂ်မ္း: Happy New Year!!

31 Dec 07, 20:43
skyslight: http://www.123greetings.com/events/new_year/new_year_wishes/newyear67.html

31 Dec 07, 20:42
skyslight: bye bye 2007 & Welcome 2008 Happy New Year!!!

31 Dec 07, 20:16
ညေလး: မဂၤလာႏွစ္သစ္ပါ ဦးဦးရန္ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ....ဗ်ာာာာာာာာာာာာာာ

31 Dec 07, 17:40
အိမ့္ခ်မ္းေျမ့: ကိုရန္ေရ. မဂၤလာနွစ္သစ္ပါရွင္

31 Dec 07, 16:57
tu tu: Happy New Year!!! ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ...

31 Dec 07, 16:27
home: Happy new year 2008....ko yan aung
31 Dec 07, 15:35
ကိုထြဋ္: မဂၤလာ႐ွိေသာ ၂၀၀၈ ပါ , Wish you a Happy New Year !

31 Dec 07, 13:15
ရွမ္းကေလး: ႏွစ္သစ္မဂၤလာပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ခင္ဗ်ား..ပို႔အသစ္တင္ထားပါေၾကာင္း

31 Dec 07, 12:12
ဆိုးသြမ္း: .¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•` မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ ၾကပါေစခင္ဗ်ာ။ ♥•.¸ ¸.••.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•
31 Dec 07, 11:31
ခ်စ္ေလေျပ: ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ မဂၤလာ ႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစ ကိုရန္ေရ၊ Happy New Year
31 Dec 07, 10:46
Myo Kyaw Htun: Happy New Year 2008 !!! Mr. Yan
31 Dec 07, 09:39
khunmyahlaing: •.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•` မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ ၾကပါေစရွင္ ♥•.¸ ¸.••.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•
31 Dec 07, 08:29
Blazing inferno: I have already sent the song..check out your e mail bro

31 Dec 07, 08:28
Blazing inferno: •.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•` HAPPY NEW YEAR - 2008 ! ♥•.¸ ¸.••.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸
31 Dec 07, 08:28
Blazing inferno: •.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸ ¸.•` HAPPY NEW YEAR - 2008 ! ♥•.¸ ¸.••.¸¸.•♥☆´¨`☆♥•.¸
31 Dec 07, 08:11
ဟိန္းေမာင္: ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာမ်ားျဖင့္ အတိၿပီးေသာ ႏွစ္သစ္ျဖစ္ပါေစ...။

31 Dec 07, 07:14
သားျဖဴ: Hoping Nu Year..2008!

31 Dec 07, 07:10
ေမပ်ိဳ: ကိုရန္ေအာင္ေရ သဲစီေဘာက္စ္ကို မဖတ္သြားဘူးသိလား။ ၀င္လည္း ၾကည့္၀ူးေနာ္။

31 Dec 07, 06:42
thanhtut: ကိုရန္ေရ ႏွစ္သစ္မွာ ေအာင္ျမင္မႈအေပါင္းနဲ႕ျပည့္စံုပါေစ။ Happy newyear

31 Dec 07, 06:27
ေနေသြးညိဳ: http://www.icq.com/img/friendship/static/card_16961_rs.swf

31 Dec 07, 06:04
Alvin: မဂၤလာႏွစ္သစ္ပါ ခင္ဗ်ာ... 恭賀您新年快乐

31 Dec 07, 05:43
ဂ်စ္တူး: ရန္ေအာင္ေရ .. ၃၁ ဒီဇင္ဘာရက္မ်ားဟာ လာဖတ္ဦးေဟ့ း)
31 Dec 07, 04:53
သဇင္ဏီ: ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ.. ေအာင္ျမင္မူေတြရရွိပါေစရွင့္

31 Dec 07, 04:43
thinker: ဟက္ပီးတဲ့ နယူးရီးယားပါ

31 Dec 07, 04:10
sint: Hi KO YAN AUNG HAPPY NEW YEAR PAR

31 Dec 07, 03:41
thamudaya: happy new year!!!!!!!
31 Dec 07, 01:49
Yan>: ကၽြန္ေတာ္ Tag ထားတာကုိလည္း ေရးၾကဦးေနာ႔ ဖတ္မိသူတုိင္း၊ ဒီဆီေဘာက္စ္ကုိ ၀င္ၾကည္႔သူတုိင္းလည္းပါတယ္ ဟတ္ဟတ္. 31 DEC မွတ္တမ္းမ်ားပါတဲ႔ဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္လည္း နက္ျဖန္ေရးပါဦးမယ္ အိပ္ျပီဗ်ိဳ႔...
31 Dec 07, 01:48
Yan>: အားလုံးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏွစ္ေဟာင္းက Tag ေၾကြးမ်ားကုိ ရွင္းလင္းခဲ႔ျပီမုိ႔ ႏွစ္ျခဳိက္စြာ အိပ္စက္အနားယူပါေတာ႔မယ္ဗ်ား... ေနာက္ေန႔ေတြ႔မယ္ တယ္ရင္းတုိ႔ေရ. ဘုိင္....
31 Dec 07, 01:24
ေပါတာ: ႏွစ္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ။
31 Dec 07, 00:39
စိန္မမ: ညီမလာဘူးေနာ္စီေဘာက္စ္ကို ဟီးး ႏွစ္သစ္မ်ာေပ်ာ္ ရႊင္ပါေစ


30 Dec 07, 23:07
Smilemay: ႏွင္းစက္ေတြနဲ႔အတူေဆာင္းေရာက္ရင္ ခ်စ္ရတဲ့သူေတြကို ခြဲခြာရတာမ်ားမယ္

30 Dec 07, 22:32
သိမ္႔: ကိုရန္ေရႏွစ္သစ္မွာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။:D

30 Dec 07, 22:04
yamin: ေမာင္ေလးရန္ေရ... အမ ေရးခ်င္တာေတြ ရမ္းသန္းၿပီး ေရးၿပီးကြ လာၾကည့္ဦး ဟဲဟဲ


30 Dec 07, 21:12
ေမာင္လူေအး: Happy New Year In-Advance!!! ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ႏွစ္သစ္မဂၤလာ ျဖစ္ပါေစဗ်ာ...