ခုတေလာ....

ခုတေလာ ဒီမွာ ရာသီဥတုေတြ မေကာင္းပါ. ေအးလုိက္. ပူလုိက္. မုိးရြာလုိက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကုိ စိတ္ေလစရာေကာင္းတဲ႔ ရာသီျဖစ္ေနပါတယ္.

မနက္ခင္းေလးေအးလုိ႔ အေႏြးထည္၀တ္သြားလုိက္ျပီး ခပ္သုတ္သုတ္ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ရေပမယ္႔ ညေနခင္းက်ေတာ႔ မုိးေတြက ရြာေနတတ္ျပန္ေရာ. ေဟာ. တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ႔လည္း ေလျပင္းေတြကတုိက္လုိတုိက္၊ ၀တ္မႈန္ေတြ ေလထဲကုိ လြင္႔၀ဲျပီး ၀ုိက္လုိ၀ုိက္၊ အဲဒါေတြကုိ ရႉရႈိက္လုိရႈိက္၊ လည္ေခ်ာင္းေတြ အာေခါင္ေတြ ယားက်ိက်ိျဖစ္လုိ႔ ဟတ္ခ်ုိဳးလုိ႔ ေခ်ပစ္လုိက္လုိလုိက္နဲ႔... အင္းးးး

ေဩာ္... ေဩာ္... အာစေကာ္ရယ္....

 

အင္းးးး

ေအာ္စကာဆုေပးပဲြၾကီးကေတာ႔ ခမ္းနားထည္၀ါစြာနဲ႔ ျပီးဆုံးသြားပါျပီ.

Burma VJ ေအာ္စကာဆုအတြက္ စကာတင္၀င္တယ္ ဆုိကတည္းက စိတ္လႈပ္ရွားျပီး ေစာင္႔ၾကည္႔ေနခဲ႔တာ...

တကယ္လုိ႔မ်ား ရသာရလုိက္ရင္.....

တစ္ကမၻာလုံးက ကုိယ္႔တုိင္းျပည္ကုိ အာရုံပုိစုိက္မိလာျပီး...

ငါတုိ႔ ျပည္သူေတြအတြက္ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္တစ္ခုခု....

အမွတ္တရ ေဖေဖာ္၀ါရီ....

ဒီလိုပဲ ႏွင္းေတြသည္းသည္းမည္းမည္းက်ေနတဲ႔ ေဆာင္းညေနခင္းေလးတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္သူမကုိ အမွတ္မထင္ေတြ႔ရွိခဲ႔တယ္.

သူမဟာ ဟန္ေဆာင္ျခင္းေတြမပါ၊ မာယာေတြနတၳိ၊ ဂုဏ္ပကာသနေတြမရွိဘဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ထဲကုိ ရုိးရွင္းစြာနဲ႔ တိတ္တိတ္ေလး ၀င္ေရာက္ခဲ႔တယ္.

တကယ္ဆုိ အဲဒီ႔အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေလာကၾကီးရဲ႔ အျပင္းထန္ဆုံးလုိ႔ေခၚရမယ္႔ ေလာကဓံတရားတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ အျပင္းအထန္စိန္ေခၚေနခဲ႔ခ်ိန္ေပါ႔.

ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေနခဲ႔ေသးတယ္. အဲဒီ႔ေန႔က ေပါ႔.

အေတာင္ပံမ်ားႏွင္႔ (၂)

စြန္တစ္ေကာင္ကုိ ေကာင္းကင္ေပၚလႊတ္တင္ရတာ ငွက္ေပ်ာသီး အခြံႏႊာစားရသေလာက္ေတာ႔ မလြယ္လွပါဘူး.

အထူးသျဖင္႔ ေလျငိမ္ေနတဲ႔ညေနခင္းမ်ိဳး (သုိ႔မဟုတ္) ကုိယ္စြန္လႊတ္တင္မယ္႔ေနရာက တုိက္ျမင္႔ၾကီးနားမွာ ျဖစ္ေနတဲ႔အခါမ်ိဳးဆုိ ကုိယ္႔စြန္ေလထဲေရာက္ေအာင္၊ ေလေၾကာင္းမိေအာင္ လႊတ္တင္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ပညာသားပါလာပါတယ္. ဒီေနရာမွာ ေ၀ါဟာရအသစ္ေလးတစ္ခုနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္. အဲဒါကေတာ႔ "စြန္ေတာက္ျခင္း" ပါပဲ.

စြန္ေတာက္တာေတာင္ ပုံစံထပ္ကဲြပါေသးတယ္. စြန္လႊတ္တင္တဲ႔အခါမွာ လုပ္တဲ႔ စြန္ေတာက္ျခင္းနဲ႔ ကုိယ္႔စြန္တစ္စုံတစ္ခုနဲ႔ ျငိေနတဲ႔အခါမ်ိဳးမွာ လြတ္ေအာင္လုပ္တဲ႔ စြန္ေတာက္ျခင္းဆုိျပီးေတာ႔ပါ. အဲ. ကၽြန္ေတာ္ ဒါေတြေျပာေနလုိ႔ တကယ္႔ စြန္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမ်ား ရွိေနလားဆုိျပီး ေတြးမေနနဲ႔ဦးေနာ္. ဟတ္ဟတ္. ကၽြန္ေတာ္တတ္ခဲ႔သိခဲ႔ဖူးတာေလးေတြကုိ သိသလုိ တတ္သလုိ ျပန္ေရးျပေနတာပဲ ရွိတာပါ. ကဲဗ်ာ. ဆက္မယ္ေနာ္.

