တကယ္တမ္း ေတြးၾကည္႔လုိက္ရင္ေတာ႔လည္း ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးေလ. ဒီဘ၀တစ္ခုဆုိတဲ႔ အခ်ိန္တုိေလးအတြင္းမွာ လူေတြ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾက၊ မုန္းၾက၊ ခင္မင္တြယ္တာၾက၊ မုန္းတီးစက္ဆုပ္ၾက၊ ေပ်ာ္ရႊင္ကခုန္ၾက၊ ၀မ္းနည္းပူေဆြးၾကနဲ႔ ဘ၀ဆုိတာၾကီးက တကယ္႔ကုိ ျပဇာတ္ခုံၾကီးတစ္ခုလုိပါပဲ.
အဲဒီ႔ျပဇာတ္ခုံၾကီးေပၚမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ မထင္မွတ္ပဲ မ ကုိ ခင္မင္တြယ္တာခဲ႔ရတယ္.
ဒီေန႔ဒီခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ကုိခ်စ္ျမတ္ႏုိးရတဲ႔ မ ဆုိတာ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း ဘယ္သူမွ မသိၾကေသးသလုိ ကၽြန္ေတာ္႔ဖက္ကလည္း ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း ဖြင္႔ဟခ်ျပဖုိ႔ အင္အားမရွိခဲ႔ပါဘူး.
ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးႏွစ္အုပ္ရွိတယ္.
တစ္ခုကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ညဖက္ မအိပ္ခင္ ေရးတတ္တဲ႔ စာအုပ္ေလးေပါ႔
ေနာက္တစ္ခုကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဒီဘေလာ႔ဂ္ေလးေပါ႔.
ဒီဘေလာ႔ဂ္ေလးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်ျပလုိ႔ရတဲ႔ ရင္ဖြင္႔သံတစ္ခ်ိဳ႔ကို ကဗ်ာလုိလုိ၊ စာလုိလုိ၊ အက္ေဆးလုိလုိ၊ တုိင္တည္ဖြင္႔ဟသလိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရးတတ္၊ ဖြဲ႔ႏြဲ႔တတ္တယ္.
ဒါေလးကိုက ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ထြက္ေပါက္ေလးတစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနခဲ႔ရတယ္ မ ရယ္.
ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး. ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ မ ကုိ သိပ္ သတိရေနခဲ႔တယ္.
လြမ္းလုိက္တာလုိ႔လည္း ရင္ဘတ္ထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ တမ္းတဟစ္ေၾကြးမိတယ္.
ဒီအခ်ိန္ဆို မတစ္ေယာက္ ဘာေတြလုပ္ေနမယ္. ဘယ္သူေတြနဲ႔ ရွိေနမယ္. အုိ... ကၽြန္ေတာ္မေတြးဘဲနဲ႔ကုိ ေခါင္းထဲ ေရာက္ေရာက္လာတယ္ဗ်ာ.
ဆန္းေဒးကဆုိရင္ေလ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ယာထဲမွာ ေခြေနရင္း မ်က္ႏွာၾကက္ကုိ ေမာ႔ၾကည္႔လုိ႔ မ အေၾကာင္းေတြ အမ်ားးးးးးးးးၾကီး ေတြးေနမိတယ္.
ဒီေန႔ သၾကၤန္က်ျပီေနာ္ မ.
ကၽြန္ေတာ္ မ ကုိ ေရေလာင္းခ်င္လုိက္တာ....
မ ရဲ႔ ဆံပင္ရွည္ေလးေတြကုိ အသာသပ္တင္ျပီး ကုပ္ေလးေပၚကတဆင႔္ ေရေအးေအးေလးကုိ ေလာင္းခ်လုိက္စဥ္ခဏ ကၽြန္ေတာ္႔ေရွ႔မွာ မတစ္ေယာက္ ရွက္ေသြးျဖာျပီး ေခါင္းငုံ႔ရယ္ျပဳံးေနမလား.
ဒါမွမဟုတ္ မ်က္ႏွာေလး နီျမန္းေနျပီး ဆံႏြယ္ေလးေတြကုိ အသာစုကိုင္ထားမလား.
ဒါမွမဟုတ္. ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးေလး ရယ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေရျပန္ေလာင္းဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနမလား...
အဲဒီ႔အေတြးစေတြအားလုံးကုိ မ်က္ႏွာၾကက္အျဖဴၾကီးက ရက္စက္လြန္းစြာ ၀ါးျမိဳပစ္လုိက္တယ္.
