Wednesday, July 29, 2009

ဘ၀ရွပ္တုိက္သံမ်ား....




လူခ်င္းထိခုိက္သံကုိ ၾကားရမွ မဟုတ္ပါဘူး
၀တ္မႈန္ကေလးရဲ႔ သြားသံလာသံကို ၾကားရတာကလည္း
ဘ၀ပဲ….

အဲဒီ႔ေန႔မွာမွ ငါကလည္း ထင္းရွာထြက္ခဲ႔မိတယ္
ေနာက္ဆုံးေတာ႔
သစ္ပင္ေတြကုိ ေသခုိင္းရမယ္႔အစား
ပုဆိန္ကုိ ငါသတ္လုုိက္တယ္…

(တာရာမင္းေ၀)


နားႏွစ္ဖက္ထဲသုိ႔ အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာျဖင္႔ စီး၀င္လာေသာ ရထားသံမ်ားကုိ ေက်ာ္လြန္ႏုိင္ေအာင္ သူၾကိဳးစားျပီး သံလမ္းတစ္ဖက္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွ လူတစ္ေယာက္၏ ရွပ္တုိက္သြားေနေသာ ဖိနပ္သံကုိ နားစြင္႔ေနခဲ႔လုိက္သည္. လႊမ္းမိုးေနေသာ အာရုံကုိ ေတာ္လွန္လႈပ္ရွားရသည္႔ အျဖစ္မ်ိဳးသည္ သူ၏ စိတ္တန္ခုိးကုိ ထက္ျမက္စူးရွေစသည္ဟု ယုံၾကည္သည္။

ရည္စူးကုိင္းညႊတ္ထားေသာ ထုိအသံကုိ ၾကားရသည္လည္း ရွိမည္၊ မၾကားရသည္လည္း ရွိမည္. သုိ႔ေသာ္ ေသခ်ာသည္ကေတာ႔ သူသည္ မလုိအပ္ေသာအရာမ်ားကုိ နားပိတ္ထားျပီး လုိအပ္ေသာ အရာမ်ားအတြက္သာ နားဖြင္႔ထားႏုိင္ရန္ ေလ႔က်င္႔ေနျခင္းျဖစ္သည္….

ဂီးးးးးးးးးးးးးးးးးးး

ညဥ္႔ငွက္တစ္ေကာင္၏ စူးရွေသာ အသံတစ္ခ်က္က သူ႔ကုိ ဆတ္ခနဲ တုန္လႈပ္သြားေစခ႔ဲသည္…

တစ္ခ်ဳိ႔အသံမ်ားသည္ကား အာရုံစူးစုိက္မႈ အထူးတလည္ ျပဳစရာမလုိပါဘဲ စိတ္သႏၱာန္ကုိ လာေရာက္ရုိက္ခတ္တတ္ၾကေသးသည္ကုိလည္း သတိျပဳမိလုိက္သည္. ႏွစ္သက္မိသည္လည္း ရွိမည္၊ မႏွစ္သက္မိသည္လည္း ရွိမည္. သုိ႔ေသာ္ မိမိ၏ စိတ္အစဥ္တြင္ေတာ႔ ေခတၱ ေနရာယူသြားခဲ႔သည္မွာ ေသခ်ာသည္…

တစ္စုံတစ္ရာသည္ သူ႔ထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ႔ျပီးမွ အေ၀းသုိ႔ ျပန္လည္လြင္႔ေပ်ာက္သြားခဲ႔သည္… ပူေဆြး၀မ္းနည္းျခင္းမ်ားသည္ မဖိတ္ေခၚဘဲ ေရာက္လာတတ္သလုိ ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းေျမာက္ျခင္းမ်ားသည္လည္း မႏွင္ပါဘဲႏွင္႔ ထြက္ေျပးတတ္ၾကေသးသည္.

