Wednesday, August 06, 2008

ခ်စ္သူသိပါေစ...

“ကားရပ္ေပးပါေနာ္ မ. ကၽြန္ေတာ္ေပးစရာေလး တစ္ခုရွိလုိ႔.”

သူ အတတ္ႏုိင္ဆုံး တုိးလွ်ိဳးေတာင္းပန္ရင္း ေျပာခဲ႔ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ “မ” က သူ႔ဆုိလွ်င္ ခါးသည္းလြန္းလွသည္။ ဘယ္ေတာ႔မွ အေကာင္းမျမင္တတ္.

“ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲကြာ. ေနာက္မွေျပာေတာ႔. အခုအခ်ိန္မရွိေတာ႔ဘူး”

“ခဏေလးပါ မရယ္ေနာ္. ခဏေလးပါ. ေပးျပီး ျပန္သြားမွာပါ.”

ကားအရွိန္ကုိ ထိန္းျပီး လုိက္ေမာင္းေနရင္း သူမဆီ ဖုန္းဆက္ေျပာေနရသည္မွာ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ေကာင္းလွသလုိ အႏၱရယ္လည္း မ်ားလြန္းလွွသည္။ မေတာ္တဆ လမ္းျပပုလိပ္ေတြ႔လွ်င္ အဖမ္းခံခ်င္ခံရ၊ ဒဏ္ေငြရုိက္ခံခ်င္လည္း ခံသြားရႏုိင္သည္။ သုိ႔မဟုတ္ အာရုံမ်ားလြန္း၍ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ျဖစ္ျပီး ယာဥ္တုိက္မႈပင္ ျဖစ္သြားႏုိင္ေလာက္သည္။

ဒါကို သူမ မသိ. ကုိယ္ခ်င္းလည္းမစာ.

“မရပ္ႏုိင္ဘူးေဟ႔. လမ္းလယ္ေခါင္ၾကီးမွာ. မရပ္ဘူး. သိျပီလား”

သူ႔စိတ္ထဲေထာင္းခနဲ ျဖစ္သြားခဲ႔သည္။ သည္းခံႏုိင္စြမ္းက ဟုိဖက္ကုိလြန္သြားခဲ႔ေလျပီ. သူမကုိ ခ်စ္လြန္း၍သာ ဂ်န္းတဲလ္မင္းပီသစြာ၊ ပညာတတ္ပီသစြာ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေနခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။

ယခုလည္းၾကည္႔ေလ. သူၾကိဳးစားသီဆုိထားခဲ႔သည္႔ သီခ်င္းေခြေလးတစ္ခု၊ အထူးသျဖင္႔ သူမအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး သီဆုိထားသည္႔ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကုိ သူမေမြးေန႔အတြက္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးရန္ ၾကိဳးစားျခင္းကုိ ကုိယ္ခ်င္းမစာဘဲ ခါးခါးသည္းသည္း ျငင္းသည္။

စတီယာရင္ေပၚကုိင္ထားေသာ လက္ေခ်ာင္းတုိ႔ ေခၽြးေစးမ်ားျဖင္႔ ရုတ္ခ်ည္းေအးစက္သြားခဲ႔ၾကသည္။ လီဗာေပၚတင္ထားေသာ ေျခေထာက္တုိ႔ ၾကမ္းျပင္ႏွင္႔ပုိနီးစပ္သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရသည္။

“၀ေရာ… ၀ရူး… ကၽြီ”

ကဲ. ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္. သူမကားကုိ ေက်ာ္တက္ျပီး ပိတ္ရပ္လုိက္သည္။

ကားတံခါးကုိ ေဆာင္႔ဖြင္႔ျပီး သူမရွိရာသုိ႔ ေျခလွမ္းက်ဲၾကီးမ်ားျဖင္႔ လွမ္းေလွ်ာက္လာခဲ႔လုိက္သည္။

သူ႔ကုိ စုိက္ၾကည္႔ေနေသာ သူမမ်က္၀န္းမ်ားကို ဒီတစ္ခါေတာ႔ လႊဲဖယ္ပစ္ရန္ မၾကိဳးစားေတာ႔ဘဲ ျပန္စုိက္ၾကည္႔ပစ္လုိက္သည္။

သူမကားျပတင္းေပါက္ေပၚ လက္တင္၍ စီဒီေခြကို သူမထံသုိ႔ လွမ္းေပးလုိက္သည္။ သူမကုိၾကည္႔ေနေသာ သူ႔အၾကည္႔တုိ႔ အနည္းငယ္ ရိုင္းစုိင္းလြန္းသြားသည္လားေတာ႔မသိ။ သူမ မ်က္လႊာခ်သြားခဲ႔သည္။ သူေပးေသာ စီဒီေခြကုိ လွမ္းယူလုိက္သည္။

စိတ္ထဲတြင္ က်ိတ္၍၀မ္းသာသြားေသာ္လည္း ေမးေၾကာမ်ားေထာင္ေအာင္ တမင္ အံၾကိတ္လ်က္ ကားရွိရာဖက္ဆီ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္။

