၀ိဇာတ အလႉေတာ္မဂၤလာ ဖိတ္ၾကားလႊာ...

အလုပ္က အျပန္ အီးေမးလ္၀င္စစ္ေတာ႔ မ၀ါက ေနာက္ထပ္ အလႉရွင္တစ္ဦး ေပၚလာတဲ႔အေၾကာင္း၊ ေဒၚလာ ၁၀၀ ထပ္ထည္႔မယ္ ဆုိတဲ႔ အေၾကာင္း ၀မ္းသာအားရ ေမးလ္ပုိ႔ထားတယ္. အဲဒါနဲ႔ သူ႔ဘေလာ႔ဂ္ကုိ ဆက္သြားၾကည္႔ေတာ႔ ဒီဖိတ္စာေလးကုိပါ ေတြ႔လုိက္ရတယ္. ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမိသြားတယ္ဗ်ာ. ျပီးမွပဲ အျပည္႔အစုံ ထပ္ေရးေတာ႔မယ္. ေလာေလာဆယ္ ဒီပုိ႔စ္ေလးကို ဖတ္လုိက္ရျပီး အလႉကုိ သြားခ်င္စိတ္ေလးမ်ား ေပါက္လာရင္ သြားႏုိင္ၾကေအာင္လုိ႔ အခ်ိန္မီ တင္ေပးလုိက္တာ.

စက္ဘီးစီးျခင္း အက္ေဆး (၃)

စစ္ေတြမွာ အေဖဆုံးျပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု ရန္ကုန္ဖက္ကုိ ေျပာင္းလာခဲ႔ၾကပါတယ္. ေမာင္ဗမာစက္ဘီးၾကီးကုိ အသာပြတ္လုိ႔ ထာ၀ရတြက္တာ ႏႈတ္ဆက္ခဲြခြာခဲ႔ရပါေတာ႔တယ္.. အေဖ႔ ေဒၚၾကီးေတြ ရွိတဲ႔ မိတၳီလာျမိဳ႔ကုိ ေျပာင္းလာခဲ႔ျပီး အ.လ.က (၁) ျခေသၤ႔ၾကီးနွစ္ေကာင္ ေက်ာင္းမွာ ရွစ္တန္း စတက္ခဲ႔ပါတယ္.

ေက်ာင္းနဲ႔ အိမ္နဲ႔က ၁၀ မိနစ္ေလာက္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္. မိတၳီလာကန္ေတာ္ၾကီးေဘးကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္၊ ေလေကာင္းေလသန္႔ကုိ တ၀ၾကီးရႉျပီးေတာ႔ ျခေသၤ႔ၾကီးနွစ္ေကာင္ ဘုရားနားလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းလည္း ေရာက္တာပါပဲ… ကၽြန္ေတာ္တက္ခဲ႔ရတဲ႔ ေက်ာင္းက သာသနာပိုင္ေျမေပၚမွာ ေဆာက္ထားတာ ဆုိေတာ႔ ေက်ာင္း၀င္းထဲ၀င္ရင္ ဖိနပ္ခၽြတ္၀င္ရပါတယ္. အ.ထ.က (၁) ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျခေသၤ႔ၾကီးႏွစ္ေကာင္ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားေတြရယ္လုိ႔ ေခၚေ၀ၚ ေျပာင္ေလွာင္တတ္ၾကတာမ်ိဳးလည္း ရွိရဲ႔…

ရွစ္တန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ က်ဴရွင္တစ္ခုပဲ ယူျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္. က်န္တဲ႔ဘာသာေတြကုိေတာ႔ ကုိယ္႔ဖာသာကုိယ္ပဲ ၾကည္႔ရွင္းေပါ႔. အဂၤလိပ္က်ဴရွင္ကုိ ဆုေတာင္းျပည္႔ဘုရားနားက ေဒၚခင္စန္း၀င္းမွာ တက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္. အဲဒီ႔တုန္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အိမ္ခ်င္းကပ္လ်က္က ၾကည္ၾကည္ေအးတုိ႔၊ မာန္္ေအာင္ျမင္ ရပ္ကြက္ထဲက ျဖိဳးမြန္တုိ႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတူတူ က်ဴရွင္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္သြားျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္. သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ေပါ႔. ခုေတာ႔ သူတုိ႔ေတြလည္း ဘယ္ေတြဆီေရာက္ေနၾကျပီမသိ…

ရွစ္တန္းႏွစ္တစ္ႏွစ္လုံး ဘယ္သြားသြား လမ္းပဲေလွ်ာက္ခဲ႔ရတာပါ. သူမ်ားေတြ စက္ဘီးေလးေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ေလးေတြ တ၀ီ၀ီနဲ႔သြားေနတာ ျမင္ရရင္ အားက်တယ္. စက္ဘီးေလးတစ္စီးေတာင္ မ၀ယ္ႏုိင္ေသးတဲ႔ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ အားငယ္ခဲ႔မိတယ္. အေမ႔ကုိလည္း အပူမကပ္ခ်င္ခဲ႔ပါဘူး. အေမ႔အပူေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္အသိဆုံးမုိ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အပူေတြကုိ အေမ႔ကုိ ထပ္မေပးရက္ေတာ႔ပါဘူးေလ. ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ႔လည္း လမ္းေလွ်ာက္တာ အသားက်သြားျပီး အေမနဲ႔ ေစ်းသြားလည္း လမ္းေတြေလွ်ာက္၊ ျမိဳ႔ထဲက အဘြားအိမ္သြားလည္း လမ္းေတြေလွ်ာက္၊ ဘုရားသြားလည္း လမ္းေတြေလွ်ာက္နဲ႔ မိတၳီလာျမိဳ႔ထဲ အႏွံ႔ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္သြားေနခဲ႔ဖူးပါတယ္.

ကုိးတန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အ.လ.က (၁) ကေန အ.ထ.က (၁) ကုိ ေျပာင္းရပါတယ္. အဲဒီ႔မွာ ေက်ာင္းက နည္းနည္းေ၀းသြားျပီဆုိေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ သိပ္အဆင္မေျပေတာ႔ဘူးေလ. ေက်ာင္းမဖြင္႔ခင္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္အလုိမွာထင္တယ္. အစ္မက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေျပာတယ္.

‘နင္႔အတြက္ စက္ဘီးသြား၀ယ္မယ္ လုိက္ခဲ႔’ တဲ႔…

ေပ်ာ္လုိက္တာ ဆုိေတာ ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ႔… မိတၳီလာေစ်းၾကီးနားက စက္ဘီးဆုိင္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ စက္ဘီးေလးတစ္စီး အဲဒီ႔ေန႔က ၀ယ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္. ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ႔ စက္ဘီးေလးက အနီေရာင္ မိန္းမစီး စက္ဘီးေလးပါ. ဆိတ္ငါးေကာင္တံဆိပ္ေပါ႔… တရုတ္လုိ ေရးထားတာကေတာ႔ Wu Yang တဲ႔. Wu ဆုိတာ ငါး၊ Yang ဆုိတာ ဆိတ္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္. ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထင္ ၇၀၀၀ လားမသိဘူး ေပးလုိက္ရတယ္. အျပန္မွာ အစ္မကုိ စက္ဘီးေပၚတင္ျပီး နင္းလာခဲ႔ရင္း အိမ္ျခံ၀င္းထဲအ၀င္ ကၽြန္ေတာ္႔ေျခလွမ္းေတြ သိပ္ကုိ ေပါ႔ပါးသြက္လက္ေနခဲ႔တယ္.

မိတၳီလာျမိဳ႔ရဲ႔ လမ္းေတြက အတက္အဆင္းမ်ားတယ္. ဆင္းျပီေဟ႔ဆုိရင္လည္း တကယ္႔ ကုန္းဆင္းၾကီးပါ… အဲ… ဟုိဖက္မွာ ျပန္တက္သြားျပန္ျပီဆုိရင္လည္း နင္းေပေတာ႔… ဒါေၾကာင္႔ မိတၳီလာမွာ ဆုိက္ကားေတြ အလုပ္မျဖစ္ပါဘူး… ျမင္းလွည္းပဲ ရွိပါတယ္. ခုေနာက္ပုိင္းက်မွ ေလးဘီးတက္စီေတြ၊ ဆုိင္ကယ္တက္စီေတြ ေပါမ်ားလာတာ. အဲဒီ႔တုန္းက ျမင္းလွည္းပဲ အားျပဳစီးရတယ္.

ကုန္းတက္ဆုိရင္ ဒီဖက္က ကုန္းဆင္းမွာကတည္းက အရွိန္ကုိ အျပည္႔ယူသြားတာ. ဆင္းျပီးမတြန္းခ်င္လုိ႔ေလ… ဟုိဖက္ကုိ စလည္းတက္ေရာ အသားကုန္နင္းေတာ႔တာပဲ… ကံေကာင္းရင္ တစ္ခါတည္း ဟုိးဖက္ အတက္ထိ နင္းသြားႏုိင္ေပမယ္႔ တစ္ခါတစ္ေလက်ရင္ေတာ႔ ဘယ္လုိမွကုိ ဆက္ျပီး မနင္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်သြားတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ေသးရဲ႔… အဲဒီ႔အခါက်ရင္ေတာ႔ ေယာက်ၤားေလးဘာညာ နားမလည္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး… ဆင္းတြန္းရေတာ႔တာပဲ… ဟတ္ဟတ္.

စက္ဘီးရသြားျပီးေနာက္ပုိင္း အေမ႔ကုိ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ ေစ်းလုိက္ပုိ႔ေပးတဲ႔ ၀တၱရားတစ္ခုလည္း ကၽြန္ေတာ္ယူလာရပါတယ္. အေမက တကူးတကေတာ႔ မေျပာပါဘူး. ဒါေပမယ္႔ ေစ်းျခင္းေတာင္းၾကီးတစ္ဖက္နဲ႔ မနက္ခင္း ေနပူက်ဲေတာက္ေတာက္ၾကီးမွာ ေစ်းသြားသြား၀ယ္ေနရတဲ႔ အေမ႔ကုိ သနားတာေပါ႔. ေရခဲေသတၱာတုိ႔ဆုိတာ အိပ္မက္ေတာင္ မမက္ဖူးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုေလးမွာ တစ္ေန႔စာအတြက္ တစ္ေန႔ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရပါတယ္. မနက္ခင္းအေစာဆုိရင္ အေမက ထြက္သြားျပီ.. ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ယာႏုိးခ်ိန္မွာ စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔ အဆင္သင္႔၊ ထမင္းဘူးေတာ႔ မထည္႔ပါဘူး. ကၽြန္ေတာ္က ေန႔ခင္း ျပန္စားတယ္ေလ. ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းခ်ိန္အမွီ အားလုံးအဆင္သင္႔ျဖစ္ဖုိ႔ အေမ႔ချမာ မနက္ခင္း ၄ နာရီခဲြကတည္းက ထျပီး ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ရပါတယ္. အေမဘုရားရွိခုိး အမွ်ေ၀ေနသံကုိ အိပ္ယာထဲကေန နားစြင္႔ရင္း ‘သား… ထေတာ႔’ လုိ႔ ေျပာလာမယ္႔အသံကုိ တမင္သက္သက္ ေစာင္႔ေနမိခဲ႔တာလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အက်င္႔တစ္ခုပါ.

အေမက သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ဗ်. ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ႔ ေကာက္ညွင္းေပါင္းတုိ႔၊ ေကာက္ညွင္းငခ်ိတ္တုိ႔၊ ေရႊထမင္းတုိ႔၊ မုန္႔စိမ္းေပါင္းတုိ႔၊ မုန္႔ကဲၽြသဲတုိ႔ကုိ ေစ်းက အျပန္ ၀ယ္၀ယ္လာခဲ႔တယ္. ခ်က္ႏုိ႔ဆီေလး ႏွစ္ဇြန္းေလာက္နဲ႔ သၾကားေလး သုံးဇြန္းေလာက္ကုိ ေကာ္ဖီမႈန္႔ေလး နည္းနည္းထည္႔ျပီး ေဖ်ာ္ေပးထားတဲ႔ ေကာ္ဖီၾကမ္းေလးတစ္ခြက္နဲ႔ ေစ်းက အေမ၀ယ္လာခဲ႔တဲ႔ မုန္႔ေလးစားလုိက္ရတဲ႔ မနက္ခင္းေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ကုိ လြမ္းဆြတ္မိပါေသးရဲ႔..

မိတၳီလာျမိဳ႔ေလးက ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔မွာ ဒီလိုလူစားမ်ိဳးျဖစ္လာေအာင္ ပုံသြင္းေပးလုိက္တဲ႔ ျမိဳ႔ေလးဆုိရင္လည္း မမွားပါဘူး. အဲဒီ႔ျမိဳ႔ေလးမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀အတြက္ အေရးအၾကီးဆုံး ေျခလွမ္းသစ္ေတြ စလွမ္းႏုိင္ခဲ႔တယ္. စိတ္ဓာတ္ေတြ ႏုိးၾကားထၾကြခဲ႔တယ္ ဘ၀မာန္ေတြ ျပင္းျပခဲ႔တယ္. အျမဲတမ္း ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း ဖြင္႔ဟတုိင္ပင္ ေဆြးေႏြးႏုိင္မယ္႔ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ ရရွိခဲ႔တယ္.