ရင္ထဲက တုိးနယား

ေတာက္!!!!

ရာရာစစကြာ...

ခံျပင္းလုိက္တာ...

ဟင္းးးးးး ဟင္းးးး ဟင္းးးး

အဲဒ႔ီခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ တနဂၤေႏြဟာ အနားမရ ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္...

မနက္အေစာ ၅း၄၅ ေလာက္ၾကီး "ဒုန္းးး ဒုန္းးး ဒုန္းး" ဆုိျပီး အခန္းတံခါးကုိ လာေခါက္တယ္...

စိတ္ထဲမွာ ေထာင္းခနဲျဖစ္သြားတယ္. ဘယ္သူလဲကြာေပါ႔...

ကုတင္ေပၚက လႊားခနဲ ခုန္ဆင္းျပီး တံခါးကုိ ဆဲြဖြင္႔လုိက္ေတာ႔မွ...

သက္ဆုိင္သူမ်ား သိသာေစရန္.....

အားလုံးပဲ မဂၤလာပါ.

(ေခါင္းစဥ္ဖတ္ျပီး လန္႔သြားတယ္ထင္တယ္... ဟတ္ဟတ္ဟတ္.)

က်န္းမာေရး ျပန္လည္ထူေထာင္ေနဆဲမုိ႔လုိ႔ ဘေလာ႔ဂင္းကုိ ေခတၱနားထားတာပါ.

ဒီဇင္ဘာပထမပတ္ထဲမွာ ေဆးရုံတက္လုိက္ရတယ္. အေရးေပၚကုိေရာက္သြားတာဗ်ာ. ေက်ာက္ကပ္မွာ ေက်ာက္တည္လုိ႔တဲ႔...

လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းကို ေက်ာထဲက စူးစူး၀ါး၀ါးေအာင္႔တက္လာတာ. ေဇာေခၽြးေတြျပန္လာတယ္. လူေတာင္ ေမ႔လဲခ်င္သလုိလုိျဖစ္သြားတယ္. အဲ... လုိရင္းေျပာရရင္ေတာ႔ Emergency Room ထဲကုိ ေရာက္သြားတယ္ေပါ႔ဗ်ာ...

အတုိခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ႔ ေအာ္ပေရးရွင္း ၀င္လုိက္ရတယ္... :(

အေတာင္ပံမ်ားႏွင္႔....(၁)

ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းမက်တက်နားေလးမွာ ရွိတဲ႔ ရမည္းသင္းဆုိတဲ႔ ျမိဳ႔ေလးမွာ ေမြးခဲ႔တယ္. အင္း. ေျပာသာေျပာရတာ. ေမြးျပီးကတည္းက ေျပာင္းလုိက္ရတဲ႔ ျမိဳ႔ေတြ မနည္းေတာ႔ဘူး. ရမည္းသင္းဆုိတာ ျဖဴသလားမည္းသလား ဆုိတာလည္း မသိေတာ႔ဘူး. ရမည္းသင္းမွာေမြး၊ သထုံမွာ သုံးေလးႏွစ္ေန၊ ျပီးေတာ႔ သူငယ္တန္းကေန ပဥၥမတန္း အေစာပုိင္းထိ ရန္ကုန္မွာၾကီး၊ အဲဒီ႔ေနာက္ပုိင္း စစ္ေတြေရာက္၊ ျပီးေတာ႔ ပဲႏြယ္ကုန္း၊ မိတၳီလာ၊ မႏၱေလး.. အဲဒီ႔ကမွ ရန္ကုန္ေရႊျမိဳ႔ေတာ္ၾကီး ျပန္ေရာက္ဆုိေတာ႔ ျမန္ျပည္တ၀ွမ္း နာမည္ဆန္းတဲ႔ ဘန္နီဘန္း (အဲေလ) ျမန္မာျပည္တစ္လႊား ေတာင္ေျပးေျမာက္ေျပး၊ အေနာက္ေျပး၊ အလယ္ေျပးနဲ႔ ေနရာစုံ က်င္လည္ခဲ႔ရဖူးတယ္. ဘယ္ကုိပဲေရာက္ေရာက္ ၀ါလကင္းလြတ္သီတင္းကၽြတ္ခါနီးရင္ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္တတ္လဲ သိလား…

ဘုန္းၾကီး၀တ္တယ္လုိ႔ မေျပာနဲ႔.

၀ါကၽြတ္ခ်ိန္မုိ႔ အာ၀ါဟလား ၀ိ၀ါဟလားလုိ႔လည္း မေမးနဲ႔. ကေလးပဲရွိေသးတယ္. း)

ဘာလုပ္လဲဆုိေတာ႔….

အဟင္း..

နရီမဲ႔အလြမ္းမ်ား...

‘Call’ ဆုိတဲ႔ ခလုတ္ေလးေပၚမွာ
ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ၾကာ တုံ႔ဆုိင္းေနခဲ႔မိတယ္.
ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ မုန္းမိလုိက္တာ
ဒီလုိေတြေ၀ေနျခင္းေတြ
ဒီလုိေ၀ခဲြမရႏုိင္ျခင္းေတြ
ဒီလုိဆုံးျဖတ္ရခက္ေနျခင္းေတြ
ဒီလုိစုိးရြံ႔ပူပင္ျခင္းေတြ
ဒီလုိ နာက်င္ခံရခက္ျခင္းေတြ
ဒီလုိ ခ်စ္ဒုကၡဆင္းရဲေတြကေန
ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ကၽြန္ေတာ္လြတ္ေျမာက္ခြင္႔ရမလဲ.