Wednesday, February 04, 2009

ႏွစ္ကုိယ္မခဲြျဖစ္ေတာ႔တဲ႔ လမ္းဆုံ...



ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက အေျပးျပိဳင္ပဲြ၀င္ခဲ႔ဖူးတယ္.

လြတ္လပ္ေရးေန႔တုိ႔၊ ျပည္ေထာင္စုေန႔တုိ႔၊ အာဇာနည္ေန႔တုိ႔ စသျဖင္႔ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာေပါ႔. ရပ္ကြက္ေလးေတြထဲမွာ ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ အေျပးျပိဳင္ပဲြ၊ အာလူးေကာက္ပဲြ၊ ယပ္ေတာင္ရိုက္ပဲြ၊ ပူေဖာင္းေဖာက္ပဲြ၊ ဂုန္နီအိတ္စြပ္ေျပးပဲဲြြ၊ ဖားခုန္ပဲြ စတဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပဲြေလးေတြ လုပ္ေပးတတ္ၾကတယ္.

ဆုေလးေတြကေတာ႔ ထမင္းဗူးတုိ႔၊ ေရဗူးတုိ႔၊ ခဲတံကဒ္လုိက္ေလးေတြ ေပးတာတုိ႔ စတဲ႔အျပင္ ပုိက္ဆံေလးေတြလည္း စာအိတ္ထဲထည္႔ျပီး ဆုခ်တတ္ပါေသးတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ႔တဲ႔ ေက်ာက္တံတားရပ္ကြက္ထဲမွာ ျပိဳင္ပဲြေလးေတြလုပ္တုိင္း ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ထိပ္ဆုံးက ပါတတ္ပါတယ္.

အေျပးလား..

က်င္႔စရာမလုိပါဘူး. ကၽြန္ေတာ္စြန္လုိက္တုိင္း ေျပးေနက်၊ ေဘာလုံးကန္တုိင္း ေျပးေနက်ဆုိေတာ႔ အေထြအထူး မက်င္႔ျဖစ္ပါဘူး. က်င္႔ရေအာင္လည္း ကုိယ္က ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတာမွ မဟုတ္တာ.

ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္အေျပးျပိဳင္ရင္ ေနာက္ေကာက္က်ေလာက္ေအာင္ မရႈံးတတ္ေပမယ္႔ ပထမဆုေလာက္ထိလည္း မရခဲ႔ဖူးပါဘူး…

အစ္မတုိ႔ေတြက်ေတာ႔ ဖေယာင္းတုိင္မီးထြန္းျပီး ေျပးရတဲ႔ ျပိဳင္ပဲြေလးေတြထဲမွာ ပါတတ္ၾကတယ္.

ျပိဳင္ပဲြမစခင္မွာ ျပိဳင္ပဲြ၀င္ေတြတစ္ေယာက္စီရဲ႔ လက္ထဲကုိ ဖေယာင္းတုိင္တစ္တုိင္စီ ထည္႔ေပးတယ္. မီးျခစ္ဘူးေလးလည္း ေပးထားတယ္.

ဒိုင္က “ရႊီ” ခနဲ ခရာမႈတ္လုိက္တာနဲ႔ မီးျခစ္ကုိျခစ္၊ ဖေယာင္းတုိင္ကုိ မီးထြန္း၊ ျပီးတာနဲ႔ က်န္တဲ႔လက္၀ါးတစ္ဖက္နဲ႔ ဖေယာင္းတုိင္ မီးမျငိမ္းေအာင္ ကာျပီး ေျပးရတဲ႔ ကစားနည္းေလးတစ္ခုပါ.

မီးကုိမျငိမ္းေအာင္ သိပ္ဂရုစုိက္ျပီး ျဖည္းျဖည္းေလးပဲ သြားခဲ႔ရင္ မီးမျငိမ္းေပမယ္႔ ျပိဳင္ပဲြကိုေတာ႔ ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး. သူမ်ားေတြထက္ ပုိျပီး ျမန္ျမန္ေျပးမိခဲ႔ရင္လည္း ဖေယာင္းတုိင္မီးျငိမ္းသြားျပီး ျပိဳင္ပဲြက ထြက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္.