မိမိကုိယ္တုိင္က ထိန္းသိမ္း ေစာင္႔ေရွာက္ပါလ်က္ႏွင္႔ လြင္႔ျပယ္ပ်က္စီးရျခင္းမွာ ပ်က္စီးခ်ိန္တန္ေသာေၾကာင္႔ပင္ ျဖစ္မည္ဟု ရေသ႔စိတ္ေျဖေတြး ေတြးမိသည္… မထိန္းသိ္မ္းမေစာင္႔ေရွာက္၍ ဆုံးရႈံးပ်က္စီးရျခင္းထက္ စာလွ်င္ကား ေတာ္ေသး၏ဟု ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ႏွစ္သိမ္႔မိျပန္သည္. မိမိကုိယ္တုိင္ႏွင္႔မွ စစ္ေျပျငိမ္းျခင္း မရွိလွ်င္ အၾကင္သူ၏ ဘ၀သည္ကား အျမဲတေစ ပူေလာင္ႏြမ္းလ်ေနေပေရာ႔မည္ဟု ဘာသာေရးအဆုံးအမ ေနာက္ခံျဖင္႔ ဥာဏ္မီသေလာက္ ေတြးေတာရင္း ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ျငိမ္႔ေနမိျပန္သည္...

ငယ္စဥ္က ဖတ္ခဲ႔ဖူးေသာ ဇာတက ၀တၳဳေလးမ်ားထဲမွ သစ္ခုတ္သမား ရဟန္းတစ္ပါးအေၾကာင္းကို သတိရမိသည္.

သစ္ခုတ္သမားသည္ ေလာကီအာရုံ ကာမဂုဏ္ကုိ ျငီးေငြ႔သျဖင္႔ ေလွ်ာ္ေတသကၤန္းကုိ ဆင္ျမန္းကာ ေတာထြက္ ရဟန္းျပဳေလသည္… ေလာကုတၱရာက်င္႔စဥ္ကို အထူးတလည္ စူးစုိက္ၾကိဳးစားေသာ္လည္း အရာမထင္သျဖင္႔ လူထြက္ကာ သစ္ခုတ္သမား ျပန္လုပ္သည္.

ထုိ႔ေနာက္ ရဟန္း၀တ္ျပန္သည္. ထုိကဲ႔သုိ႔ ထြက္ခ်ည္၀င္ခ်ည္ျဖင္႔ သံသရာလည္ေနရာမွ တစ္ရက္တြင္ သူ အေသအခ်ာ ျပန္စဥ္းစားသည္…

သူသည္ သစ္ခုတ္သမားဘ၀သုိ႔ ျပန္၍ ဘ၀လည္ေနရျခင္းမွာ သူ၏ ပုဆိန္ကုိ သံေယာဇဥ္တြယ္ေနေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္တတ္ရာ၏ဟု ေတြးေတာမိျပီး ထုိအခုိက္အတန႔္တြင္ ပုဆိန္ကုိ ျမစ္ထဲသုိ႔ လႊင္႔ပစ္လုိက္ေလသည္…

ထုိ႔ေနာက္…

‘ေအာင္ျပီ…. ေအာင္ျပီ… ေအာင္ျပီ…’ ဟု သုံးၾကိမ္တုိင္တုိင္ ေၾကြးေၾကာ္ေလသည္…

ထုိအျခင္းအရာကုိ ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းတြင္ ရန္သူကုိ ႏွိမ္နင္းျပီး ျပန္လာေသာ ဘုရင္မင္းျမတ္ ေခါင္းေဆးမဂၤလာျပဳစဥ္ ၾကားသိေလသည္. သူ၏ ေအာင္ျမင္ျခင္းအား ျပက္ရယ္ျပဳသည္ဟု အထင္ေရာက္ျပီး အႏွီသစ္ခုတ္သမား ရဟန္းေတာ္အား အေခၚလႊတ္ေလသည္.