လြမ္းတယ္ မ.
ကၽြန္ေတာ္ မ ကုိ သိပ္ကုိ လြမ္းေနမိပါတယ္...
အလြမ္းေတြ အျပည္႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဒိုင္ယာရီေလးထဲမွာ ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ဒီေန႔ မ အတြက္ တင္ေပးလုိက္တယ္ေနာ္.
ဒီေန႔တစ္ေန႔လုံး အခန္းေအာင္းျပီး နားေထာင္ျဖစ္တဲ႔ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ မ မွ်ေ၀ခံစားႏုိင္ဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ တင္ေပးလုိက္တယ္ မ ရယ္.
ညေနခင္းရဲ႔ အလင္းတန္းေတြရယ္ေလ
ေမွာ္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႔ ပဥၥလက္ျပကြက္ေတြအလား
ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဖမ္းစားခဲ႔တယ္.
မေရာက္ျဖစ္တာၾကာခဲ႔ျပီျဖစ္တဲ႔ ဒီျမစ္ကမ္းေဘး
ခဏေလာက္ ေငးၾကည္႔ရေကာင္းသားဆုိတဲ႔အေတြးေတြနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္ ဒီခုံတန္းလ်ားေလးေပၚမွာ ထုိင္မိခဲ႔ျပန္ျပီ မ ရယ္...
အေရာင္ျပယ္လြင္႔ေနတဲ႔ သစ္သားတန္းေလးကုိ
တျမတ္တႏုိး ပြတ္သပ္မိရင္း ခပ္တုိးတုိးေလး ေျပာမိတယ္.
ကၽြန္ေတာ္ မ ကုိ အရမ္းေတြ႔ခ်င္လုိက္တာ
Ethics ေတြ၊ Social Rules ေတြ၊ Manner ေတြ
ဒါေတြ အားလုံးကုိ ကၽြန္ေတာ္ေမ႔ထားလုိက္ျပီး
အပူျပင္းဆုံး အခ်စ္မီးေတာက္ေတြထဲမွာ
ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္႔ကိုယ္ကို ေလာင္ကၽြမ္းပစ္လုိက္ခ်င္တယ္.
အက်ၤီဇစ္ကုိ ျဖည္းညွင္းစြာဆဲြပိတ္
မ်က္စိကုိ အသာေမွးမိွတ္လုိက္ရင္း
ဒီခုံတန္းလ်ားေလးေပၚမွာ
ေျဖေလ်ာ႔ႏြမ္းလ်စြာ မွီထုိင္ေနလုိက္ခဲ႔တယ္.
လြမ္းတယ္ မ........
ခုံတန္းေလးေပၚမွာ ေခါင္းကုိမီွလုိက္ရင္း
ေကာင္းကင္ကုိ အားယူေမာ႔ၾကည္႔မိလုိက္ေတာ႔
ဟုိးအေ၀းက တိမ္တုိက္ေတြၾကားထဲမွာ
တစ္စုံတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျပဳံးရင္း စိုက္ၾကည္႔ေနသလုိပဲ.
အာေခါင္ေတြကုိ ျခစ္ကုပ္ျပီး အားကုန္ ေအာ္ဟစ္ပစ္လုိက္ခ်င္တယ္.
မရယ္.....
အသံေတြဟာ ကဲြအက္လုိ႔ လည္ေခ်ာင္း၀မွာ က်ဆုံးခ်ိန္မွာ
တစ္စုံတစ္ရာသာ ျပင္ပကုိ တုိးထြက္လာခဲ႔တယ္.
ကၽြန္ေတာ္ သိပ္လြမ္းတယ္ မ....
သိပ္ကုိ လြမ္းဆြတ္ေၾကကဲြေနရပါတယ္...
ေအးစက္စက္ ေဆာင္းေလျပည္ညွင္းက
ေႏြးေထြးေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္စတစ္ခ်ိဳ႔ကို ေအးခဲေစခဲ႔တယ္.
မနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အေၾကာင္း စဥ္းစားမိတုိင္း
တစ္စုံတစ္ရာကုိ ကၽြန္ေတာ္ အျပင္းအထန္ေပါက္ကဲြပစ္လုိက္ခ်င္တယ္.