ကုိးတန္းႏွစ္မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာက်ဴရွင္ကို ေဒၚခင္စန္း၀င္းမွာပဲ ဆက္တက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္. အဲဒီ႔ႏွစ္က်ေတာ႔ ျဖိဳးမြန္တုိ႔ ၾကည္ၾကည္ေအးတိ႔ုနဲ႔ အတူတူမသြားျဖစ္ေတာ႔ဘူး. သူတုိ႔လည္း အရြယ္ေလးေတြေရာက္လာ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း လူပ်ိဳေဖာ္၀င္စျပဳလာျပီဆုိေတာ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အုိးတုိ႔အန္းတန္းေလးေတြ ျဖစ္လာၾကရာက ေနာက္ပို္င္းအတူတူ မသြားလာျဖစ္ၾကေတာ႔ဘူး. မဟုတ္ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သုိ႔ေလာသုိ႔ေလာနဲ႔ စၾကတယ္ေလ.. ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ကုိယ္ေတာ္ပဲ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ေနရာအႏွံ႔ ေလွ်ာက္သြားေနျဖစ္ခဲ႔တယ္.

အဲဒီ႔ႏွစ္မွာပဲ မႏၱေလးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ အစ္မၾကီး မိတၳီလာကုိ transfer လုပ္လာတယ္. အစ္မၾကီးရဲ႔ စက္ဘီးကလည္း ဆိတ္ငါးေကာင္ပဲ. ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔စက္ဘီးထက္ ပုိၾကီးတာေပါ႔. ကၽြန္ေတာ္႔စက္ဘီးက အလတ္စားေလးေလ. အဲဒီ႔မွာတင္ ႏွစ္ဘီးလုံး ကၽြန္ေတာ္တက္စီးေတာ႔တာပဲ. အစ္မၾကီး အလုပ္လုပ္ရတဲ႔ အာမခံရုံးက ေတာ္ေတာ္ေလးေ၀းတယ္. ရုံးျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ အစ္မၾကီးေနာက္ လုိက္လုိက္လာတတ္တဲ႔ လူစိ္မ္းတစ္ခ်ိဳ႔ေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ညေနခင္းေတြမွာ အစ္မၾကီးရုံးကုိ သြားသြားၾကိဳေပးရတဲ႔ ၀တၱရားတစ္ခုပါ ပုိလာခဲ႔ပါေတာ႔တယ္.

မိတၳီလာေကာလိပ္ရဲ႔ ဟုိးဖက္ကုိ ထြက္သြားျပီး ေက်ာက္ပန္းေတာင္းအထြက္ဖက္ထိ သြားဖူးသလုိ၊ မႏၱေလးဖက္အထြက္ ျပည္ေတာ္သာ ကြက္သစ္ ၀မ္းေတာ္ျပည္႔ဘုရားဖက္ထိလည္း ကၽြန္ေတာ္စက္ဘီးနဲ႔သြားဖူးခဲ႔တယ္. ေျမာက္ဖက္ဆုိရင္လည္း ေတာင္ၾကီးဖက္အထြက္ ေရႊျမင္တင္ဘုရား၊ (၉၉) တပ္မဂိတ္ဖက္အထိ စီးဖူးသလုိ ေတာင္ဖက္ဆုိရင္လည္း အ.မ.တ (အေျမာက္တပ္ရင္း) ထိလည္း တစ္ေယာက္တည္း သြားခဲ႔ဖူးတယ္. နန္းေတာ္ကုန္းရပ္ကြက္၊ ေပါက္ေခ်ာင္း၊ မာန္ေအာင္ျမင္ အစုံသြားသလုိ ေရလယ္ဘုရား၊ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရား၊ ေဖာင္ေတာ္ထိပ္ဘုရား၊ ဆုေတာင္းျပည္႔၊ ေရႊက်ီးျမင္၊ ေရႊျမင္တင္၊ နဂါးရုံ စသည္ျဖင္႔ ဘုရားစုံကုိလည္း စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားသြားဖူးတတ္ပါေသးတယ္. ညေနခင္းေတြ တစ္ခါတစ္ေလ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိလုိ႔ ပ်င္းေနတာမ်ိဳးရွိရင္လည္း မိတၳီလာကန္ေတာ္ၾကီးေဘးနားမွာ စက္ဘီးေလး ေဒါက္ေထာက္ျပီး သြားသြားထုိင္ရင္း ထန္းပင္ေလးေတြ အုံဆုိင္းမုိးက်ေနတတ္တဲ႔ တစ္ဖက္ကမ္းက ေရလယ္ကၽြန္းဆြယ္ေလးေနာက္ကုိ ထုိး၀င္သြားတဲ႔ ေနမင္းၾကီးကို သြားထုိင္ေငးၾကည္႔တတ္ပါေသးတယ္.

ကၽြန္ေတာ္က အလြမ္းဓာတ္ခံရွိတတ္တာလည္း ပါမယ္ထင္တယ္. အဲဒီ႔အခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာတုိေလးေတြ ေရးေနခဲ႔ျပီ. ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး. တစ္စုံတစ္ခုကို လြမ္းလြမ္းေနတ႔ဲ ခံစားခ်က္ၾကီးေပါ႔… အဲဒီ႔တုန္းက ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ကူးမွာ ေနရာသစ္ကုိ ေရာက္တုိင္း ဘာေတြးမိခဲ႔လဲဆုိေတာ႔ ဒီေနရာမွာ အေဖ ငါ႔လုိမ်ိဳး ေလွ်ာက္သြားခဲ႔ဖူးမွာပဲ… ဒီေနရာမွာေတာ႔ အေဖ ထုိင္ေကာင္းထုိင္ခဲ႔ဖူးမွာပဲ… ဒီရထားသံလမ္းၾကီးေတြကုိ ငါအခု ေက်ာ္သြားသလုိ အေဖလည္း ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႔ဖူးမွာပဲလုိ႔ ခဏခဏ ေတြးထင္စိတ္ကူးၾကည္႔ခဲ႔ဖူးတယ္. ကၽြန္ေတာ္အေဖ႔ကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး လြမ္းခဲ႔ဖူးပါတယ္.

ကုိးတန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စာျပိဳင္ဖက္ တစ္ေယာက္ေတြ႔လာပါတယ္. ဒီေကာင္႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကုိ အျမင္ကတ္ပါတယ္. :) ကၽြန္ေတာ္ ကုိးတန္းႏွစ္မွာ အ.ထ.က (၁)ကုိ ေျပာင္းသြားေတာ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး ေဒၚမာလာျမင္႔က ကုိးတန္းေက်ာင္းသားေတြကုိ ျမက္ခင္းေပၚ စုထုိင္ခုိင္းျပီး ဘာေတြမလုပ္ရဘူး.. ဘာေတြလုပ္ရမယ္ ဘာညာကြိကြနဲ႔ ဩ၀ါဒကထာ အရွည္ၾကီး ျမြက္ၾကားပါေတာ႔တယ္. အဲဒါနဲ႔ မျပီးေသးဘူးဗ်. သူက ဘာေျပာေသးလဲဆုိေတာ႔ ‘ဒီေက်ာင္းမွာ သူ႔လုိေတာ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္. သူက ဒီေက်ာင္းရဲ႔ စံျပေက်ာင္းသား…’ ဆုိျပီး တစ္ေယာက္ကုိ မတ္တပ္ထရပ္ခုိင္းလုိက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း လွမ္းၾကည္႔မိလုိက္ပါတယ္.

ပင္နီတုိက္ပုံေလးနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးစစနဲ႔ ပိန္ေညွာင္ေညွာင္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ မတ္တပ္ထရပ္ျပီး ဆီလီဘရစ္တီ ပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ အားလုံးကုိ တစ္ခ်က္ေ၀႔ၾကည္႔လုိက္ပါတယ္. အျမင္ကတ္လုိက္တာဗ်ာ. ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ႔… ဘာေကာင္ၾကီးမွန္းကုိ မသိဘူးဆုိျပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းေျပာင္းလာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း လက္တုိ႔ျပီး ခပ္အုပ္အုပ္ေျပာလုိ႔ ရယ္ေနခဲ႔ၾကတယ္. ဟတ္ဟတ္ဟတ္…

အဲ… သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ေဒၚခင္စန္း၀င္း က်ဴရွင္မွာလည္း အတူတူ တက္ျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္ေလ… ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အ.လ.က(၁)ကေန နာမည္တစ္လုံးနဲ႔ ေက်ာင္းေျပာင္းလာတဲ႔ေကာင္၊ ဟုိေကာင္ကလည္း အ.ထ.က(၁)မွာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ႏွစ္စဥ္ ပထမဆု ဆက္တုိက္ရလာခဲ႔တဲ႔ ပညာရည္ခၽြန္ေက်ာင္းသား… ေတြ႔ၾကတာေပါ႔ဗ်ာ…

ဆရာမက တစ္ခုမေမးလုိက္နဲ႔. ေျဖလုိက္ၾကတာ အလုအယက္.. ျပီးေတာ႔ တစ္ေယာက္က အရင္ေျဖသြားႏုိင္ရင္ ေခ်ာင္းေလးတဟန္႔ဟန္႔နဲ႔ တစ္ဖက္လူကုိ မခံခ်င္ေအာင္ လုပ္တတ္ေသးတာလည္း မွတ္မိေသးရဲ႔…. ဆရာမ ေဒၚခင္စန္း၀င္းကဆုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ အျမဲ Challenge လုပ္တယ္.

ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသား ၆ ေယာက္ကုိ သီးသန္႔၀ုိင္းဖဲြ႔ျပီး သင္ေပးတယ္. ညဖက္ေပါ႔. ၈ နာရီေလာက္မွ ဆင္းတယ္. Regular တန္းလည္း တက္ရသလုိ လက္ေရြးစင္၀ုိင္းအေနနဲ႔လည္း သူ႔စိတ္ၾကိဳက္ ေက်ာင္းသား ၆ ေယာက္ကုိ ၀ုိင္းေပးထားတာေပါ႔. က်ဴရွင္ဖုိး ထပ္ေပးစရာမလုိပါဘူး. ဆရာမရဲ႔ တူမရယ္၊ ျဖဳိးမြန္ရယ္၊ ၾကည္ၾကည္ေအးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္သူဆုိတာရယ္၊ ျပီးေတာ႔ ခုနကေကာင္ရယ္ေပါ႔.

တစ္ရက္မွာ က်ဴရွင္ဆင္းခါနီး သူနဲ႔ ဆရာမနဲ႔ စကားေျပာေနတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလုိ္က္ပါတယ္. ဆရာမက သူ႔ကုိ ေမးေနတာပါ. ‘ဒါဆုိ မင္းလမ္းေလွ်ာက္ျပန္မွာေပါ႔ ဟုတ္လား’ တဲ႔…

ျပီးေတာ႔ သူဆင္းသြားတယ္. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာမဆီမွာ စာအုပ္၀င္ထပ္ရင္း ေမးလုိက္ပါတယ္. ဘာျဖစ္လုိ႔လဲေပါ႔… အဲဒီ႔မွာ ဆရာမက ျပန္ေျပာပါတယ္. သူ႔စက္ဘီးပ်က္လုိ႔ ဆုိင္ပုိ႔ထားရတယ္. အဲဒါ ေပါက္ေခ်ာင္းထိ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရမွာတဲ႔… ေျပာရင္းနဲ႔ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ျပဳံးၾကည္႔ေနပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေက်ာ္သူ ေအာက္ကုိ ဆင္းလာေတာ႔ အျပင္မွာ ေတာ္ေတာ္ေမွာင္ေနပါျပီ. မီးေတြကလည္း ပ်က္ေနတယ္ေလ. စက္ဘီးနည္းနည္းလိွမ္႔လာျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္သိပ္မေျဖာင္႔ဘူးျဖစ္ေနတယ္. အဲဒါနဲ႔ ေက်ာ္သူ႔ကုိ တုိင္ပင္လုိက္တယ္.

‘ငါတုိ႔ ျငိမ္းသူကုိ လုိက္ပုိ႔လုိက္ရင္ေကာင္းမလား. ဒီေကာင္ စက္ဘီး မပါဘူး.’

ေက်ာ္သူက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ မာနထားေစခ်င္ပါတယ္.

‘ဘာလုိ႔ လုိက္ပုိ႔မွာလဲ. မင္းနဲ႔လည္း ခင္တာမဟုတ္ဘူး’ တဲ႔…

ကၽြန္ေတာ္လည္း ႏႈတ္ဆိတ္ျပီး စက္ဘီးကုိ ဆက္နင္းသြားခဲ႔ပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ တေအာင္႔ေလာက္ေနေတာ႔ ေက်ာ္သူ႔ကုိ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္.

‘ငါ ဒီေကာင္႔ကုိ လုိက္ပုိ႔လုိက္မယ္ကြာ.. မင္းမလုိက္ခ်င္ေနေတာ႔…’

ဆတ္ခနဲ လွည္႔ထြက္သြားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္သူက ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆုိးသြားခဲ႔တယ္လုိ႔ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ႔ ျပန္ေျပာျပပါတယ္. စက္ဘီးကုိ ကုန္းဆင္းအတုိင္း ခပ္ျမန္ျမန္နင္းျပီး ေပါက္ေခ်ာင္းဖက္နင္းလာလုိက္ေတာ႔ တံတားၾကီးရဲ႔ တစ္ဖက္ တင္းနစ္ကြင္းနား မေရာက္တေရာက္မွာ သူ႔ကုိ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္.