ထုိ႔ေနာက္ အဘယ္႔ေၾကာင္႔ ေအာင္ျပီဟု ေၾကြးေၾကာ္လက္ခေမာင္းခတ္ရသနည္းဟု ေမးျမန္းေလသည္…

သစ္ခုတ္သမား ရဟန္းလည္း သူ၏ ပုဆိန္အေပၚ တြယ္တာေနေသာ သံေယာဇဥ္ကုိ အျပီးတုိင္ ျဖတ္ႏုိင္ျပီး ရဟန္းဘ၀သုိ႔ ကူးေျပာင္းႏုိင္ေတာ႔မည္ ျဖစ္၍ မိမိကုိယ္ကုိ ေအာင္ႏုိင္ျခင္း အထိမ္းအမွတ္ျဖင္႔ ေအာင္ျပီ… ေအာင္ျပီ ဟု ေၾကြးေၾကာ္ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္ေလသည္…

ထုိ ၀တၳဳေလး၏ အဆုံးသတ္တြင္ကား သူ၏ ဘ၀တစ္ခုလုံးကုိ လႊမ္းမိုးေနေစမည္႔ စကားလုံးေလးမ်ားကုိ ထုိးထြင္းထားခဲ႔ေလသည္…

“ရန္သူဗုိလ္ေျခတစ္ေထာင္ကုိ စစ္ေအာင္ႏုိင္သည္ထက္ မိမိကုိယ္ကုိ ေအာင္ႏုိင္ျခင္းက ပုိ၍ သာလြန္မြန္ျမတ္ေလသည္….”

သူသည္ ေတာထြက္ရဟန္းျပဳရေလာက္ေအာင္လည္း ပါရမီကံ မရင္႔သန္ေသးပါ.

သုိ႔ေသာ္ မိမိကုိယ္ကုိေတာ႔ ေအာင္ႏုိင္ခ်င္ခဲ႔သည္…

မိမိကုိယ္ကုိ လႊမ္းမုိးအုပ္စီးႏုိင္ေသာ ဘ၀စစ္သူၾကီး အျဖစ္ကုိ ေတာင္႔တမိသည္…

ဒီဘ၀ခရီးကို သူဒီတစ္ၾကိမ္သာ ျဖတ္သန္းခြင္႔ ရသည္…

ထုိ႔ေၾကာင္႔ မည္သူႏွင္႔မွ် မတူေအာင္၊ ဒီဘ၀ၾကီးထဲက တတ္ႏုိင္သေလာက္ အျမတ္ထြက္ေအာင္ သူ ရယူသြားခ်င္သည္..

အေတြးအေခၚပုိင္းအရျဖစ္ေစ၊ ေလာကီ ေလာကုတၱရာပိုင္းအရျဖစ္ေစ မည္သည္႔အရာအတြက္မဆုိ သူ အျမတ္ထြက္ခ်င္သည္…

အခ်ိန္မေရြး သူေသရဲသည္ဟု ေၾကြးေၾကာ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ သူတစ္စုံတစ္ရာအတြက္ စိတ္ခ်ခ်င္သည္. အထူးသျဖင္႔ သူ႔ဘ၀အတြက္ သူစိတ္ခ်ခ်င္သည္…

ျငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ ရွာေဖြရင္း ပူေလာင္ေနရသူ တစ္ေယာက္လည္း သူမျဖစ္ခ်င္ခဲ႔…

ဘ၀အေမာေတြႏွင္႔ ပူေလာင္ရင္း ျငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင္႔ ေ၀းကြာသြားရသူမ်ိဳးအျဖစ္လည္း မျဖစ္ခ်င္ခဲ႔…

သႏၱိသီတာ…. စိတ္ႏွလုံး ေအးျမၾကည္လင္ျခင္း အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ရပါလုိ၏ဟု ဘုရား၀တ္ျပဳျပီးတုိင္း သူ ဆုေတာင္းမိသည္….

လူခ်မ္းသာ တစ္ေယာက္မျဖစ္ခ်င္ေပမယ္႔ မေတာင္႔မတ မေၾကာင္႔မၾကေတာ႔ ေနႏုိင္ေလာက္သည္႔ အဆင္႔မ်ိဳး သူျဖစ္ခ်င္သည္…

ရထားၾကီးက ၀ုန္း၀ုန္း၀ုန္း၀ုန္းႏွင္႔ ေျပး၀င္လာျပန္သည္….