ဒါဟာ ဘ၀တစ္ခုအတြက္ တန္ဖုိးရွိတဲ႔ အေတြးအေခၚေလးေတြ တစ္ခ်ိဳ႔ပဲဆုိတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကီးျပင္းလာတဲ႔ အခ်ိန္၊ ရင္ဘတ္ထဲက ဒဏ္ရာေတြကို ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေဆးေၾကာသုတ္သင္ႏုိင္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ နားလည္လက္ခံလာခဲ႔ရပါတယ္.

စိန္ေခၚမႈေတြကုိ ေၾကာက္ရြံ႔ျပီး ျငိမ္ကုပ္ေနခဲ႔ရင္ ဘ၀မွာ ထြန္းေျပာင္ထင္ေပၚလာႏုိင္မွာ မဟုတ္သလုိ သိပ္ျပီး အရဲကုိးစြန္႔စားလြန္းရင္လည္း ပ်က္စီးဒုကၡေရာက္ကာ ဘ၀တစ္ခုကို အရႈံးနဲ႔ အဆုံးသတ္သြားရႏုိင္တယ္ ဆုိတာကုိေပါ႔…

ေနာက္ျပိဳင္ပဲြတစ္ခုကေတာ႔ ပူေဖာင္းေဖာက္ပဲြပါ.

ျပိဳင္ပဲြ၀င္ေတြ မ်ားႏုိင္သေလာက္မ်ားပါေစ. လက္ခံပါတယ္. ျပိဳင္ပဲြ၀င္တဲ႔ ကေလးေတြအားလုံးကို စည္း၀ုိင္းၾကီးထဲကို ၀င္ခုိင္းပါတယ္. ျပီးေတာ႔ သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႔ ေျခေထာက္တစ္ဖက္စီမွာ ေလမႈတ္ထည္႔ထားတဲ႔ ပူေဖာင္း တစ္လုံးစီကုိ ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ပါတယ္.

ျပိဳင္ပဲြစတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ ဘာလုပ္ရလဲဆုိေတာ႔ ျပိဳင္ဖက္ရဲ႔ ပူေဖာင္းကုိ ကုိယ္႔ေျခေထာက္နဲ႔လုိက္နင္းျပီး ေဖာက္ရပါတယ္.

ေနာက္ဆုံးမွာ ပူေဖာင္းမေပါက္ဘဲ က်န္ေနခဲ႔တဲ႔ တစ္ေယာက္သာ အႏိုင္ျဖစ္ပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ ရႈံးခဲ႔ဖူးပါတယ္. ျပိဳင္ပဲြစစခ်င္းမွာပဲ ပူေဖာင္းအေဖာက္ခံလုိက္ရလုိ႔… အေတြ႔အၾကံဳမရွိေသးတာလည္း ပါမွာေပါ႔ေလ.

ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္မလုိ ရႈံးမလုိျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္. သူမ်ားပူေဖာင္းကုိ သူ႔အလစ္မွာ ၀င္ေဖာက္လုိက္ျပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူေက်နပ္စြာ ျပဳံးေနဆဲမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ပူေဖာင္းကုိ တစ္ျခားတစ္ေယာက္က ၀င္ေဖာက္သြားတာ ခံလုိက္ရပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ ႏုိင္ခဲ႔ဖူးပါတယ္. သူမ်ားပူေဖာင္းကုိ ေဖာက္ဖုိ႔ခ်ည္းသက္သက္ပဲ စိတ္ထဲမွာ မထားဘဲ ကုိယ္႔ပူေဖာင္းကုိ လုံျခဳံေအာင္ ထိန္းႏိုင္သမွ်ထိန္း၊ တစ္ဖက္လူ သတိေပါ႔ေလ်ာ႔ခုိက္မွာ အခြင္႔ေကာင္းယူျပီး သူ႔ပူေဖာင္းကုိ နင္းေဖာက္ပစ္၊ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ေပၚလာႏုိင္တဲ႔ ကုိယ္႔ရန္သူကုိ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ၾကည္႔…

ဟုတ္.. ကၽြန္ေတာ္ႏုိင္ခဲ႔ဖူးပါတယ္.

ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ဆုံးက်ေတာ႔ စည္း၀ုိင္းအလယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းရယ္….

စည္း၀ိုင္းအျပင္ဖက္က လက္ခုပ္သံေတြကုိ ခံယူႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ စည္း၀ိုင္းထဲမွာ အတူတူရွိေနခဲ႔တဲ႔ ျပိဳင္ဖက္ေတြကုိ နင္းေခ်ဖ်က္ဆီးလုိက္ျပီး ရလာတဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈမွာ အထီးက်န္ဆန္မႈေတြ တြဲပါလာေနခဲ႔တယ္…

အင္းေပါ႔ေလ… ျပိဳင္ဖက္ဆုိတာ မိတ္ေဆြမွမဟုတ္တာ. ကုိယ္က ႏိုင္ေအာင္ မတုိက္ႏုိင္ရင္ ကုိယ္႔ကို ႏုိင္ေအာင္တုိက္သြားမွာပဲ မဟုတ္လား…

ဒီေတာ႔လည္း ကုိယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ တစ္ေယာက္တည္းလည္း ေနတတ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ က်င္႔ၾကံၾကိဳးစားေနထုိင္လာတတ္တယ္…

ဂုန္နီအိတ္စြပ္ေျပးပဲြကေတာ႔ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္.

ျပိဳင္ပဲြ၀င္ေတြဟာ တာမလႊတ္ခင္ ဂုန္နီအိတ္ထဲကို ေျခစုံပစ္၀င္ျပီး ဂုန္နီအိတ္ကုိ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဆြဲမထားရပါတယ္.

ျပိဳင္ပဲြစတာနဲ႔ ျပိဳင္ပဲြ၀င္ေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႔ ဂုန္နီအိတ္ေတြကုိ မလုိ႔ ခုန္ခုန္ျပီး ေျပးရပါတယ္. လမ္းမေလွ်ာက္ရပါဘူး. လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ရႈံးပါတယ္. စာကေလးေတြလုိ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းလုံးကုိ ခုန္ခုန္ျပီး ေျပးရတဲ႔ ဂုန္နီအိတ္ခုန္ဆြေျပးနည္းလုိ႔ ေခၚခ်င္ရင္လည္း ေခၚႏုိင္မယ္ထင္ပါတယ္.

အဲဒီ႔ကစားနည္းကုိ ကၽြန္ေတာ္အိမ္္မွာ က်င္႔ပါတယ္. ႏုိင္ခ်င္တာကုိး

အရင္ေခတ္တုန္းက ဆန္အိတ္ေတြကုိ ဂုန္နီအိတ္ထဲပဲ ထည္႔တယ္ဗ်. အခုက်မွ ဆာလာအိတ္ေတြ ေပၚလာတာေလ.. ဒီေတာ႔ အိမ္မွာ ဂုန္နီအိတ္ အပိုေတြ ရွိတာေပါ႔…

ျပိဳင္ပဲြ၀င္မွာေသခ်ာေနေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အစ္ကုိလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ က်င္႔တာေပါ႔. မေျပးတတ္ရင္ ဂုန္နီအိတ္တုပ္ျပီး လမ္းေပၚကုိ ကားယားၾကီးကုိ ပစ္လဲတာဗ်ား. မယုံမရွိနဲ႔.

ဒီေတာ႔ ေျခေထာက္ထဲကုိ အားထည္႔ျပီး အေ၀းဆုံးခုန္ႏိုင္ေအာင္ က်င္႔ရတယ္.

ဂုန္နီအိတ္စြပ္ေျပးပဲြမွာ ကၽြန္ေတာ္အျမဲတမ္း ပ၊ဒု၊တ တစ္ေနရာ ရတတ္တယ္.

လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲမွာက်ေတာ႔ ခုန္ျပီးေတာ႔ပဲ သြားရမယ္႔ ေဘာင္တစ္ခုရဲ႔ ကန္႔သတ္ခ်က္ကုိ မလုိက္နာမိဘဲ ကုိယ္႔သေဘာနဲ႔ကုိယ္လမ္းေလွ်ာက္မိလုိ႔ ျပိဳင္ပဲြကို မႏုိင္တဲ႔အျပင္ ဘ၀လမ္းခရီးေပၚ ကားယားၾကီး ေမွာက္လဲက်ခဲ႔မိတယ္.

ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ေျခေထာက္ေတြကို အျပစ္မတင္မိေတာ႔ပါဘူးေလ. ေဘာင္ကနားေတြကုိ မုန္းတီးတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ညာဥ္ကုိပဲ အခန္းတံခါးပိတ္လုိ႔ ဆုံးမေနမိေတာ႔တယ္…

အာလူးေကာက္ပဲြက်ေတာ႔ အာလူးေလးေတြကုိ အကြာအေ၀းတူညီစြာ စီတန္းခ်ထားတယ္.

ျပိဳင္ပဲြ၀င္ေတြရဲ႔ လက္ထဲမွာ ျခင္းေတာင္းေလး တစ္ေတာင္းစီကုိင္ထားၾကတယ္.

ျပိဳင္ပဲြစတာနဲ႔ ျခင္းေတာင္းေလးကုိ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ စည္းေလးထဲမွာခ်၊ ပထမဦးဆုံးေတြ႔တဲ႔ အာလူးေလးကုိ သြားေျပးေကာက္ျပီး ျပန္လာထည္႔၊ ျပီးရင္ ျပန္ေျပးသြား၊ ေနာက္ထပ္ေတြ႔ရတဲ႔ ဒုတိယ အာလူးေလးကုိေျပးေကာက္ျပီး ျပန္လာထည္႔၊ အဲသလုိ လုပ္သြားရတာပါ.

အာလူးေလးေတြက ဆယ္လုံးေလာက္ ထားထားတတ္ပါတယ္. ဒီေတာ႔ အျမန္ဆုံးေျပးႏုိင္ျပီး သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ လုပ္ႏုိင္တဲ႔သူသာ ႏုိင္တာေပါ႔ဗ်ာ.

ေနာက္ဆုံး အာလူးေလးကုိ ေကာက္ျပီး ျခင္းေတာင္းေလးရွိရာကုိ ျပန္ေျပးလာရပါတယ္. ျပီးတာနဲ႔ ျခင္းေတာင္းေလးကုိ ကုိင္ျပီး ပန္းတုိင္ေရာက္ေအာင္ အားကုန္ေျပးရပါတယ္.

တစ္ခ်ိဳ႔ ကံမေကာင္းလုိက္ပုံမ်ား ေျပးရင္းနဲ႔ အာလူးေလးေတြ ျခင္းေတာင္းထဲက ျပဳတ္က်ကုန္တာ ရွိပါေသးတယ္.

ကၽြန္ေတာ္႔မွာလည္း ပန္းတုိင္ဆုိတာ ရွိတာေပါ႔…

ဒီပန္းတုိင္ကုိ ေရာက္ဖုိ႔အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈေတြကုိ တစ္ဆင္႔ျပီး တစ္ဆင္႔ ရယူလုိက္၊ ကုိယ္႔ဘ၀အေျခအေနကုိ ျပန္ျပီး ခုိင္မာလာေအာင္ လုပ္လုိက္၊ ေနာက္တစ္ဆင္႔ တက္ျပီး ၾကိဳးစားလုိက္၊ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္ျပီး ျပည္႔၀နားလည္လာေအာင္လုပ္လုိုက္နဲ႔ေပါ႔…

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ေတာ႔ ေအာင္ျမင္မႈအသီးအပြင္႔ေလးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ လက္ႏွစ္ဖက္မွာ ျမဲျမံစြာ ဆုပ္ကုိ္င္ထားလုိ႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ႔ ပန္းတုိင္ဆီကုိ အေရာက္သြားႏုိင္မွာပါ.

အဲ… သြားေနရင္းနဲ႔ ေျခေခ်ာ္က်သြားခဲ႔ရင္ ျပန္ထႏုိင္ဖု႔ိနဲ႔ ျပန္ထခ်င္စိတ္ရွိဖုိ႔ကုိေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္႔ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ အျမဲ သတိေပးေနမိတယ္.