ေရွ႔တည္႔တည္႔မွာ ျမင္ေနရတဲ႔ သစ္ပင္ၾကီးကုိပဲ အားနဲ႔ က်ဳံးကန္ပစ္လုိက္ရမလား
ခဲလုံးၾကီးၾကီးကုိ ဆတ္ခနဲေကာက္ျပီး ေရျပင္ထဲကုိ ၀ုန္းခနဲ ပစ္ထည္႔လုိက္ရမလား
မ်က္စိကုိစုံမွိတ္၊ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေဘးဖက္ဆန္႔တန္း၊ ေခါင္းကုိေမာ႔လုိ႔
'အားးးးးးးးးးးး' ဆုိျပီး ေဖာက္ခဲြေအာ္ဟစ္ပစ္လုိက္ရမလား...
ကၽြန္ေတာ္တစ္စုံတစ္ရာကုိ ေပါက္ကဲြပစ္လုိက္ခ်င္တယ္.
အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္ငုိေၾကြးပစ္လုိက္ခ်င္တယ္.
ကၽြန္ေတာ္႔ပါးျပင္ေတြေပၚမွာ ေရခဲျမစ္တစ္စင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ႔တယ္ မရယ္..
ဒီ႔ထက္လည္း ပုိေၾကကဲြႏုိင္ဖုိ႔ ႏွလုံးသားမွာ အင္အားမရွိေတာ႔ပါဘူး..
မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႔ သီခ်င္းစာသားတစ္ခ်ဳိ႔ ေခါင္းထဲ ေျပး၀င္လာၾကတယ္.
ႏႈတ္ခမ္းေထာင္႔ကုိ အသာကုိက္ရင္း ခပ္မဲ႔မဲ႔ ျပဳံးမိတယ္ မရယ္...
ရုန္းမထြက္ခ်င္ေတာ႔ပါ
စဲြလမ္းျခင္းကုိ ျမတ္ႏုိးစြာ
ဆိတ္ျငိမ္စြာ ခံစားရင္း
ဘ၀ကုိ ေက်နပ္ရမွာပါ...
ဘာကုိေမွ်ာ္လင္႔လုိ႔ ဆုပ္ကုိင္ထားရမလဲ
တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနျပီပဲ...
ဘာကုိမေက်နပ္လုိ႔ ဟစ္ေအာ္ႏုိင္ဦးမလဲ..
စကားေတြရွာလည္း မရႏုိင္ခဲ႔......
ဘယ္ကုိထြက္ေျပးလုိ႔ လြတ္ေျမာက္ျခင္းရွိမယ္
ေႏွာင္ၾကိဳးမ်ားကုိ မေျဖႏုိင္ခဲ႔...
ငါဟာေသဆုံးလုိ႔ ရြက္ေၾကြေတြ ဘ၀လုိ
လမ္းေဟာင္းေလးေပၚမွာ
ေၾကြေနပါေစေတာ႔ ရႈံးျပီးသား.......
ညေနခင္းဟာ အရာအားလုံးကုိ ေက်ာခုိင္းလုိ႔ မ်က္ကြယ္ျပဳခဲ႔ျပီ
ကမ္းစပ္ကုိ ရုိက္ခတ္ေနတဲ႔ ေရလႈိင္းသံေတြၾကားထဲမွာ
ေဆာက္တည္ရာမရ လြင္႔ေမ်ာေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အလြမ္းေတြကုိ ျပန္ဖမ္းျပီး
ခုံတန္းလ်ားေလးကုိ ျမတ္ႏုိးယုယစြာ ေပြ႔ဖက္ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါတယ္.
ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွ မျပယ္ႏုိင္တဲ႔ သံေယာဇဥ္တစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔
ေနာက္ျပန္လွည္႔ၾကည္႔မိခဲ႔တယ္.
အုိ.... မရယ္...
ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ေနခဲ႔တဲ႔ ေနရာမွာေလ...
သိလား..
ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ေနခဲ႔တဲ႔ေနရာမွာ..
ကၽြန္ေတာ္သိပ္ျမတ္ႏုိးတဲ႔ သစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္ တင္က်န္ေနခဲ႔တယ္.
ေဘးဘီ၀န္းက်င္ကုိ အျမန္လွည္႔ၾကည္႔မိေတာ႔လည္း
ဘယ္သူမွ ရွိမေနခဲ႔ဘူး..
ဆစ္ခနဲ က်င္တက္သြားတဲ႔ ဘယ္ဖက္ရင္အုံေပၚမွာ
လက္ကို အသာတင္လုိက္ရင္း
အားတင္းလုိ႔ ခပ္တုိးတုိးေျပာမိတယ္.
အုိင္မစ္စ္ယူ ဆုိးမတ္ခ်္ မ....
Y.K.N
