Thursday, August 30, 2007

ေမာဟစကၡဳ




ေရြးခ်ယ္မႈေတြၾကားမွာ
ရွင္သန္လာခဲ႔ရ ငါ႔ဘ၀မွန္
ရံဖန္ရံခါ ျပတ္သားစြာ
ရံဖန္ရံခါ ေတြေ၀စြာ
ရံဖန္ရံခါ ၀မ္းေျမာက္စြာ
ရံဖန္ရံခါ ဆုိ႔နင္႔စြာ
ရံဖန္ရံခါ လႈိက္ေမာစြာ
ရံဖန္ရံခါ နာက်ည္းစြာ
ရံဖန္ရံခါ ျဖဴစင္စြာ
ရံဖန္ရံခါ ညစ္ႏြမ္းစြာ
ရံဖန္ရံခါ တည္ျငိ္မ္စြာ
ရံဖန္ရံခါ တုန္လႈပ္စြာ


ဘာေတြငါဘယ္လုိမွားခဲ႔မွန္ခဲ႔
ငါရဲ႔ေရြးခ်ယ္မႈအတြက္
ေန႔ရက္ေတြကုိ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ခြင္႔မရွိဘူး
ငါမေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔လမ္းမွာ ပန္းေတြပြင္႔ေနၾကတယ္တဲ႔
ပြင္႔ၾကပါေစကြာ
ငါျပန္မွမလာႏုိင္ေတာ႔တာ
ငါေလွ်ာက္ေနတဲ႔လမ္းမွာ ပန္းပင္ေတြစိုက္ေနတုန္းပဲ
အမုန္းတရားေတြနဲ႔ၾကည္႔ရင္ေတာ႔
ေဟာ႔ဟုိမွာ ရႊ႔ံအုိင္ေတြကုိမင္းေတြ႔မယ္
ျမတ္ႏုိးျခင္းေတြနဲ႔ေငးေမာရင္ေတာ႔
ေဟာ…
ဟုိမွာ ပန္းတစ္ပြင္႔ငြြားစြင္႔စြာ တင္႔တယ္ေနေလရဲ႔…



2 comments:

moonthetpan said...

ငါေလွ်ာက္တဲ့လမ္းက
ပန္းပင္ေတြကို ေရေလာင္းေနရတုန္းမို႔
ငါမေလွ်ာက္တဲ့ လမ္းက
အလွအပေတြ မခံစားနိုင္အားေသးဘူး
ႏြံအိုင္ေတြ မျမင္နိုင္သလို
ပန္းပြင္ေလးကို့လည္း မေငးနိုင္ေသးဘူး
ငါမခူးရက္ေပမယ့္ လန္းဆန္းေစခ်င္တဲ့
ပန္းပင္ေလးေတြကို ေရေလာင္းေနရတုန္းမို႔ပါ…

ေလးစားလ်က္
မဇင္ (မြန္းသက္ပန္)

hninhnin said...

ပန္းစိုက္တဲ့လူကိုယ္တိုင္က ပန္းတစ္ပြင့္ပဲေလ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ဖူးမယ္၊ ပြင့္မယ္၊ ေဝကမယ္။ ပန္းေတြကို အလွသက္သက္ၾကည့္တတ္တဲ့လူရွိသလို ခူးဆြတ္ၿပီး ဘုရားတင္ရင္တင္၊ ပန္ခ်င္ပန္၊ ေမႊးလိုေမႊး လိုရာသံုးၾကတာလည္း ရွိတာပဲ။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာမွေတာ့ အခ်ိန္တန္ ဖူး၊ ပြင့္၊ ေဝက သြားတာနဲ႔စာရင္ တစ္ခုခု အသံုးတည့္တာက ေကာင္းတာေပါ့။ ပန္းေတြကို အလွဆံုး ဖူးပြင့္ႏိာင္ေအာင္ ျပဳစုေပးႏိုင္တဲ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။