အာလူးေလးေတြ ျပဳတ္က်သြားလုိ႔ ျပိဳင္ပဲြတစ္ခုက ထြက္လုိက္ရေပမယ္႔ ဘ၀ဆုိတာ ျပိဳင္ပဲြမွမဟုတ္တာ. တုိက္ပဲြေလးေတြ အမ်ားၾကီး စုစည္းထားတဲ႔ စစ္ပဲြတစ္ခုေလ…

တုိက္ပဲြငယ္ေလးေတြမွာ ရႈံးတာဟာ စစ္ပဲြတစ္ခုလုံးကို ရႈံးတာမွမဟုတ္တာ. ဒါေပမယ္႔ အေရးပါတဲ႔ တုိက္ပဲြေတြမွာ ေအာင္ျမင္ေအာင္ကုိ တုိက္ယူမွျဖစ္မယ္ဆုိတာကုိေတာ႔ အျမဲသတိထားေနရတာေပါ႔. ဘယ္တုိက္ပဲြဟာ အေရးပါျပီး ဘယ္တုိက္ပဲြကေတာ႔ အေရးမပါလွဘူးဆုိတာကုိ မတုိက္ခင္က သိေနႏုိင္ဖုိ႔ သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္. ဒါမွလည္း ၀န္နဲ႔အားကုိ ခ်င္႔ခ်ိန္ႏုိင္မယ္ မဟုတ္ေပဘူးလား…

ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ခရီးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေရာက္ခဲ႔ပါျပီ.

တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကုိယ္တုိင္၀င္ပါေနတဲ႔ ကိစၥတစ္ခုကို ေဘးကေန ရပ္ျပီး အကဲျဖတ္ၾကည္႔ရတာ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္. ကုိယ္တုိင္၀င္လုပ္ေနခုိက္မွာ အမွားအမွန္ မသိႏုိင္ခဲ႔တာေတြကုိ ေဘးလူအေနနဲ႔ ၾကည္႔ရင္ ျမင္လာတာမ်ိဳးေတြ ရွိလာတတ္ပါတယ္.

ကၽြန္ေတာ္ အခု အနာဂတ္ရဲ႔ လမ္းဆုံတစ္ခုမွာ မတ္တပ္ရပ္ေနခဲ႔တယ္.

အဲဒီ႔လမ္းဆုံရွိတဲ႔ေနရာကုိ ၾကိဳးစားျပီး လမ္းေလွ်ာက္လုိက္၊ ေျပးလုိက္လုပ္လာေနတဲ႔ ဟုိးခပ္လွမ္းလွမ္းက လူတစ္ေယာက္ကုိ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၾကည္႔ေနမိတယ္.

မီးမျငိမ္းေအာင္ လက္ကေလးနဲ႔ကာျပီး လမ္းေလွ်ာက္လာလုိက္၊ မီးျငိမ္းသြားလုိ႔ စိတ္ပ်က္အားေလွ်ာ႔သြားလုိက္နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲေနတဲ႔ သူ႔ရဲ႔ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ စြမ္းရည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ အကဲခတ္ၾကည္႔ေနမိတယ္.

တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဂုန္နီအိတ္စြပ္ျပီး ကုိယ႔္စိတ္ကူးနဲ႔ကုိယ္ လြတ္လပ္စြာ လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနခဲ႔ရင္းက လမ္းမေပၚကုိ ပစ္လဲက်သြားတဲ႔ သူ႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ကရုဏာသက္ေနမိတယ္. အျပစ္လည္း တင္ေနမိတယ္.

စာအုပ္ၾကီးအတုိင္း မလုပ္တတ္တဲ႔ သူ႔ရဲ႔ စိတ္ကူးဥာဏ္ ဆန္းသစ္မႈေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အထင္ၾကီးေလးစားမိတာေတြ ရွိခဲ႔သလုိ လုပ္ရုိးလုပ္စဥ္ကုိ ေသြဖယ္လုပ္တတ္လုိ႔ သူၾကဳံေတြ႔ရတဲ႔ ဆုံးရႈံးပ်က္စီးမႈေတြအတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျပီး အျပစ္တင္ေနမိတယ္…

ကၽြန္ေတာ္အခု သူ႔ေရွ႔က ၾကိဳေျပးျပီး လမ္းဆုံမွာ ရပ္ေနခဲ႔တယ္.