စက္ဘီးကုိ ကၽြီခနဲ သူ႔နား ထုိးရပ္ျပီး သူ႔ကုိ ေျပာလုိက္တဲ႔ စကားတစ္ခြန္းေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ၾကားက ကန္႔လန္႔ကာၾကီး ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ႔ပါတယ္.

“ျငိမ္းသူ… မင္းစက္ဘီးမပါဘူးမဟုတ္လား. ငါလုိက္ပုိ႔ေပးမယ္.”

သူ အရမ္းကုိ ေၾကာင္သြားခဲ႔တယ္. ဟုတ္တယ္ေလ. သိပ္မတည္႔တဲ႔ ျပိဳင္ဖက္ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ခုလုိမ်ိဳး ျဗဳန္းစားၾကီး offer လာလုပ္တာ သူ ဘယ္ေမွ်ာ္လင္႔ထားမွာလဲ…

သူလည္း ျငင္းတာေပါ႔… ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ‘တက္ပါကြာ. မင္းကုိ လုိက္ပုိ႔ဖုိ႔ ငါ တမင္ ျပန္လွည္႔လာတာ..’ ဆုိျပီး ဇြတ္ျပန္ေျပာတာေပါ႔.

သူ႔ကုိ စက္ဘီးေပၚတင္ျပီး ဘဏ္ၾကီးနားကျဖတ္၊ ေမွာင္ရိပ္သန္းေနတဲ႔ ေထာင္ၾကီးနားက ျဖတ္၊ ေဘာလုံးကြင္းၾကီးနားက ျဖတ္လုိ႔ သူေနတဲ႔ ေပါက္ေခ်ာင္းရပ္ကြက္ေလးထဲကုိ နင္းသြားခဲ႔တယ္. လမ္းထိပ္မွာပဲ သူ႔ကုိ ခ်ေပးဖုိ႔ ေျပာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း စက္ဘီးကုိ အသာထုိးရပ္လုိ႔ သူ႔ကုိ ခ်ေပးလုိက္တယ္.

‘မင္း.. ဒီမွာေနတာလား’ ဆုိျပီး စကားရွာေမးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ သူက အားနာတဲ႔ အၾကည္႔နဲ႔ ၾကည္႔ျပီး ေက်းဇူးတင္တဲ႔ အေၾကာင္းေျပာပါတယ္. အဲဒီ႔ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ျပန္ခါနီး သူနဲ႔ လက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္ခဲ႔တယ္..

‘မနက္ျဖန္ေတြ႔မယ္ သူငယ္ခ်င္း..’ လုိ႔ ေျပာရင္း ေနာက္လွည္႔ျပန္ခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ႔ေန႔က အရမ္းေပ်ာ္ေနခဲ႔တယ္. လူတစ္ေယာက္ကုိ ကူညီလုိက္ရလုိ႔တင္မကဘူး. သိပ္ကုိ ခင္စရာေကာင္းတဲ႔၊ ေတာ္ေတာ္လည္း ေသာက္ျမင္ကတ္စရာေကာင္းတဲ႔ ဘ၀တူ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ကုိ ရလုိက္လုိ႔ပဲ… ခုဆုိ ဒီေကာင္ ကၽြန္ေတာ္႔ပုိ႔စ္ကုိ ျပဳံးျဖီးျဖီးၾကီးနဲ႔ ဖတ္ေနေလာက္ျပီ… (ေဟ႔ေကာင္.. ငါသာမကယ္ရင္ မင္းအဲဒီ႔ေန႔က ေပါက္ေခ်ာင္းေထာင္ၾကီးနားမွာ အရိုက္ခံရေလာက္ျပီကြ သိရဲ႔လား.. )

ဆယ္တန္းႏွစ္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ျငိမ္းသူေအးဆုိတာ ခဲြျခားမရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အျဖစ္ အားလုံးက လက္ခံလုိက္ၾကပါတယ္. ဘယ္ေလာက္ထိ စိတ္တူကုိယ္တုူျဖစ္လဲဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားတဲ႔ ေကာင္မေလးမေတြ႔လုိက္နဲ႔ သူက စာေပးျပီးျပီ… ကၽြန္ေတာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပိဳင္ျပီး မိန္းမ ေနာက္မပိုးခ်င္ဘူး. ေနာက္ဆုတ္ေပးလုိ္က္တာခ်ည္းပါပဲ… ဆယ္တန္းႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆုတ္လုိက္ရတာ သုံးခါေလာက္ရွိတယ္. ဟတ္ဟတ္ဟတ္.

ျပီးေတာ႔လည္း အဲဒီ႔ေကာင္ ဘယ္သူ႔ကုိမွ အတည္မၾကံဘူး. ကၽြန္ေတာ္ အသည္းကဲြတတ္ေအာင္ ဒီေကာင္ေလ႔က်င္႔ေပးလုိက္တာဆုိရင္လည္း မမွားေလာက္ဘူးဗ်.
ခုေတာ႔လည္း ဒီေကာင္ စင္ကာပူမွာ ၾကီးပြားတုိးတက္ေနေလရဲ႔…

ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ေတာ႔ ဒီေကာင္႔ကုိ လည္ပင္းလာညွစ္ဦးမယ္လုိ႔ ၾကိမ္းထားတယ္. ခုေတာင္ ဒီပုိ႔စ္ဖတ္ေနရင္း ထုိင္ခုံေပၚက ျပဳတ္က်ေနျပီလား မသိ. ဟတ္ဟတ္.

အင္း… စက္ဘီးေလးကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ရလုိက္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကုိ စက္ဘီးစီးျခင္းအက္ေဆးေလးထဲမွာ ထည္႔ေရးလုိက္ရတာ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားတယ္.

ဆယ္တန္းေျဖျပီးေတာ႔ ေျဖျပီးျပီးခ်င္းညမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု မႏၱေလးကုိ ေျပာင္းလာခဲ႔ၾကပါေတာ႔တယ္. စက္ဘီးႏွစ္စီးကုိလည္း ကုန္တင္ကားၾကီးေပၚ တင္ခဲ႔ၾကတာေပါ႔ဗ်ာ..

(ဆက္ပါဦးမည္)

ခင္မင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္

စစ္ကုိင္း ပညာဒါနသင္တန္းမ်ားအတြက္ အလႉေငြ စာရင္း (Updates)

09-211-0202 နံပါတ္နဲ႕ ဦးဇင္း ဦးေကာ၀ိဒကို တယ္လီဖုန္းနဲ႕ တုိက္ရိုက္ ဆက္သြယ္လို႕ရပါၿပီ။

ဒီစာရင္းက ဇူလုိင္ (၆) ရက္ေန႔အထိ ဦးဇင္းဆီက လက္ခံရရွိသမွ်ပါ. စာရင္း အျပည္႔အစုံကုိေတာ႔ မ၀ါ၀ါခုိင္မင္းဘေလာ႔ဂ္မွာ ဒီလိုေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္.

အေမရိကားဖက္က အလႉရွင္ေတြကေတာ႔

(၁) ဦးမင္းဟန္+ ေဒၚပုိပုိေအာင္. သားေမာင္မင္းခန္႔ မိသားစုေကာင္းမႈ…. USD 100
(၂) မမီးငယ္ႏွင္႔မိသားစုေကာင္းမႈ ... USD 50
(၃) ဘေလာ႔ဂါရန္ေအာင္ႏွင္႔ မိသားစုေကာင္းမႈ ... ျမန္မာေငြ က်ပ္တစ္သိန္း

တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္႔အိမ္ကုိ ဦးေကာ၀ိဒဆီ တုိက္ရုိက္ဆက္သြယ္ျပီး ေငြလႊဲဖုိ႔ကိစၥ စီစဥ္ေပးဖုိ႔ ေျပာခုိင္းထားပါတယ္. ဒီေန႔ (သုိ႔) မနက္ျဖန္ ေနာက္ဆုံးထားျပီး လဲႊေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္. ဦးဇင္းဖက္က အလႉေငြရျပီးရင္လည္း ပုိ႔စ္မွာ update တင္ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္.

ဒီအလႉေငြေကာက္ခံေရး ကိစၥကုိ အားတက္သေရာ ေဆာင္ရြက္ၾကိဳးပမ္းသြားၾကတဲ႔ မ၀ါ၀ါခုိင္မင္း၊ ကုိေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္၊ ရြာသားေလး YTU အစရွိသူတုိ႔ အျပင္ တစ္ျခားကူညီပံ႔ပုိးေပးသူမ်ား၊ အဆက္အသြယ္မ်ားကုိ ၾကိဳးစားရွာေဖြေပးသူမ်ားႏွင္႔ အလႉရွင္မ်ားအားလုံးကုိ လႈိက္လႈိက္လဲွလဲွ ေက်းဇူးအထူးပဲ တင္ရွိမိပါတယ္ခင္ဗ်ာ...

ဒီအလႉေငြကိစၥက တကယ္ေတာ႔ ဦးဇင္းရဲ႔ ဇူလုိင္ (၉) ရက္ေမြးေန႔ပဲြအမွီ လႉဒါန္းခ်င္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြ ၾကိဳးစားခဲ႔ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္. ဒီေမြးေန႔ပဲြျပီးတာနဲ႔ အရာရာအားလုံးဟာ ျပီးျပည္႔စုံသြားမယ္လုိ႔ မမွတ္ယူေစခ်င္ပါ. ပုံမွန္ေစာင္႔ၾကည္႔ ဆက္သြယ္ျပီး လုိအပ္သမွ်ကုိ ျဖည္႔ဆည္းေပးသြားဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရည္မွန္းထားပါတယ္.

ဒီတစ္ေခါက္ မမွီလုိက္လုိ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္က်မွ သီးသီးသန္႔သန္႔ လႉဒါန္းခ်င္သူမ်ားအတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆက္လက္စီစဥ္ေပးသြားပါမယ္.

ဆုိလုိတာက တစ္ခ်ဳိ႔က ပစၥည္းတစ္ခုကို သီးသန္႔ မိမိတုိ႔ နာမည္ထုိးျပီး လႉဒါန္းခ်င္တာမ်ိဳး ရွိတတ္ပါတယ္. အဲဒါမ်ိဳးကို အဆင္ေျပေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဦးဇင္းနဲ႔ဆက္သြယ္ျပီး update မွန္မွန္ေပးသြားပါမယ္. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ ဆက္သြယ္ျပီး လႉဒါန္းႏုိင္သလုိ ဦးဇင္းရဲ႔ ဖုန္းကုိ တုိက္ရုိက္ဆက္ျပီးေတာ႔လည္း ဆက္သြယ္လႉဒါန္းႏုိင္ပါတယ္.

ဒါေၾကာင္႔ ေရွ႔ေလွ်ာက္ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္ေသာ္ျဖစ္ေစ၊ စိတ္၀င္စားသူ ေစတနာရွင္မ်ားကုိ ျဖစ္ေစ ဆက္သြယ္ေပးသြားဖုိ႔ တပါတည္း ေမတၱာရပ္ခံလုိက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား....

အားလုံးကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္..

စက္ဘီးစီးျခင္း အက္ေဆး (၂)

ရြာမွာ သုံးလေလာက္ ကုိရင္၀တ္နဲ႔ တစ္၀ါဆုိျပီးေနာက္ လူထြက္ခဲ႔ၾကပါတယ္. ျပီးေတာ႔ အေဖတာ၀န္က်ရာ စစ္ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု လုိက္သြားခဲ႔ၾကတယ္. စစ္ေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ တက္တဲ႔ ေက်ာင္းက အ.ထ.က (၄) ပါ. အိမ္နဲ႔ ေက်ာင္းက သိပ္မနီးမေ၀းဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးနဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားခဲ႔ရျပန္ပါတယ္..

အဲဒီ႔အခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္ စက္ဘီးေကာင္းေကာင္း မစီးတတ္ခဲ႔ေသးပါဘူး. အေဖ႔အတြက္ ဌာနက ခ်ေပးတဲ႔ ေမာင္ဗမာ စက္ဘီးတစ္စီးရလာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စက္ဘီးစီး သင္ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္.

စစခ်င္းကေတာ႔ ထုံးစံအတုိင္း ေဂ်ာက္ဂ်က္စီးနည္းေပါ႔ဗ်ာ. စက္ဘီးမွာ ေယာက်ၤားစီးနဲ႔ မိန္းမစီးဆုိျပီး ရွိတယ္ဆုိတာ သိျပီးၾကမွာပါ. ေမာင္ဗမာ စက္ဘီးကေတာ႔ ဘားတန္းနဲ႔ဆုိေတာ႔ ေယာက်ၤားစီးေပါ႔. ဘားတန္းကုိ ေက်ာ္ျပီး စီးရေအာင္လည္း ကုိယ္က ငါးတန္းအရြယ္ အရပ္က မမီေသးဘူးေလ. အဲဒီ႔ေတာ႔ ဘားတန္းနဲ႔ ေအာက္က ေျခနင္းခုံၾကားကုိ ညာဖက္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ ထုိးသြင္းျပီး ဘယ္ဖက္ေျခေထာက္နဲ႔ ေအာက္ကုိတစ္ခ်က္ ေဂ်ာက္ခနဲ နင္းခ်လုိက္. ညာဖက္ေျခေထာက္နဲ႔ ဟုိဖက္ ေျခနင္းကုိ ဂ်က္ခနဲ တစ္ခ်က္ ျပန္ဆြဲတင္လုိက္နဲ႔ ေဂ်ာက္ဂ်က္စီးနည္းကုိ စသင္ခဲ႔ပါတယ္.