“မင္းရဲ႔ပုဆိန္ေတြက မ်ားလွခ်ည္လား…”

ဆတ္ခနဲ သူလွည္႔ၾကည္႔မိေတာ႔ အသက္ကုိ ပင္ပင္ပန္းပန္းရႉရႈိက္ေနပုံ ရသည္႔ ရထားေခါင္းတဲြၾကီးက သူ႔ကုိေမးေနျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သိလုိက္ရသည္…

“ခင္ဗ်ားက သက္မဲ႔ျဖစ္ျပီး စကားေျပာတတ္သားေနာ္…”

ေခါင္းတဲြၾကီးက အျပဳံးတုိေလးတစ္ခ်က္ ျပဳံးျပီး သူ႔ကုိ တည္ျငိမ္စြာ စုိက္ၾကည္႔ရင္း ေျပာသည္…

“ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ သက္မဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ သက္ရွိျဖစ္ျဖစ္ ၾကည္႔တတ္ရင္ နားေထာင္တတ္ရင္ သူတုိ႔ေတြက မင္းကုိ မင္းသိခ်င္ေနတဲ႔ ဘ၀ၾကီးအေၾကာင္း ေျပာျပေနတတ္တယ္…”

“စိတ္၀င္စားစရာပါပဲလားဗ်… ဘယ္လုိလုပ္ သူတုိ႔က ေျပာတတ္တာလဲ. ဘယ္လုိမ်ိဳးလဲ…”

ရထားၾကီးက သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ကုိ ေလးတဲြ႔စြာခ်လုိက္ရင္း ဆက္ေျပာသည္….

“ဥပမာကြာ… ငါ႔ကုိပဲ ၾကည္႔… ငါဟာ ရထားတဲြၾကီးပဲ… ဒါေပမယ္႔ ငါဟာ ရထားတဲြေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး…”

“ဗ်ာ…”

“အဟင္း… မင္းနားရႈပ္သြားတယ္ထင္တယ္ကြ… ငါဆုိလုိတာက ငါဟာ ရထားတဲြၾကီးျဖစ္တာမွန္တယ္. ဒါေပမယ္႔ ငါဟာ စက္ပါတဲ႔ ရထားတဲြ… တစ္နည္းအားျဖင္႔ ငါလုိရာကုိ ခုတ္ေမာင္းသြားလာႏုိင္စြမ္းရွိတဲ႔ ရထားေခါင္းတဲြျဖစ္တယ္. သူမ်ားဆဲြတဲ႔ေနာက္လုိက္တဲ႔ ရထားတဲြမဟုတ္ခဲ႔ဘူး… ကဲ… ဒီကေန မင္း ဘာအေတြးအေခၚေတြ ရလဲ ေျပာၾကည္႔စမ္းကြာ..”

သူေနရာျပင္ထုိ္င္လုိက္သည္… ရထားေခါင္းတဲြၾကီးဖက္သုိ႔ စုိက္ၾကည္႔ရင္း စကားမ်ားေျပာေနေသာသူ႔ကုိ ခရီးသည္တစ္ခ်ိဳ႔က လွမ္းၾကည္႔သြားၾကသည္. တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ မၾကားတၾကား လွမ္းေျပာသြားၾကသည္. တစ္ခ်ိဳ႔က စုတ္သပ္သြားၾကသည္… တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ျပက္ရယ္ျပဳသြားၾကသည္…

“ကၽြန္ေတာ္ နားလည္သေလာက္ ေျပာရရင္ေတာ႔ ဒီေလာကၾကီးထဲမွာ လူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေပမယ္႔ လူတုိင္း လူမဟုတ္ၾကဘူး… တစ္ခ်ိဳ႔က အညြန္႔တလူလူလႊင္႔ထူေနတဲ႔ လူပီသတဲ႔လူ၊ မိမိဦးတည္ရာ၊ ရည္ရြယ္ရာကုိ ခုတ္ေမာင္းသြားလာႏုိင္စြမ္းရွိတဲ႔ လူစြမ္းလူစရွိတဲ႔ တက္လူ၊ တစ္ခ်ဳိ႔ကေတာ႔ ဘ၀ၾကီးက ဆဲြေခၚသြားရာကုိ ဦးတည္ရာမဲ႔၊ ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ႔ ေမ်ာပါလိုက္သြားၾကတဲ႔ ေနာက္ဆဲြ သုိ႔မဟုတ္ က်လူ… အဲလုိ ကၽြန္ေတာ္နားလည္တယ္…”