ကားတံခါးကုိ ဂ်ိဳင္းခနဲျမည္ေအာင္ပိတ္၊ ဂီယာထုိးျပီး လီဗာကုိေဆာင္႔နင္းလ်က္ သူမေရွ႔မွ ထြက္ခြာလာခဲ႔ခ်ိန္မွာေတာ႔ သူတစ္ခုပဲ သတိထားမိခဲ႔သည္။

သူ ရင္ေတြ တဆတ္ဆတ္ ခုန္ေနခဲ႔ပါသည္။

(က်န္တာ ဘာဆက္ျဖစ္မလဲ ဆက္သာၾကည႔္ၾကေပေတာ႔ဗ်ာ... ဟတ္ဟတ္ဟတ္.)



ေရထဲနစ္သူမွာ ဆက္ျပီး အသက္ရွင္စရာ
ေလကုိသာ ရႈိက္သြင္းဖုိ႔
ဆာေလာင္လုိအပ္သလုိမ်ိဳး
ငါ႔ဘ၀အသိစိတ္တစ္ခုလုံး
မင္းအခ်စ္ငတ္မြတ္ေနလုိ႔
ခုထက္ထိငါ…

စားဖုိ႔မရွိေတာ႔လုိ႔ ခုိး၀ွက္ရသူလုိ
မင္းကုိေလငါခ်စ္ခဲ႔
ထိန္းခ်ဳပ္မရဘူးကြယ္
မ်က္စိကန္းတဲ႔လူတစ္ေယာက္
ကမာၻတစ္ပတ္လမ္းေလွ်ာက္ခုိင္းသလုိ
ဒုကၡေတြေရာက္….

မင္းမွမင္းပဲ….
မင္းမွမင္းပဲ…
မင္း.. တစ္ေယာက္တည္း…
မင္းမွမင္းပဲ…
မင္းမွမင္းပဲ..
မင္း တစ္ေယာက္တည္း မင္းပဲ…

မင္းစိတ္နဲ႔ခႏၶာ အရူးမီး၀ုိင္းသလုိငါ
လုိခ်င္တယ္ေတာင္းဆု ဆႏၵေတြျပဳ
မင္းကလဲြျပီးရင္အခု
ဘာမွလည္းမရခ်င္ဘူး မရခ်င္ဘူး…


5 comments:

ကလိုေစးထူး said...

ေလးျဖဴေတြ႔ရင္ေတာ့ ေမာင္မင္း မူပုိင္ခ အေတာင္းခံထိေတာ့မွာပဲ ေမာင္ရန္...။ ဟက္ဟက္။ :P

ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္ said...

ၾကည့္စမ္း.. ကိုရန္ေအာင္ႀကီးက ဒီလိုလည္း
ေၾကြတတ္တာဘဲလား..!!
ဟက္..ဟက္..(Blogger ေလာကမွ
ခင္မင္ဖြယ္ ရယ္သံေလးကို သေဘာက်၍
ငွားသံုးမိပါသည္)

မစ္(စ္)သြန္းသြန္း said...

ဟင္း .. ဒီကေတာ့ ဘာမ်ားဆက္ၿဇစ္မလဲလို႕ Firefox နဲ႕မရလို႕ေတာင္ IE နဲ႕ ေၿပာင္းၾကည့္ရတယ္ .. ၿဖစ္ရမယ္ ။

Yan said...

>ကုိေစးထူးၾကီး

အင္စပက္ေတာ္ ေလသံၾကီးနဲ႔ လာၾကိမ္းသြားသကုိးဗ်.
ေလးျဖဴက ကၽြန္ေတာ္႔ အုိင္ဒီယာေတြ ယူသြားတာပါ. ကၽြန္ေတာ္ပုိ႔စ္တင္တာ နည္းနည္းေနာက္က်သြားလုိ႔ဗ်. :)

>ကုိရင္ေနာ္နဲ႔ မခင္ေလးငယ္.
ကၽြန္ေတာ္ ခုမွ ေၾကြတတ္တာ မဟုတ္ပါဘူး. ၾကာေပါ႔. ဟတ္ဟတ္ဟတ္.

>မစ္စ္သြန္းသြန္းေရ.
ဘာမွ ဆက္မျဖစ္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာလဲ. :)

၀ါ၀ါခုိင္မင္း said...

ေဟာဗ်ာ.. ပညာလာယူျပီး ပို႔စ္အေဟာင္းေတြဖတ္ေနမိပါတယ္။ ဒါပဲလားဗ်။
ဘာမွ ဆက္မျဖစ္ေတာ႔ဘူးလား။။ ဟတ္ဟတ္
လုပ္ပါ..လုပ္ပါ.. သူလုပ္ခ်င္သလိုျဖစ္တာဆိုေတာ႕။

သြားျပီ ေနာက္တစ္ပုဒ္