ေမာင္ဗမာ စက္ဘီးကုိ မ်က္စိထဲျမင္ေအာင္ နည္းနည္းပုံထပ္ေဖာ္လုိက္ဦးမယ္ဗ်. ဘားတန္းၾကီးနဲ႔ အျမင္႔ၾကီးေပါ႔ဗ်ာ. ေယာက်ၤားၾကီးေတြ စီးတဲ႔ စက္ဘီးမ်ိဳး. အေရွ႔မွာ မီးသီးၾကီးပါတယ္. ျပီးေတာ႔ ၾကိဳးနဲ႔ ေနာက္ဘီးကုိ သြယ္သြားျပီး ေနာက္ဘီး ကယ္ရီယာေအာက္နားေလးမွာ ဒိုင္နမုိတစ္ခုပါတယ္. အလယ္က တန္းေအာက္မွာ ေလထုိးတံခ်ိတ္ဖုိ႔ ခ်ိတ္ႏွစ္ခုပါတယ္. အေပၚတစ္ခုနဲ႔ ေအာက္တစ္ခုေပါ႔. အဲဒီ႔ၾကားထဲမွာမွ ေငြေရာင္ ေလထုိးတံကို တပ္ထားရတယ္. အခုေခတ္ ျပိဳင္ဘီးေတြမွာေတာ႔ အဲဒီ႔ေနရာမွာ ေရဘူးေလးေတြ တပ္ထားတတ္ၾကတယ္ေလ. မ်က္စိထဲ ျမင္ေအာင္ေျပာတာပါ.

ဘာလုိ႔အဲေလာက္ အေသးစိတ္ေျပာေနရလဲဆိုေတာ႔ အေၾကာင္းရွိလုိ႔ပါ.

ေရကူးသင္ခါစလူတစ္ေယာက္ ေရနစ္ဖူးမွ ေရကူးတတ္သလုိ စက္ဘီးစီးသင္ခါစ လူတစ္ေယာက္အတြက္လည္း စက္ဘီးစီးသင္ရင္း ထိခုိက္ဒဏ္ရာရဖူးမွ တတ္တယ္ေလ.
ကၽြန္ေတာ္စက္ဘီးစီးသင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ လုိက္ထိန္းေပးတာက ကၽြန္ေတာ္႔အစ္ကုိမဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မီးသတ္ဌာနၾကီးရဲ႔ ဟုိဖက္ျခမ္းက စက္မႈလက္မႈသိပၸံေက်ာင္းက ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးရဲ႔ သားအၾကီးဆုံးပါ. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မီးသတ္ျခံ၀င္းၾကီးထဲမွာ စက္ဘီးစီးသင္ေတာ႔ သူက ေနာက္က လုိက္ျပီး ထိန္းေပးပါတယ္. ေဂ်ာက္ဂ်က္စီးလုိက္. နည္းနည္းေလးယုိင္သြားရင္ သူကလုိက္ထိန္းေပးလုိက္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ဟုတ္လာေတာ႔ သူလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ လႊတ္လုိက္ပါတယ္.

လႊတ္လုိက္ခါစက နည္းနည္းေလး မတ္ေနေပမယ္႔ ေရွ႔ဖက္ကုိ အရွိန္လြန္လာေလေလ ကုိယ္႔ဟန္ခ်က္ကုိ ကုိယ္မထိန္းႏုိင္ေလျဖစ္ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေျခေထာက္က ဘားတန္းနဲ႔ ေျခနင္းခုံၾကားတန္းလန္းျဖစ္လ်က္ ပစ္လဲပါေတာ႔တယ္. ပစ္လဲတာမွ ေတာ္ရုံလဲတာမဟုတ္ဘူးေလ. ခုနက ေလထိုးတံတပ္တဲ႔ ငုတ္ေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဒူးေခါင္းနဲ႔ ျငိျပီး ဟက္တက္ကုိ ကဲြထြက္သြားတာပါ.

လူဆုိတာ မ်က္ခနဲ ဒူးေခါင္းမွာ တစ္ခ်က္နာလုိက္တာပဲသိတယ္. ျပီးေတာ႔ အသားျဖဴျဖဴၾကီးေတြကုိ ျမင္လုိက္ရတယ္. ျပီးလည္းျပီးေရာ ေသြးေတြမ်ား ျဖာခနဲ ထြက္က်လာလုိက္တာ ေျခေထာက္ေအာက္ပုိင္းတစ္ခုလုံး ေသြးေတြကို ရဲသြားေတာ႔တာပဲ. အသံျပဲၾကီးနဲ႔ ေအာ္ေတာ႔ အေမတုိ႔လည္း အိမ္ေပၚကေနဆင္းလာ. ျပာယာေတြခတ္ျပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ အေဖ႔ရဲ႔ ရုံးကားကုိထုတ္ ေဆးရုံကုိ ေျပးရပါတယ္.

ဟုတ္ကဲ႔. သုံးခ်က္ခ်ဳပ္လုိက္ရပါတယ္. ညာဖက္ဒူးေခါင္းမွာ အဲဒီ႔အမာရြတ္ေလး ခုထိ ရွိေနေသးတယ္. အခုဒီစာေရးေနရင္ေတာင္ လွမ္းစမ္းမိလုိက္ေသးရဲ႔. အဲဒီ႔ေနာက္ပုိင္း အေမတုိ႔ကလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ စက္ဘီးေပးမစီးေတာ႔ပါဘူး. ေက်ာင္းကေနလည္း ခြင္႔ယူလုိက္ရပါတယ္. တကယ္႔ကို မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေစခဲ႔တဲ႔ စက္ဘီးစီးသင္ခန္းစာ တစ္ခုပဲေပါ႔ဗ်ာ.

နည္းနည္ေလး နာလန္ျပန္ထူလာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေဖတုိ႔ အလစ္မွာ စက္ဘီးျပန္စီးပါတယ္. ဒီတစ္ေခါက္က်ေတာ႔ ကို္ယ္႔ကုိယ္ကို ကာကြယ္တဲ႔အေနနဲ႔ ေလထုိးတံတပ္တဲ႔ငုတ္ေလးမွာ ေလထုိးတံကုိ တပ္ထားလုိက္ပါတယ္. မသကာ ထပ္လဲေနရင္ ထပ္ကြဲေနမွာစုိးလုိ႔ေလ.

စီးလုိက္ လဲလုိက္. ျပန္ထလုိက္. ထပ္ၾကိဳးစားလုိက္နဲ႔ ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဂ်ာက္ဂ်က္ကုိ ေကာင္းေကာင္းစီးတတ္သြားပါတယ္. (အဆုိေတာ္ ေဂ်ာက္ဂ်က္ကုိ လည္ပင္းခြစီးေနတာလုိ႔ သြားမျမင္လုိက္နဲ႔ေနာ္. ဟတ္ဟတ္..)

စက္ဘီးစီးတတ္ခါစလူတုိင္းျဖစ္တတ္တာက စက္ဘီးကုိ အခ်ိန္ျပည္႔ စီးခ်င္ေနတာပါပဲ… ေက်ာင္းကေန ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အ၀တ္အစားလဲ. ဗုိက္နည္းနည္းျဖည္႔.. ျပီးလည္းျပီးေရာ မီးသတ္၀င္းၾကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ စက္ဘီးပတ္စီးေတာ႔တာပါပဲ… ေျပာက္က်ားေဘာင္းဘီတုိေလး၀တ္ျပီး စြပ္က်ယ္အျဖဴေလးနဲ႔ ေဂ်ာက္..ဂ်က္… ေဂ်ာက္… ဂ်က္ဆုိျပီး မီးသတ္တစ္၀င္းလုံး အႏွံ႔ စက္ဘီးပတ္စီးေနခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ပုံစံေလးကုိ အခု ျပန္ျမင္ေယာင္လာမိတယ္. မေမ႔ႏုိင္တဲ႔ ငယ္ဘ၀ေလးေတြပါပဲဗ်ာ….

ကၽြန္ေတာ္႔အေဖနဲ႔ အေဖ႔ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက တစ္ျမိဳ႔ထဲ တာ၀န္က်တယ္ဗ်. သူက စကားေျပာတာ ေဟာေဟာဒုိင္းဒုိင္းနဲ႔မုိ႔ ရာထူးတက္တာ တစ္ဆင္႔က်န္ခဲ႔တယ္. ၁၉၈၈ မွာ အေဖေရာ သူေရာ ေရွ႔ဆုံးကေန တုိ႔အေရးလုပ္မိလုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လုံးပဲ မဲဇာအပုိ႔ခံလုိက္ရတယ္ေလ. စစ္ေတြကုိေပါ႔. အေဖက ျပည္နယ္မႉး၊ သူက ျမိဳ႔နယ္မႉးအေနနဲ႔ တစ္ျပိဳင္တည္းပုိ႔ထည္႔လုိက္တယ္. အေဖနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းနဲ႔က မတည္႔အတူေန တစ္က်က္က်က္နဲ႔… သူတုိ႔ တည္႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သားသမီးေတြ အခ်င္းခ်င္းလည္း တည္႔လုိက္ၾက၊ ပစ္ကနစ္ေတြဘာေတြ အတူတူထြက္လုိက္ၾကနဲ႔ေပါ႔… သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း စကားမေျပာၾကေတာ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သားသမီးေတြလည္း မေျပာၾကေတာ႔ျပန္ဘူး. ျဖစ္ပုံက အဲဒီ႔လုိ…

တစ္ရက္က်ေတာ႔ ေက်ာင္းကအျပန္ ကၽြန္ေတာ္က ေဂ်ာက္ဂ်က္စီး… အေဖ႔သူငယ္ခ်င္းသားကလည္း စက္ဘီးပတ္စီးေပါ႔… သူတုိ႔လည္း ေမာင္ဗမာ စက္ဘီးတစ္စီးရထားတယ္ေလ. သူ႔နာမည္က ေအာင္ေအာင္တဲ႔… ေအာင္ေအာင္က ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ၾကီးလည္းၾကီးတယ္. အရပ္လည္းရွည္တယ္. အဲဒီ႔တုန္းက သူက လူၾကီးတစ္ေယာက္လုိ စက္ဘီးကုိ ခြစီးႏုိင္ေနျပီ. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ေျခေထာက္ေလးထုိးျပီး ေဂ်ာက္ဂ်က္ပဲေပါ႔. ဒီလုိပဲ ညေနခင္းေတြမွာ စက္ဘီးပတ္စီးေနၾကရင္းနဲ႔ တစ္ေနရာအေရာက္မွာ လမ္းက်ဥ္းေလးနဲ႔ ဆုံပါေလေရာ… သူကလည္း မေလွ်ာ႔ဘူး. ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မေလွ်ာ႔ဘူး.. အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားက လမ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ျပိဳင္တုိက္ၾကပါေလေရာဗ်ာ… Mission Impossible 2 ထဲက တြမ္ခရုစ္နဲ႔ လူၾကမ္းမင္းသား ဆုိင္ကယ္ျပိဳင္တုိက္သလုိမ်ိဳးေပါ႔. ဟတ္ဟတ္..

တကယ္တမ္းပစ္လဲေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲတာေပါ႔. သူက အရပ္ရွည္ေတာ႔ ေျခေထာက္နဲ႔ လွမ္းေထာက္ထားလုိက္တယ္ေလ. ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွက္ရွက္နဲ႔ သူ႔စက္ဘီးကုိ ေျခေထာက္နဲ႔ကန္ျပီး ထြက္သြားလုိက္တယ္. ကၽြန္ေတာ္ထြက္သြားေတာ႔ ေအာင္ေအာင္က လွမ္းေျပာလုိက္ပါေသးတယ္. ‘မင္း… အရင္၀င္တုိက္တာေနာ္…’ တဲ႔…
ဟတ္ဟတ္ဟတ္… ခုေတာ႔လည္း ေအာင္ေအာင္တစ္ေယာက္ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ မသိေတာ႔ပါဘူးဗ်ာ… အင္း… ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေလးေတြ ျပန္စားျမဳံ႔ျပန္ရတာ အရသာေတာ႔ ရွိသား…

ေဂ်ာက္ဂ်က္စီးရတာ နည္းနည္းၾကာလာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျငီးေငြ႔လာျပန္ပါတယ္. အဲဒါနဲ႔ ဘားတန္းကုိ ခြျပီး စီးတတ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားလာပါတယ္. အရပ္မမွီဘဲနဲ႔ ဘားတန္းကုိ ဘယ္လုိခြမလဲ ဟုတ္လား…

Where there’s a will, there’s a way.. တဲ႔ဗ်… ဟတ္ဟတ္… ေလၾကီးျပီလုိ႔ ေျပာေနၾကျပီထင္တယ္.