ရထားေခါင္းတဲြၾကီးက အားပါပါ တစ္ခ်က္ျပဳံးလုိက္ျပီး မ်က္ခုံးတစ္ခ်က္ပင္႔ရင္း ျပန္ေျပာသည္…

“မင္းမွာ အေတြးအေခၚ မဆင္းရဲပါဘူး… ဆက္ၾကိဳးစားပါ. ငါဆုိလုိခ်င္တာက အဲဒါပဲ. မင္း နားစြင္႔တတ္ရင္ ၾကည္႔တတ္မယ္ဆုိရင္ သက္မဲ႔ျဖစ္ေစ သက္ရွိျဖစ္ေစ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိရွိသမွ်ဟာ မင္းသိခ်င္ေနတဲ႔ ဘ၀တစ္ခုရဲ႔ အဓိပၸါယ္ကုိ ရည္ညႊန္းေဖာ္ျပေနတတ္ၾကတယ္ ဆုိတာပါပဲ…”

“ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း သေဘာေပါက္သြားျပီဗ်ာ.. ေက်းဇူးအရမ္းတင္တယ္. အခုလုိမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အသိဥာဏ္တံခါးကုိ ဖြင္႔လွစ္ေပးလုိက္လုိ႔ေပါ႔…”

“တင္း….ေတာင္….”

ရထားတဲြမ်ားမွ တံခါးပိတ္သံမ်ား အစီအရီ ထြက္ေပၚလာၾကသည္… သူ၏ သံဘီးမ်ားကုိ သံလမ္းမ်ားျဖင္႔ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ပြတ္သပ္လုိက္ျပီး ရထားတဲြၾကီးက ဆက္ေျပာသည္…

“တစ္ခ်ိဳ႔အသံေတြက မင္းကုိ ထြက္ခြာရေတာ႔မယ္႔ အခ်ိန္တစ္ခုကုိ သတိေပးေဖာ္ျပေနတတ္တယ္. အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာ မင္း အဆင္သင္႔ျဖစ္သည္ျဖစ္ေစ မျဖစ္သည္ျဖစ္ေစ မင္းဟာ ထြက္ခြာရမွာ ျဖစ္တယ္. ဒီ႔အတြက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ နားစြင္႔ထားသင္႔တာလည္း ရွိသင္႔ရွိထုိက္တဲ႔ အရည္အခ်င္းတစ္ခုပဲကြ… ငါမင္းကုိ ေျပာစရာေတြ က်န္ေသးတယ္. ဒါေပမယ္႔ ငါ အခုသြားရေတာ႔မယ္… ႏႈတ္ဆက္တယ္ကြာ… မင္းသိခ်င္တာေတြ သိခြင္႔ ရပါေစ…”

သူ၀မ္းနည္းသည္… သုိ႔ေသာ္ သူေက်နပ္သည္…

သံလမ္းေပၚတြင္ အရွိန္ယူေနေသာ ရထားၾကီးက ဘီးတစ္လွိမ္႔ႏွစ္လွိမ္႔ခန္႔ လွိမ္႔ျပီးေနာက္ သူၾကားေအာင္ အသံျမွင္႔လ်က္ ေအာ္ေျပာေနျပန္သည္…

“ငါ႔မွာ စက္ပါတယ္ဆုိေပမယ္႔ ငါဟာ ခ်မွတ္ထားတဲ႔ သံလမ္းေပၚက လဲြလုိ႔ သြားလာခြင္႔ မရွိတာကုိလည္း မင္းေတြးေခၚအေျဖထုတ္သင္႔တယ္… ျပီးေတာ႔ မင္းမွာ ပုဆိန္ေတြ အမ်ားၾကီး မေဆာင္ထားဖုိ႔လည္း ငါအၾကံေပးခ်င္တယ္… မဟုတ္ရင္ မင္းလႊင္႔ပစ္ဖိ႔ုခက္ခဲတာေတြ မ်ားေနမွာစုိးလုိ႔….”