ဒီလိုဗ်. စက္ဘီးကုိ စျပီးစီးေတာ႔မယ္႔အခါမွာ ေျခနင္းကုိ အေပၚဖက္ထိ ရစ္ျပီး တင္ထားလုိက္တယ္. ျပီးလည္းျပီးေရာ အဲဒီ႔ေျခနင္းေပၚကုိ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘယ္ဖက္ေျခေထာက္နဲ႔ တက္အနင္းမွာပဲ ညာဖက္ေျခေထာက္က ဘားတန္းကုိ ေက်ာ္ခြလုိက္ျပီး ထုိင္ခုံေပၚလွမ္းထုိင္လုိက္တယ္. ျပီးလည္းျပီးေရာ ခုနက ဘယ္ဖက္ ေျခနင္းကုိ အရွိန္နဲ႔ နင္းခ်လုိက္တယ္. ေျခနင္းက ေအာက္ကုိ ဆင္းသြားတယ္. အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာ ညာဖက္ေျခနင္းက အေပၚကုိ တက္လာတယ္. ညာဖက္ေျခေထာက္နဲ႔ နင္းခ်လုိက္တယ္. ဟုိးေအာက္ထိ မမီွဘူးေနာ္. မ်က္စိထဲ ျမင္လားေတာ႔မသိဘူး. ေျခနင္းကုိ အေပၚကေန အားနဲ႔ နင္းခ်လုိက္တာ. ေျခနင္းက သူ႔ဖာသာသူ ေအာက္ကုိ ဆက္ျပီး အရွိန္နဲ႔က်သြားတာ. တစ္ဖက္က ျပန္တက္လာတဲ႔ ေျခနင္းကို လွမ္းခတ္ျပီး ထပ္နင္းခ်တာ. အဲဒီ႔လုိနဲ႔ ေျခနင္းေလး ဟာတာဟာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘားတန္းအေပၚကေန ေလာကၾကီးကုိ စီးျမင္.. အဲေလ. စက္ဘီးစီးတတ္လာခဲ႔ပါေတာ႔တယ္.

လြယ္တယ္လုိ႔ေတာ႔ မထင္နဲ႔ကုိယ္႔လူ… အဲလုိစီးတတ္ႏုိင္ဖုိ႔ စက္ဘီးခ်ိန္းၾကိဳး ေကာင္းေကာင္းရစ္ဖုိ႔လုိတယ္. မဟုတ္ရင္ ဒီဖက္က ေျခနင္းကုိ နင္းခ်လုိက္ေပမယ္႔ ခ်ိန္းၾကိဳးက မေကာင္းေတာ႔ တစ္..တစ္..တစ္..တစ္နဲ႔ ေအာက္ဖက္မွာ အသံသာျမည္ျပီး ဟုိဖက္က ေျခနင္းက တက္မလာဘူး. အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာ ကြိဳင္စားျပီ ဆရာ… လူက ေအာက္ကိုလည္းမမွီ. ဆက္ျပီး နင္းရေအာင္လည္း ေျခနင္းက တက္မလာ… စက္ဘီးေလးက အရွိန္နဲ႔လိမ္႔ခါလိမ႔္ခါ သြားေနခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ရလဲသိလား…

စြန္႔ရတယ္ဗ်ာ… စြန္႔ရတယ္. ဟတ္ဟတ္.. ျမက္ခင္းထူမယ္႔ေနရာ၊ သဲဖုတ္ထူမယ္႔ေနရာဖက္ကုိ စက္ဘီးကို ဦးတည္ခ်က္ေျပာင္း၊ ျပီးလည္းျပီးေရာ လူက ခုန္ထြက္ဖုိ႔ ေျခေထာက္ကုိ အသင္႔ျပင္ထား… ကုိယ္လဲွခ်မယ္႔ဖက္ကုိ ေရြး… ဘယ္ဖက္ကို လွဲခ်မယ္ဆုိရင္ ညာဖက္ကုိ ခုန္ထြက္ဖိ႔ု… ညာဖက္ကုိ လွဲခ်မယ္ဆုိရင္ ဘယ္ဖက္ကုိ ခုန္ထြက္ဖုိ႔… မ်က္စိထဲမွာ ဘီးခ်မရတဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံ ျမက္ေတာထဲထုိးဆင္းခါနီး operate လုပ္ေနတဲ႔ ပုိင္းေလာ႔တစ္ေယာက္လုိ သေဘာထားျပီး…. ရႊီးးးးးးးးးးးးး… အုံး……

ျမက္ေတာေလးထဲ (သုိ႔) သဲဖုတ္ထဲမွာ ပက္လက္လွန္ရင္း ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးကုိ ေမာ႔ၾကည္႔ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ကူးထဲမွာေတာ႔ ေလဘာတီမျမရင္ရဲ႔ ကၾကိဳးေလးတစ္ကြက္က ထင္းခနဲ ေပၚေပၚလာတတ္ပါတယ္…

ဘာတဲ႔… “ေပတစ္ရာပင္ ေလွ်ာက္ပါလုိ႔… ျမင္သေလာက္ ျပလုိက္ခ်င္ပါတယ္…” ဆုိလားပဲ…

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ကားေတြ ေမာင္းေနတဲ႔ ေပတစ္ရာလမ္းေပၚတက္ျပီး ကုိယ္စက္ဘီးစီးတတ္ေၾကာင္း ျပလုိက္ခ်င္ေပမယ္႔ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ေဂ်ာက္ဂ်က္ဘ၀နဲ႔ပဲ ျမက္ေတာေလးထဲမွာ ပစ္လဲေနခဲ႔ရတယ္ေလ… ေျပာရင္းနဲ႔ ငုိခ်င္လာျပီ… အိ.အိ.အိ….

ဒီလုိနဲ႔ ၆ တန္းေလာက္ေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္း ရွည္ထြက္လာပါတယ္. အရပ္ေျပာတာပါ. အဟတ္ဟတ္… အဲဒီ႔အခ်ိန္ကေတာ႔ စက္ဘီးလည္း ေကာင္းေကာင္းႏုိင္လာခဲ႔ျပီေလ… တစ္ခါတစ္ေလ ကတၱရာလမ္းေပၚ ထြက္စီးႏုိင္ေလာက္တဲ႔ အထိလည္း ရဲလာခဲ႔ျပီ. အစ္ကုိက အေမ႔ကို စစ္ေတြေစ်းၾကီးထဲ စက္ဘီးနဲ႔ လုိက္ပုိ႔ေပးတတ္တယ္. ကၽြန္ေတာ္အဲဒီ႔ေနရာကုိ အရမ္းယူခ်င္ခဲ႔တာပဲ… အေမ႔ကုိ စက္ဘီးနဲ႔ ေစ်းလုိက္ပုိ႔ေပးခ်င္တာေပါ႔…

တစ္ၾကိမ္မွာေတာ႔ ရွားရွားပါးပါး ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္. အဲဒီ႔တုန္းက အေဖမအားဘူး. အစ္ကုိကလည္း ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္. ၀မ္းပ်က္တယ္ဆုိလားပဲ. အေမက ေစ်းသြားဖို႔လုိေနတယ္. ရဲေဘာ္ေတြကုိလည္း လုိက္ပုိ႔မခုိင္းခ်င္ဘူး. ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လည္း တစ္ခါမွ မသြားဖူးဘူးေလ. ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ခပ္တင္းတင္းပဲ ေျပာလို္က္ပါတယ္.

‘သားလုိက္ပုိ႔ေပးမယ္ အေမ’

မီးသတ္၀င္းၾကီးထဲကအထြက္ ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ စက္ဘီးကုိ ကုိင္ထားတုန္း အေမက ေနာက္က ထုိင္ခုံေပၚကုိတက္၊ ေစ်းျခင္းေတာင္းကုိ ရင္ခြင္ထဲေပြ႔ထားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က စက္ဘီးကို အရွိန္ယူျပီး တစ္လိမ္႔ႏွစ္လိမ္႔နဲ႔ သုံးလိမ္႔ေျမာက္မွာ ဘားတန္းကုိ ခြတက္လုိက္ပါတယ္. စက္ဘီးက တစ္ခ်က္သိမ္႔ခနဲျဖစ္သြားေပမယ္႔ အေတြ႔အၾကံဳက နည္းနည္းစကားေျပာလာေတာ႔ ျပန္ထိန္းလုိက္ႏုိင္ပါတယ္. အေမကေတာ႔ ရင္တဖုိဖုိနဲ႔ရယ္ေပါ႔…

ေက်ာင္းၾကီးကုိျဖတ္၊ အားကာရုံၾကီးကုိ ျဖတ္၊ မ၀တ ရုံးၾကီးကုိျဖတ္၊ ေဆးရုံၾကီးကုိျဖတ္ျပီးေတာ႔ ကုလားတန္ျမစ္ (၀ါ) ကစၦပနဒီျမစ္ၾကီးကုိ လွမ္းျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ အေမ႔ကုိ တင္လ်က္ ေစ်းလမ္းၾကီးအတုိင္း စက္ဘီးနင္းေနခဲ႔တာေပါ႔…… ျမစ္ျပင္က်ယ္ၾကီးကုိ ျဖတ္ျပီး တုိက္ခတ္လာတဲ႔ ေလႏုေအးေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ တစ္၀ၾကီး ရႉရႈိုက္လုိက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ဘာေျပာေနခဲ႔လဲသိလား…

‘ငါကြ!’ တဲ႔ေလ…

ဟတ္ဟတ္ဟတ္…

(ဆက္ပါဦးမည္)

အားလုံးကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္

စက္ဘီးစီးျခင္း အက္ေဆး...

စက္ဘီးဆုိတဲ႔ အရာကုိ ကၽြန္ေတာ္စတင္ေတြ႔ရွိခံစားဖူးခဲ႔တာကေတာ႔ ၁၉၈၇ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ကပါ. အဲဒီ႔တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ သုံးတန္းေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္. မွတ္မွတ္ရရ သမၼတရုပ္ရွင္ရုံမွာ BMX ဇာတ္ကားတင္တယ္. အဲဒီ႔ကားကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကည္႔ဖူးခဲ႔လုိက္ပါဘူး. အေဖ႔ကုိ လုိက္ျပဖို႔ ပူဆာခဲ႔ဖူးေပမယ္႔ အေဖလည္း မအားတာနဲ႔ လုိက္မျပျဖစ္ခဲ႔ဘူးထင္ပါတယ္. ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ရုပ္ရွင္ကုိ ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္သြားျပီး ရုပ္ရွင္ထက္ BMX စက္ဘီးကုိ ပုိစဲြလမ္းသြားခဲ႔ၾကပါတယ္.

ဟုတ္တယ္ဗ်. အဲဒီ႔ရုပ္ရွင္ထဲမွာ စက္ဘီးေလးေတြနဲ႔ ေျပးလုိက္၊ လႊားလုိက္၊ စတန္႔အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ျပလုိက္၊ အႏၱရာယ္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ အံ႔ဩဘနန္းျဖစ္ဖြယ္ ေရွာင္တိမ္းသြားျပလုိက္နဲ႔ အဲဒီ႔ေခတ္ အဲဒီ႔အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္႔ကုိ လူၾကိဳက္မ်ားခဲ႔တဲ႔ ဇာတ္ကားတစ္ကားျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္. အဲဒီ႔အခ်ိန္က ေခတ္ျပိဳင္အေနနဲ႔ နာမည္ၾကီးတဲ႔ ႏုိင္ငံျခား ဇာတ္ကားေတြကေတာ႔ ဆုိင္ကယ္စီးတဲ႔ On The Road ဂ်ပန္ကားတုိ႔၊ ဓာတ္ပုံဆရာနဲ႔ ေရႊမင္းသမီးတုိ႔ရဲ႔ The Princess and Photographer တုိ႔ပဲေပါ႔. စပ္မိလုိ႔ ေျပာျပတာပါ. ဒါေတြျပန္ေျပာတာနဲ႔တင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အဘုိးၾကီးလုိ႔ ထင္ၾကေတာ႔မလားမသိ. အဟတ္.

အဲဒီ႔ဇာတ္ကားေနာက္ပုိင္း ရန္ကုန္ျမိဳ႔ရဲ႔ လမ္းသြယ္လမ္းမ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားမက်န္ စက္ဘီးစီးတဲ႔ ေရာဂါ ထလာၾကပါတယ္. ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေခတ္စားသြားလဲဆုိရင္ စက္ဘီးငွားတဲ႔ လုပ္ငန္းေတြေတာင္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေနရာအႏွံ႔ ေတြ႔လာရတယ္ေလ. စက္ဘီးတစ္စီးကုိ တစ္နာရီ ဘယ္ေလာက္ဆုိျပီး ငွားတာေပါ႔. တစ္က်ပ္လား မသိေတာ႔ဘူး ေကာင္းေကာင္းေတာ႔ မမွတ္မိေတာ႔ဘူးဗ်.

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အစ္ကုိတုိ႔လုိ ၀န္ထမ္းသားသမီးေတြအတြက္ေတာ႔ စက္ဘီးငွားစီးရဖုိ႔အတြက္ကလည္း ေရႊေရာင္အခြင္႔အေရးၾကီးတစ္ခုပါ. ကုိယ္႔ေရွ႔မွာ ေရွ႔ဘီးေလးေထာင္ျပီး စီးသြားလုိက္၊ ေရွ႔ဘရိတ္ကုိ အုပ္ျပီး ေနာက္ဘီးကိုေထာင္ျပလုိက္၊ လက္တန္းေပၚ မတ္တပ္ရပ္ျပီး စီးျပလုိက္၊ ပလက္ေဖာင္းေပၚကုိ အလ်ားလုိက္ ႏွစ္ဘီးလုံး ခုန္တက္ျပလုိက္နဲ႔ လုပ္ျပေနတဲ႔ ရြယ္တူ ကေလးငယ္ေတြကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးစီးခ်င္တာမ်ား တစ္ပုိင္းကုိေသေနတာပဲ.

မုန္႔ဖုိးေလးေတြကုိ ၾကိဳးစားစုရင္း တစ္ၾကိမ္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးတစ္နာရီ ငွားစီးျဖစ္ခဲ႔ၾကပါတယ္. သူမ်ားေတြ စီးေနတာကို ၾကည္႔ေတာ႔သာ လြယ္တာေလ. ကုိယ္တုိင္က စက္ဘီးမစီးတတ္ေသးေတာ႔ ငွားလုိက္ရတဲ႔ တစ္နာရီမွာ စတန္႔ထြင္ဖုိ႔ ေနေနသာသာ၊ စက္ဘီးျပန္အပ္ျပီး ျပန္ထြက္လာေတာ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ ဒူးေခါင္းမွာ ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ရယ္…

ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ သိပ္ကုိ ေပ်ာ္ခဲ႔ၾကဖူးတယ္. အာသာေျပသြားတဲ႔အတြက္ ေနာက္တစ္ေခါက္ သူမ်ားေတြ စက္ဘီးစီးေနၾကတာေတြ႔လည္း အရင္ကေလာက္ သိပ္ျပီး မက္မက္ေမာေမာ မရွိေတာ႔ဘူး. ပိုက္ဆံထပ္စုဖုိ႔ကလည္း စိတ္မ၀င္စားေတာ႔ဘူးေလ. ေနာက္ပုိင္း ပုိက္ဆံစုျဖစ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီး ငွားမစီးေတာ႔ဘူး. ေဘာလုံးခုံ၀င္ကန္တယ္. ဇယ္ေတာက္တယ္. (ဇယ္ေတာက္တာကုိ အညာမွာေတာ႔ ဘိလပ္ထုိးတယ္လုိ႔ ေျပာၾကတယ္ဗ်. ဇယ္ခုံကုိလည္း ဘိလပ္ခုံလုိ႔ ေခၚတတ္ၾကေသးတယ္. ဘိလိယက္ခုံ၊ ဘိလိယက္ထုိးကေန ေရြ႔လ်ားေျပာင္းလဲသြားတာပဲလားေတာ႔ မသိဘူး ဒါက စကားခ်ပ္ပါ.) ဇယ္ေတာက္တဲ႔ေနရာမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ပုိက္ဆံေတာ္ေတာ္ေလး ရွာႏုိင္ခဲ႔ၾကတယ္ဗ်. ဟုတ္တယ္. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ လူၾကီး၀ုိင္းေတြမွာေတာင္ ၀င္ေတာက္ျပီး ပုိက္ဆံေတြ ႏုိင္ခဲ႔ၾကဖူးတယ္. ေဂၚလီနံပါတ္နဲ႔ ေတာက္တာေပါ႔ဗ်ာ. ေနာက္က်မွ ဇယ္ေတာက္ျခင္း အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ သက္သက္ ထပ္ေရးဦးမယ္.

ေလးတန္းႏွစ္မွာ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပုံ ျဖစ္တယ္. ကၽြန္ေတာ္႔အေဖ နယ္ေျပာင္းခံရတယ္. စစ္ေတြကုိေပါ႔. ေဒသေ၀းတာကတစ္ေၾကာင္း၊ အေျခအေနေတြ မျငိမ္သက္ေသးတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ရန္ကုန္မွာပဲ ေနေစခဲ႔တယ္. အေမရယ္၊ အစ္မႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ အစ္ကုိရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ေပါ႔.

ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ႔ ေက်ာင္းေတြကလည္း ပိတ္ထားမယ္႔ အတူတူ အေဖ႔ရြာကုိပုိ႔ျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ကုိရင္၀တ္ခုိင္းရင္း စာအံေစခဲ႔ပါတယ္. ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အေမနဲ႔ သဲေတာ၀မ္းတြင္းျမိဳ႔နယ္ေလး ႏွစ္ခုၾကားက နတ္ကန္ရြာေလးကုိ ေရာက္ခဲ႔ၾကပါေတာ႔တယ္.

အဲဒီ႔မွာ ၀မ္းတြင္းက အေဖ႔အသိေတြရဲ႔ သားသမီးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရင္းႏွီးသြားခဲ႔ၾကပါတယ္. နတ္ကန္ရြာေလးနဲ႔ ၀မ္းတြင္းျမိဳ႔ေလးၾကားက ႏွစ္မုိင္ခရီးေလာက္ရွိပါတယ္. ေတာသူေတာင္သားေတြက ႏြားလွည္းနဲ႔ ျမိဳ႔ေပၚ ပစၥည္းေတြ ေစ်းေန႔ေတြမွာ တက္ေရာင္းၾကသလုိ ျမိဳ႔ေပၚက လူေတြကလည္း ေတာဖက္ကုိ စက္ဘီးေလးေတြနဲ႔ လာတတ္ၾကပါတယ္. ရြာထဲကလူေတြကလည္း စက္ဘီးေလးေတြနဲ႔ မနက္ဆုိ ျမိဳ႔ေပၚတက္၊ ညေနျပန္လာ အဲလုိမ်ိဳးေပါ႔. တစ္ခ်ိဳ႔ဆုိ မနက္ခင္းမွာ တစ္အိမ္တက္ဆင္း “အရီး ဘက္ထရီျဖည္႔ဦးမလား က်ဳပ္ ျမိဳ႔ေပၚတက္မလုိ႔… ေဒြးေလး. ျမိဳ႔ေပၚ ဘာမွာဦးမလဲ….”

အဲဒီ႔လုိနဲ႔ ဘက္ထရီအုိးေတြ အမ်ားၾကီး စက္ဘီးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ခ်ိတ္လုိ႔ ေတာလမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကုိ က်င္လည္စြာ စီးရင္း ျမိဳ႔ေပၚမွာ ဘက္ထရီအုိး သြားျဖည္႔တတ္တဲ႔ ရြာသားတစ္ခ်ိဳ႔လည္း ရွိတတ္ေသးၾကတမုံ႔.

ရြာဦးေက်ာင္းက ဦးဇင္း ခင္ေအာင္ဆုိတာကလည္း ေဗဒင္ယၾတာမွာ နာမည္ၾကီးလြန္းလုိ႔ ျမိဳ႔ေပၚက လူေတြ လာေရာက္ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္တတ္ၾကတယ္. ရြာဦးဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲကုိ ဆန္နီပစ္ကပ္လုိ ကားေလးတစ္စီး၀င္လာလုိက္တယ္ ဆုိရင္ကုိပဲ ႏြားေက်ာင္းသားေလးေတြ၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားေလးေတြ၊ ကုိရင္ေပါက္စေလးေတြ ကားေနာက္ကုိ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး. ေျပးလုိက္ၾကတယ္. ဖုန္ေတြ တေသာေသာေနာက္မွာ ကားေနာက္ကုိ ေျပးလုိက္ေနၾကတဲ႔ သူတုိ႔ေတြကုိ အစက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ နားမလည္ႏုိင္ခဲ႔ၾကဘူး. တကယ္႔ေတာသားေတြပဲကြာလုိ႔ေတာင္ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကေသးတယ္. အဟတ္… ဟုတ္လည္းဟုတ္တာပဲေလ. ေတာသားမုိ႔ေတာသားလုိ႔ ေျပာတာ ဘာဆန္းလဲ.

ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ႔ နားလည္စျပဳလာပါတယ္. ၃ လေလာက္ေနျပီးေနာက္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ျမိဳ႔ေပၚက ဧည႔္သည္ေတြ လာရင္ မသိမသာ လွမ္းလွမ္းၾကည္႔တတ္လာပါတယ္. ညဖက္ဆုိ ဗီြဒီယုိရုံကုိ သြားသြားၾကည္႔ခ်င္လာတတ္ပါတယ္. ရြာမွာေနရတာ နည္းနည္းေတာင္ အသားက်လာသလုိ ျဖစ္လာတာေပါ႔ေလ....

ဆုိလုိခ်င္တာက နတ္ကန္ရြာေလးနဲ႔ ၀မ္းတြင္းျမိဳ႔ေလးၾကားက ေတာလမ္းေလးက အျမဲတမ္း လူမျပတ္တတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါ. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္က ရြာကုိ ခဏခဏ ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္. ၀မ္းတြင္းျမိဳ႔ေလးေပၚမွာ တည္းရင္ နတ္ကန္ရြာေလးကုိ စက္ဘီးနဲ႔ ျမိဳ႔ေပၚက အစ္ကုိၾကီးေတြက လုိက္ပုိ႔ေပးတတ္ၾကပါတယ္. အဲဒီ႔မွာ ႏွစ္ည သုံးညေလာက္ အဖြားတုိ႔ အေဒၚ ဦးေလးတုိ႔နဲ႔ ေနျပီး ျမိဳ႔ေပၚကုိ စက္ဘီးနဲ႔ ျပန္တက္ၾကျပန္ပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စီးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ စက္ဘီးေလးက ေမာင္ဗမာ စက္ဘီးပါ. ဘားတန္းပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္က ငယ္ေသးေတာ႔ ဘားတန္းေပၚမွာ ကုိယ္တေစာင္းထုိင္တယ္. ကုိမုိးဆုိတဲ႔ အစ္ကုိၾကီးက နင္းတယ္. အေနာက္က ကယ္ရီယာခုံေပၚမွာ အစ္ကုိ (သုိ႔) အေမ ထုိင္တယ္.

ေရွ႔မွာထုိင္ေနေတာ႔ သြားေနတဲ႔ စက္ဘီးရဲ႔ ထူးျခားခ်က္ကုိ သတိျပဳမိလာတယ္. အဲဒါနဲ႔ပဲ စက္ဘီးနင္းေနတဲ႔ အစ္ကုိၾကီးကုိ တစ္ၾကိမ္မွာေတာ႔ မေအာင္႔ႏုိင္ဘဲ ေမးမိလုိက္တယ္.

“ကုိုမုိး. ေရွ႔ဘီးက ဘာလုိ႔ တေျဖာင္႔တည္းမသြားဘဲ ဟုိဖက္ယမ္းလုိက္ ဒီဖက္ယမ္းလုိက္ ျဖစ္ေနတာလဲ”

ကုိမုိးက တစ္ခ်က္ရယ္ျပီး ျပန္ေျဖပါတယ္.

“အစ္ကုိက ဘယ္ဖက္ကုိ နင္းလုိက္ရင္ လက္တန္းကုိ ညာဖက္နည္းနည္းယိမ္းေပးရတယ္. အဲဒီ႔လုိပဲ ညာဖက္ကုိ ဖိနင္းလုိက္ရင္လည္း ဘယ္ဖက္ကုိ နည္းနည္းယိမ္းေပးရတယ္.”

“ဘာျဖစ္လုိ႔ တေျဖာင္႔တည္း နင္းလုိ႔မရတာလဲ…”

“ဟန္ခ်က္ေပါ႔ ငါ႔ညီရာ…. ဟန္ခ်က္ေပါ႔. ဒါမွ လဲက်မသြားမွာေပါ႔.”

သူေျပာတဲ႔ ဟန္ခ်က္ဆုိတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္နားမလည္ႏုိင္ခဲ႔ေသးပါဘူး. အဲဒီ႔တုန္းက ကၽြန္ေတာ္မွတ္သားထားလုိက္မိတာကေတာ႔ ဘယ္နင္းရင္ ညာယိမ္း၊ ညာနင္းရင္ ဘယ္ယိမ္း… ဒါပါပဲ.

ရြာမွာတုန္းကလည္း စက္ဘီးစီးသင္ဖုိ႔ အဲေလာက္ အေျခအေနမေပးခဲ႔ပါဘူး. စိိတ္သိပ္မ၀င္စားခဲ႔တာလည္း ပါမယ္ထင္တယ္. ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႔ ေန႔ခင္းဆုိ စာအံလုိက္၊ ညေနခင္းဆုိ ေရထမ္းလုိက္၊ ေဘာလံုးကန္လုိက္၊ ပုရစ္တူးလုိက္၊ ပုစြန္လုံးႏႈိက္လုိက္၊ က်ီးသားရိုက္လုိက္၊ ရွဥ္႔ေတြကုိ ေလးခြနဲ႔ ပစ္လုိက္၊ မန္က်ည္းသီးမွည္႔ေတြကုိ ခူးစားလုိက္၊ ရြာရုိးကုိးေပါက္ တစ္လမ္း၀င္ တစ္လမ္းထြက္ ေလွ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔ ပါပဲ.

ေနာက္ တစ္လေလာက္ေနေတာ႔ ကုိရင္ျဖစ္တယ္. ကုိရင္ဘ၀နဲ႔ တစ္၀ါဆုိခဲ႔တယ္. တစ္၀ါဆုိတယ္ဆုိတာ တစ္ႏွစ္ျပည္႔ေအာင္ ၀တ္ရတာကုိ ဆုိလုိတာေပါ႔. ဒါေပမယ္႔ ၀ါအ၀င္က စျပီး ကုိရင္၀တ္တယ္. ျပီးေတာ႔ ၀ါထြက္ခ်ိန္က်မွ လူျပန္ထြက္ရင္လည္း တစ္၀ါရတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္. အဲဒီ႔ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ တစ္၀ါစီ ရခဲ႔ၾကတယ္.

ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ကုိရင္၀တ္တုန္းက ဘဲြ႔နာမည္က ၀ါရမိႏၵပါ…. ခုထိ မွတ္မိေနေသးတယ္. ဘာအဓိပၸါယ္လဲ ဘုန္းဘုန္းလုိ႔ ျပန္ေမးေတာ႔ ဇြဲြၾကီးေသာသူတဲ႔…



ကိုရင္ဘ၀တုန္းမွာလည္း ျမိဳ႔ေပၚကုိ ႏြားလွည္းနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ စက္ဘီးေနာက္က ထုိင္ျပီးေတာ႔ျဖစ္ေစ သြားၾကပါေသးတယ္. ကုိရင္ေတြ ျဖစ္သြားျပီဆုိေတာ႔ အိမ္မွာ အိပ္လုိ႔ မရေတာ႔ပါဘူး. ေက်ာင္းတုိက္မွာပဲ အိပ္ရပါတယ္. ညေန ၆ နာရီေလာက္ဆုိ ဘုရား၀တ္တက္ျပီး ၇ နာရီေလာက္မွာ အားလုံး အိပ္ရာ၀င္ၾကတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိ ျမိဳ႔သားေတြအတြက္ေတာ႔ အထူးအဆန္းလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္. တစ္ေက်ာင္းလုံးလည္း လွ်ပ္စစ္မီးမရွိေတာ႔ ေမွာင္အတိက်လုိ႔ေပါ႔. ဘုရားစင္ေပၚမွာ ထြန္းထားတဲ႔ ဖေယာင္းတုိင္မီး မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ေလးကုိ ၾကည္႔ရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ၾကိဳးစားအိပ္ခဲ႔ရတာ၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အသံခပ္အုပ္အုပ္ေလးနဲ ႔စကားေတြ ေျပာၾကတာ၊ ကုိယ္႔ေခါင္းအုံးနဲ႔ သူ႔ေခါင္းအုံး မွားအုံးမိရင္ ဒက္ေတြ ကူးမွာစုိးလုိ႔ တဖုတ္ဖုတ္ခါျပီး ေျပာင္းျပန္လွန္ အုံးၾကတာ၊ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ဆုိတဲ႔ ကုိရင္ၾကီးက ‘ကုိရင္ေတြ!!!!’ ဆုိျပီး လွမ္းဟန္႔လုိက္ရင္ ေခါင္းေလးေတြ ပု၀ပ္ျပီး သကၤန္းစကုိ ျခဳံခါ အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ၾကရတာေလးေတြဟာ ခု ျပန္ေတြးၾကည္႔ရင္ မေမ႔ႏုိင္တဲ႔ ငယ္ဘ၀ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြပါပဲေလ…

ျမိဳ႔ေပၚက အေဖ႔အသိေတြက ကုိရင္ေလးေတြကုိ ဆြမ္းစားပင္႔တယ္ ဆုိျပီး လာဖိတ္ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ ၀မ္းကဲြအစ္ကုိေတြရယ္ ျမိဳ႔ေပၚကုိ သကၤန္းစေလးေတြ လားလားလားလားနဲ႔ ၾကြျမန္းၾကပါေသးတယ္. အဲဒီ႔ နတ္ကန္နဲ႔ ၀မ္းတြင္းေတာလမ္းေလး ၾကားထဲမွာ ေညာင္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ရွိတယ္. အၾကီးၾကီးမွ အၾကီးၾကီးပဲ. အဲဒီ႔နားကုိေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး စကားေျပာေနရင္ေတာင္ တိတ္ဆိတ္သြားျပီး လမ္းျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ဖုိ႔ပဲ အာရုံစုိက္မိၾကတယ္.

ေပးထားတဲ႔ နာမည္ကုိလည္း ၾကည္႔ပါဦး

“ဆဲြၾကိဳးခ်ပင္” တဲ႔ေလ….

မိန္းမတစ္ေယာက္ ေယာက်ၤားမရွိဘဲ ဗိုက္ၾကီးရာကေန အရွက္ရျပီး အဲဒီ႔သစ္ပင္ေပၚကေန ဆဲြၾကိဳးခ်ေသလုိ႔ ဆဲြၾကိဳးခ်ပင္ဆုိျပီး ေခၚၾကတာတဲ႔…. ညေန ေန၀င္ရီတေရာအခ်ိန္ေတြမွာဆုိရင္ တစ္ခါတစ္ေလ ေညာင္ျမစ္ၾကီးေပၚမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္ ထုိင္ထုိင္ေနတတ္တာကုိ ေတြ႔ရတတ္သတဲ႔… ညဖက္ မုိးၾကီးခ်ဳပ္လုိ႔ အဲဒီ႔ေအာက္က ျဖတ္ျပန္ရင္လည္း ေနာက္ကေန တစ္ေယာက္ေယာက္လုိက္လာသလုိ ေျခသံေတြ ၾကားရတတ္သတဲ႔…

ဟုတ္မဟုတ္ေတာ႔မသိဘူး. ေသခ်ာတာကေတာ႔ အဲဒီ႔သစ္ပင္ၾကီးနားေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စက္ဘီးလဲမွာ အရမ္းေၾကာက္ၾကတယ္. ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ အဲဒီ႔နားက်မွ သဲကလည္း ၀ပ္လုိက္တာ လြန္ပါေလေရာဗ်ာ…

စက္ဘီးေတာ႔ အလဲမခံႏုိင္ဘူး. ေျမကုိင္မွာစုိးလုိ႔ေလ. (ေျမကုိင္တယ္ဆုိတာ အဲဒီ႔လုိ တေစၦသရဲ၊ နာနာဘာ၀ေတြ ရွိတယ္လုိ႔ နာမည္ၾကီးတဲ႔ေနရာမ်ိဳးမွာ ေခ်ာ္လဲမိျပီး အျပင္းဖ်ားတတ္တာ၊ အခန္႔မသင္႔ရင္ ကေယာင္ကတမ္းေအာ္ဟစ္ျပီး အသက္ပါ ပါသြားတတ္တာမ်ိဳး၊ အရပ္သုံးစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အပမွီတာမ်ိဳးေပါ႔…)

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေျမကုိင္မွာ၊ အပမွီမွာ ေၾကာက္ၾကေတာ႔ အရဲစြန္႔ျပီး စက္ဘီးကုိ ဇြတ္မနင္းၾကဘူး. အဲဒီ႔နားေရာက္ရင္ ဆင္းတြန္းၾကတယ္. တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စကားေလး တေျပာေျပာနဲ႔သာေနတာ ကုိယ္စီရင္ထဲမွာေတာ႔ တစ္စုံတစ္ခုမ်ား ဘြားခနဲ ကုိယ္႔ေရွ႔က ေပၚလာမလားဆုိျပီး စုိးရြံ႔ေနတတ္ၾကတာေလ… အဲလုိအခ်ိန္မွာမ်ား ေနာက္တတ္ေျပာင္တတ္တဲ႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က “ေဟးးးးးးးးးး” ဆုိျပီး ထေအာ္လုိက္ရင္ အဲဒီ႔ေကာင္ကို ၀ိုင္းျပီး နာပန္က်င္းၾကေတာ႔တာပဲ… ရယ္ေတာ႔လည္း ရယ္ရသား…

(ဆက္ပါဦးမည္)

အားလုံးကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္

Source:

Pic 1

Pic 2

ပညာႏွင္႔တူေသာ အလင္းေရာင္သည္ မရွိ....

အားလုံးပဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ.

ကၽြန္ေတာ္ စာမေရးျဖစ္တာ နည္းနည္းၾကာသြားတယ္. စိတ္နည္းနည္းရႈပ္ေနတာကုိ ရွင္းထုတ္ေနတာနဲ႔ အရွင္းလြန္ျပီး ဘေလာ႔ဂ္ေရးမယ္႔ မုဒ္ကုိပါ ရွင္းမိသြားတယ္ဗ်. :) ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ စိတ္ဘက္ထရီလည္း ျပန္အားျပည္႔လာျပီမုိ႔ စာျပန္ဆက္ေရးျဖစ္ပါဦးမယ္.

ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ တာ၀န္တစ္ခ်ိဳ႔ ရွိေနတယ္. အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ အရင္ရွင္းပါရေစ...

ဒီေနရာမွာ ကုိေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ တင္ထားတဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးကုိ မဖတ္ရေသးရင္ ဖတ္ၾကည္႔ေပးပါ. အေၾကာင္းအရာကေတာ႔ ဆရာေတာ္ ဦးေကာ၀ိဒရဲ႔ စစ္ကုိင္းနဲ႔ မႏၱေလးမွာ ဖြင္႔လွစ္သင္ၾကားေပးေနတဲ႔ အခမဲ႔ ကြန္ျပဴတာနည္းပညာ သင္တန္းမ်ား အေၾကာင္းနဲ႔ လုိအပ္ေနတဲ႔ ပစၥည္းေလးေတြ အေၾကာင္းပါ.

ဆရာေတာ္ ဦးေကာ၀ိဒကုိ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ႔တာ၊ ရင္းႏွီးခဲ႔တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး. အြန္လုိင္းကေနပဲ တဆင္႔ သိခဲ႔တာပါ. သိပ္ကုိ ေစတနာျပည္႔၀ေကာင္းမြန္တဲ႔ ရဟန္းပ်ိဳတစ္ပါးျဖစ္ပါတယ္. လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း (သုိ႔) သံဃာေတာ္တစ္ပါးအေၾကာင္းကုိ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ျဖစ္ပါတယ္ဆုိျပီး အမႊန္းတင္ ခ်ီးက်ဴးေျပာဆုိေနတာထက္ သူ ဘာေတြ လုပ္ခဲ႔တယ္၊ ဘယ္လုိေတြ အဆင္းရဲပင္ပန္းခံခဲ႔တယ္၊ ဘယ္လုိေတြ ဆက္လက္ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနတယ္ဆုိတာနဲ႔ပဲ အကဲျဖတ္ရင္ကုိ လုံေလာက္ေနပါျပီ.

ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိလည္း ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါတယ္. ဆရာေတာ္အတြက္ လုိအပ္ေနတဲ႔ ကုဋီ (အိမ္သာ)ကုိ လႉသြားေပးတဲ႔ အလႉရွင္ ဆရာေတာ္တစ္ပါး အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္.

ဒါကေတာ႔ ေနာက္ဆုံးရထားတဲ႔ updated လုိအပ္ခ်က္ေလးေတြပါ. စုေပါင္းစပ္ေပါင္းလႉသည္ျဖစ္ေစ၊ အေထြေထြန၀ကမၼအတြက္ လႉသည္ျဖစ္ေစ၊ လုိအပ္တဲ႔ပစၥည္းတစ္ခုလုံးကုိ တစ္ေယာက္တည္းကပဲ တာ၀န္ယူျပီး လႉသည္ျဖစ္ေစ မိမိတုိ႔ရဲ႔ ေစတနာ သဒၵါတရားျပ႒ာန္းသေလာက္ လႉႏုိင္တန္းႏုိင္ၾကပါတယ္.

လာမယ္႔ ဇူလုိင္ (၉)ရက္ေန႔ဟာ ဆရာေတာ္ဦးေကာ၀ိဒရဲ႔ ေမြးေန႔ပါ. အဲဒီ႔အတြက္ အမွီကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျပည္တြင္းျပည္ပ ဘေလာ႔ဂါမ်ား၊ စာဖတ္သူမ်ားႏွင္႔ ေစတနာရွင္ မိဘျပည္သူမ်ားက တတ္ႏုိင္သေလာက္ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္ နည္းသည္မ်ားသည္မဟူ ကူညီလႉဒါန္းရင္း ပညာဒါန ျဖည္႔စြမ္းႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ အမ်ားအက်ိဳးေမွ်ာ္ျပီး ႏႈိးေဆာ္လုိက္ရေၾကာင္းပါ ခင္ဗ်ား....

လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား ဆက္သြယ္ရန္

၁။ ဦးေကာဝိဒ (kovida9@gmail.com)
၂။ ပီေက (pikay@myanmarbloggers.org)
၃။ ညီလင္းဆက္ (http://blog.nyilynnseck.com)
၄။ မ်က္လံုး (thethtoo@gmail.com)
၅။ မင္းယြန္းသစ္ (minnyoonthit@gmail.com)
၆။ အ႐ုပ္ကေလး (idulize@gmail.com)

ဘုန္းဘုန္းဆီ ျပည္တြင္းမွ လႊဲခ်င္သူမ်ား အေနနဲ႕ ဒီကိုလႊဲလို႔ရပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။

မႏၱေလး ရိုးမဘဏ္ (ရတနာပံု)၊
ဦးေကာ၀ိဒ -၉/ပဥလ(သ)၀၀၀၅၂၆
ဦးရဲ၀င္းေနာင္ 09-2028917

(ဒီအေပၚက Contact list ကုိ ကုိပီေကပုိ႔ေပးတဲ႔ Bcc email ကေနတစ္ဆင္႔ ျဖတ္ညွပ္ယူျပီး ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္.)