တ၀ုန္း၀ုန္းျဖင္႔ သံလမ္းၾကီးေပၚ အလ်ားလုိက္ေျပးလႊားသြားေသာ ရထားၾကီးကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ သတိရမိလုိက္ျပန္သည္….

ဒီလမ္းမွာ ဘယ္သူ႔ကုိမွ ေခၚမသြားဘူးဆုိရင္ေတာင္
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဖိနပ္ကေလးကိုေတာ႔ ေခၚသြားရမွာပဲ…
ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးက ေျပာတယ္ ေဖေဖ…
ေျမျပင္က ဘာမွ မေျပာင္းလဲပါဘူး
ေျခေထာက္ေတြကသာ ေျပာင္းလဲေနၾကတာတဲ႔….

(တာရာမင္းေ၀)

လမ္းတစ္ဖက္မွ ဖိနပ္ရွပ္တုိက္သံမ်ား ရုတ္ျခည္း က်ယ္ေလာင္လာသလုိ သူခံစားလုိက္ရသည္…

သူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွ ပုဆိန္တစ္ခ်ိဳ႔ ရထားသံလမ္းေပၚ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔ၾကသည္…

သူသည္ စက္ပါသည္႔ ရထားေခါင္းတဲြၾကီး ျဖစ္သည္ဆုိလွ်င္ေတာင္ ေျပးစရာ သံလမ္းကုိေတာ႔ လုိအပ္ေနဆဲ ျဖစ္မည္မွာ ေသခ်ာသည္…

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ေတာ႔ ထုိသံလမ္းကုိယ္တုိင္သည္ပင္လွ်င္ သူလႊင္႔ပစ္ရမည္႔ ပုဆိန္တစ္လက္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လာႏုိင္သည္…

အားရပါးရ သူတစ္ခ်က္ျပဳံးလုိက္ျပီး သံလမ္းေပၚတြင္ ျပဳတ္က်ေနေသာ ပုဆိန္မ်ားထဲမွ အေကာင္းဆုံးတစ္လက္ကုိ သူျပန္ေကာက္ယူလုိက္သည္….

သူ႔ရင္ဘတ္ထဲသုိ႔ ေနသားတက်ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ထုိးထည္႔လုိက္ျပီး တစ္ဖက္လမ္းမွ ဖိနပ္ရွပ္တုိက္သံမ်ားကုိ တမင္ေမ႔ပစ္လုိက္သည္… သုိ႔မဟုတ္ သူ႔အၾကားအာရုံကုိ ထိန္းခ်ဳပ္လုိက္သည္.

ဘူတာရုံမွ ထြက္ခြာလာေသာ သူ႔ေနာက္တြင္ လုိက္ပါလာသည္႔ ဖိနပ္ရွပ္တုိက္သံမ်ားသည္ သူ႔ထံမွ ျဖစ္ႏုိင္သလုိ ဘ၀တစ္ခု၏ ရွပ္တုိက္သံမ်ားလည္း ျဖစ္ေနႏုိင္ေလသည္…

လူခ်င္းထိခုိက္သံကုိ ၾကားရမွ မဟုတ္ပါဘူး
၀တ္မႈန္ကေလးရဲ႔ သြားသံလာသံကုိ ၾကားရတာကလည္း
ဘ၀ပဲ….



(ေရခဲငွက္)

ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြပုံကုိ ဒီေနရာက ယူထားတာ ျဖစ္ပါတယ္.

4 comments:

phyuphyu said...

Kan Yo ,

I really appreciate your thought.
great post !
R U feeling something for someone ..:P

Talkii said...

အေတြးေရာ ကဗ်ာေရာ ျကိုက္သြားျပီ။ :)

khin oo may said...

ေက်က္စရစိခဲလဲၿကိုက္တယ္။

Rita said...

မ်ားမ်ား ဆက္ေရးပါ

ေမ့သေလာက္ ႐ွိမွ တခါ မတင္ပါနဲ႔