လႉဒါန္းႏုိင္သည္႔ လမ္းေၾကာင္းမ်ား

(၁)ျပည္တြင္းတာ၀န္ခံမွတဆင္႔ ေငြလဲႊျခင္း

ႏုိင္ငံစုံကေန လႉဒါန္းၾကမွာ ျဖစ္လုိ႔ ျပည္တြင္းက တာ၀န္ခံေတြအေနနဲ႔ မိမိတုိ႔ရဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေလးေတြကုိ ထည္႔သြင္းေဖာ္ျပထားေပးႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ပုိေကာင္းပါမယ္. ဒါမွ နယ္သာလန္က အလႉရွင္ကလည္း မိမိတုိ႔ရဲ႔ အဆက္အသြယ္နဲ႔ ျပည္တြင္းကုိ ေငြလႊဲ၊ အဲဒီ႔အဆက္အသြယ္က ျပည္တြင္းက တာ၀န္ခံကုိ ဆက္သြယ္၊ တာ၀န္ခံကေနတဆင္႔ မႏၱေလးကုိ လဲႊရုံပါပဲ. အဲဒီ႔အတြက္ ဘယ္သူတာ၀န္ခံမလဲဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ ျပည္တြင္းကုိ အကူအညီေတာင္းထားပါတယ္. သိတာနဲ႔ ေဖာ္ျပေပးပါမယ္.

(၂)မိမိတုိ႔ အိ္မ္သားမ်ားမွတဆင္႔ တုိက္ရုိက္ေငြလဲႊျခင္း

ႏုိင္ငံျခားကေန ကိုယ္႔အိမ္ကို ခါတိုင္းေငြလႊဲသလုိပဲ လႊဲေပးပါ. အိမ္က မိသားစုကတဆင္႔ မႏၱေလးကုိ လႊဲေပးပါ.

အလႉရွင္ေတြရဲ႔ စာရင္းေတြကုိ ကုိေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ရဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္နဲ႔ မ၀ါ၀ါခုိင္မင္းတုိ႔ရဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္မ်ားမွာ ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္. Update ရလာသမွ်ကုိလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ.

သီးသန္႔ေမးျမန္းစုံစမ္းလုိသူမ်ားအေနနဲ႔ aungyan@gmail.com ကုိ စာေရးေမးျမန္းႏုိင္ပါတယ္. Subject Title ကုိ Donation FAQ လုိ႔တပ္ေပးပါခင္ဗ်ာ.

အားလုံးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔စြာ ဘေလာ႔ဂင္းႏုိင္ၾကပါေစ...

ခင္မင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္

၀ုိးတ၀ါး...

အိပ္ခ်င္ပါတယ္ဆုိခါမွွ
ငါ႔မ်က္၀န္းေတြ ခုိးယူခံလုိက္ရတယ္.
ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ငါ႔အိပ္မက္ေတြ
အိပ္ေရး၀မလဲေတြးရင္း
မ်က္စိမမွိတ္ဘဲအိပ္တတ္ေအာင္
မ်က္စိမပါဘဲ အိပ္ႏုိင္ေအာင္
ၾကိဳးစားေနတဲ႔ငါ႔ကုိ
အျမင္မပြင္႔လင္းတဲ႔သူ တဲ႔ေလ…

ျမတ္ႏုိးမိပါတယ္ဆုိခါမွ
ငါ႔ေမတၱာေတြ ေရစုန္ေမ်ာခံလုိက္ရတယ္
ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ငါ႔ခ်စ္ျခင္းေတြ
အသိအမွတ္ျပဳခံရမလဲ ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း
အခ်စ္မပါဘဲေနတတ္ေအာင္
အခ်စ္မရွိဘဲေနႏုိင္ေအာင္
လ်စ္လ်ဴရႈၾကည္႔ေနတဲ႔ငါ႔ကုိ
ႏွလုံးသားမရွိတဲ႔သူ တဲ႔ေလ…

ႏႈတ္ဆက္ခ်င္ပါတယ္ဆုိမွ
သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ ငါ႔ကုိ တားျမစ္ထားတယ္.
ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ဒီဆင္းရဲေတြ
ေက်ာ္လြန္ျဖတ္သန္းႏုိင္မလဲ အေျဖရွာရင္း
ခပ္ေ၀းေ၀းပ်ံသန္းႏုိင္ေအာင္
ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မေတြ႔ႏုိင္ေအာင္
အေတာင္ပံေတြျဖန္႔သန္းေနတဲ႔ငါ႔ကုိ
ရက္စက္တတ္တဲ႔သူ တဲ႔ေလ…

ခ်စ္သူေရ…
ဒီ အရုဏ္မကူးခင္မွာ
ငါ႔ကုိ လြတ္ေျမာက္ခြင္႔ေပးပါေတာ႔
မဟုတ္ရင္ မင္းရဲ႔ ဥေပကၡာေအာက္မွာ
ငါ ဒူးေထာက္ရင္း ေသဆုံးသြားႏုိင္လုိ႔ပါ.
အုိ… မဟုတ္ေသးဘူး.
တကယ္ေတာ႔ ငါဟာ ေသဆုံးေနခဲ႔ျပီးျပီပဲ…
ငါ႔ရဲ႔ ခ်စ္ျခင္း၀ိညာဥ္ေတြ
မင္းေဘးနားမွာ ဆက္လက္ခစားေနျမဲဆုိတာ
ငါသိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ မင္းတစ္ေယာက္
သိမွသိပါေလစ….

ခုေတာ႔လည္းငါ
မ်က္စိမပါဘဲနဲ႔လည္း အိပ္တတ္ခဲ႔ျပီ
ႏွလုံးသားမဲ႔စြာနဲ႔လည္း ခ်စ္တတ္ခဲ႔ျပီ
ရက္စက္တတ္လြန္းစြာနဲ႔လည္း ႏႈတ္ဆက္တတ္ခဲ႔ျပီ
အုိ… က်န္ေသးတယ္ ခ်စ္သူ…
ခံစားမႈကင္းစြာနဲ႔လည္း
ငါ မင္း ေဘးနားမွာ ဒူးေထာက္ခစားတတ္ျပီ..
ေက်နပ္ေတာ႔ ခ်စ္သူရယ္…

အမွတ္မထင္ လြင္႔ေၾကြက်လာမယ္႔
မင္းရဲ႔ အျပဳံးပန္းေလးတစ္ခ်က္အတြက္နဲ႔
သက္မဲ႔ေန႔ရက္မ်ားစြာကုိ ငါရင္ဆုိင္၀ံ႔တယ္...
ငါရင္ဆုိင္ေနဆဲပါ ခ်စ္သူ...

~ေရခဲငွက္~

Photo Credit

တဒဂၤအလြမ္းမ်ား

ဒီအလြမ္းမ်က္၀န္းေတြကုိ
နားခုိခြင႔္ေပးလုိက္ျပီ ခ်စ္သူ
တကယ္ေတာ႔လည္း ထာ၀ရဆုိတာ
အဆက္မျပတ္ျဖစ္ေနတဲ႔ တဒဂၤေလးမ်ားစြာပါပဲ.

ျပည္႔ႏွက္ေနတဲ႔ ဒီမ်က္ရည္ေတြ
ေရခဲျမစ္ထဲ တုိးတိတ္စြာ စီး၀င္ကြယ္ေပ်ာက္ပါေစ…
ခ်စ္သူျမင္ရင္ ရင္နာမွာစုိးလုိ႔ပါ.
ေႏွာင္ၾကိဳးမဲ႔စြာ ပ်ံသန္းေတာ႔ေလ…

တင္းၾကပ္ေနတဲ႔ ဒီ ခံစားခ်က္ေတြ
ဒီကဗ်ာသံစဥ္ေလးထဲ အဆီးအတားမဲ႔စြာ ေျဖေလ်ာ႔ႏုိင္ပါေစ
ခ်စ္သူၾကားရင္ ေထြျပားမွာစုိးလုိ႔ပါ
ပိုင္ႏုိင္စြာ ထားရစ္ခဲ႔ေတာ႔ေလ…

ႏြမ္းလ်ေနတဲ႔ ဒီ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းေတြလည္း
စည္းတစ္ဖက္မွာ တုိးလွ်ိဳးလုိ႔ ပုန္းကြယ္ႏုိင္ပါေစ
ခ်စ္သူသိရင္ တြယ္ျငိမွာစုိးလုိ႔ပါ
ျပတ္သားစြာ ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ေတာ႔ေလ…

မၾကင္သာသည္ ကြယ္ရာမွပဲ လြမ္းေတာ႔မည္လုိ႔ပဲ ဆုိဆုိ
မျမင္သာသည္ တြယ္တာသမွ်ပဲ ကၽြမ္းေတာ႔မည္လုိ႔ပဲ ပုိပုိ
နာနာၾကင္ၾကင္ လြမ္းဆြတ္ေနမိဆဲပါ ခ်စ္သူရယ္…
ကုိယ္ မခံစားႏုိင္ဘူး…
ဒီအခ်ိန္မွာ သာမန္စကားလုံးေတြကုိလည္း
ကုိယ္႔ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ခနဲ႔သံေတြလုိ႔ပဲ ျမင္ေနမိတယ္.
ထားရစ္ခဲ႔၀ံ႔မွေတာ႔ အသည္းမာတတ္ရေတာ႔မွာေပါ႔..



ကုိယ္ေမွ်ာ္ေနမိပါတယ္.
ဒါေပမယ္႔
မလာပါနဲ႔ေတာ႔…
မြတ္သိပ္စြာ ေတာင္႔တေနမိပါတယ္.
ဒါေပမယ္႔
မနမ္းပါနဲ႔ေတာ႔…

ခ်စ္သူနဲ႔အတူတူ ျမစ္ကမ္းေဘးမွာ
ကဗ်ာေတြ စပ္ခ်င္ေသးတယ္.
လြမ္းလည္းလြမ္းတယ္
ေမာလည္းေမာတယ္.
လြမ္းေမာဖြယ္ ကုိယ္တုိ႔ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ ခ်စ္သူရယ္..
တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနတဲ႔ ဒီႏွလုံးသားမွာ
ဒဏ္ရာေတြဆုိတာလည္း တင္းၾကမ္းျပည္႔ေနေလရဲ႔..

တစ္ခုေတာ႔ ေတာင္႔တမိတယ္...
ခ်စ္သူ၀င္လာခဲ႔တဲ႔ ဒီႏွလုံးသားတံခါးေပါက္ေလးကုိ
ႏႈတ္ဆက္ေတးေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ေတာ႔ ေခၽြးသိပ္ေပးခဲ႔ပါ
မဆုံျဖစ္ေတာ႔တဲ႔ ဒီအိမ္ငယ္ေလးထဲမွာ
ခ်စ္သူ႔လက္ေဆာင္ေတးသြားေလးကုိ ညတုိင္းဆုိေနခ်င္လုိ႔…
လသာညေတြမွာ လြမ္းမယ္.
လမဲ႔ညေတြမွာလည္း လြမ္းေနမယ္.
ခ်စ္သူမရွိေတာ႔တဲ႔ ကုိယ္႔ဘ၀အတြက္
အခ်ိန္အခါေတြ၊ ေနရာေဒသေတြဆုိတာ
အစဲြအလမ္းသက္သက္ထက္ မပုိေတာ႔ပါဘူး.

ၾကိဳတင္ သိႏွင္႔ျပီးသား
ဇာတ္သိမ္းခန္းတစ္ခုကုိ
ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ၀ုိးတ၀ါးနဲ႔ ၾကိဳးစားကျပခဲ႔သူအတြက္
တအိအိနဲ႔ က်ဆင္းလာတဲ႔ ကန္႔လန္႔ကာၾကီးက ေျပာတယ္.
“တစ္ခ်ိဳ႔ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းေတြက ဖိနပ္ပါေပမယ္႔ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ၾကဘူး” တဲ႔…



ၾကားေနၾက အသံေလးေတြ
ကြယ္ေပ်ာက္တုိးလ်သြားတဲ႔ ဒီညေနခင္းကုိ
ခြန္အားမဲ႔စြာနဲ႔ ကိုယ္ေငးၾကည္႔ေနမိတယ္…
ၾကယ္စင္ေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳနဲ႔ ေကာင္းကင္ထက္မွာ
လင္းလက္လာခဲ႔ၾကတယ္.
ကုိယ္ကေတာ႔ ၀င္သြားတဲ႔ ခ်စ္သူေနမင္းၾကီးကုိ
တမ္းတရင္း ငိုေၾကြးေနတုန္းပဲ…

အုိ… သခင္..
ရက္စက္စြာ ျပဳံးတတ္ေသာ..
ညင္သာစြာ နာက်င္ေစတတ္ေသာ…
လွည္႔ကြက္မ်ားျဖင္႔ ဆက္လက္ျပဳစားေတာ္မူပါ
ေသြးစက္ယုိစီးေနေသာ ကၽြႏ္ုပ္၏
ႏွလုံးသားစင္ျမင္႔ေပၚတြင္
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကခုန္လွည္႔ပါလင္႔….

ဒီအလြမ္းမ်က္၀န္းေတြကုိ
နားခုိခြင႔္ေပးလုိက္ျပီ ခ်စ္သူ
တကယ္ေတာ႔လည္း ထာ၀ရဆုိတာ
အဆက္မျပတ္ျဖစ္ေနတဲ႔ တဒဂၤေလးမ်ားစြာပါပဲ.

~ေရခဲငွက္~

Photo Credit