သူမျမင္ႏုိင္တာေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ေနရတယ္. သူမၾကားႏုိင္တာေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကားေနရတယ္.

ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ႔ သူ႔ေရွ႔အရင္ ကၽြန္ေတာ္က ဒီလမ္းေတြကုိျဖတ္သန္းခဲ႔ျပီးျပီေလ…

ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကုိ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္. ဒီ မွတ္တုိင္ေတြအေၾကာင္းကုိေပါ႔…

ကၽြန္ေတာ္ရပ္ေနခဲ႔တယ္. သူေျပးလာေနခဲ႔တယ္.

သူရပ္ေနခဲ႔တယ္. ကၽြန္ေတာ္ေျပးသြားလုိက္တယ္.

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူနဲ႔ ေပါင္းဆုံမိခ်ိန္မွာ ခဏေလာက္ေတာ႔ ရပ္ျပီး စကားေျပာျဖစ္လုိက္ၾကေသးတယ္.

ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ လမ္းဆုံေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ႔ ကမၻာၾကီးထဲကုိ ဟားတုိက္ရယ္ေမာလ်က္ ေျပးဆင္းေပ်ာ္၀င္သြားလိုက္ၾကတယ္...



~ ေရခဲငွက္ ~

Photo Credit:

8 comments:

ေမ့သမီး said...

အစ္ကိုေရ ေတြးစရာေတြအမ်ားႀကီးရသြားပါတယ္။ အစ္ကို႕ကိုေက်းဇူးပါ။

အၿပံဳးပန္း said...

ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီလိုကစားနည္းေတြ ကစားခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခုလိုမ်ိဳးေတာ့ ျပန္မေတြးၾကည့္မိဖူးဘူး။
အေတြးေလးေတြ ေကာင္းလိုက္တာ၊

nanwarwarmg said...

မေန႔တုန္းကဒီပို႔စ္ ဖတ္လို႔မရဘူး။
ဒီေန႔မွ ဖတ္လို႔ရသြားတယ္ေလ။
အလြန္ေကာင္းတဲ႔ အေတြးေကာင္းေလးေတြကို မ်ွေ၀ေပးတာ ေက်းဇူးပါေနာ္။ တကယ္ဖတ္လို႔ ေကာင္းပါ
တယ္။အေတြးေလးေတြ အမ်ားၾကီးရသြားပါတယ္။

Aye Myat Myat Ko said...

Big Cheers!
:)

TNS said...

ကိုရန္....
မွတ္သားစရာေကာင္းျပီး စဥ္းစားေတြးေခၚမႈေတြမွ်ေ၀ေပးတဲ ့အတြက္ ေက်းဇူးဘဲ ကိုရန္ေရ...
သိပ္ေကာင္းတဲ ့ ပို ့စ္ပါ..။

Mr.Zaw Min Aung said...

အကိုေရးသမွ်ညီ လာလာဖတ္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႔အကို က ညီ ေတာင္းဆိုတဲ႔ blog မွာ Read more ဆို ျပီး ထည္တာကို မထည္႔တတ္လို႔ ေရးေပးပါဆို တာ ကို ၊ အကို က ဥပကၡာျပဳထားတယ္ေနာ္ ။ ရက္ဆက္တယ္ ။ အဟင္႔

ကိုစြမ္း said...

အကိုၾကီး..ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကလည္း အကိုေျပာတဲ့ ကစားပြဲေလးေတြကို ကစားခဲ့ဘူးတယ္. ႏိုင္တဲ့အခါ ရွိသလို ရံႈးတဲ့အခါေတြလည္း ရွိခဲ့တာေပါ့။ အခု အသက္အရြယ္ေလးရလာေတာ့ ငယ္ငယ္က ကစားနည္းေလးေတြကို ငါနဲ႔ မဆိုင္ေတာ့ပါလားဆိုျပီး အမွတ္တမဲ့ပဲ ေနခဲ့မိတယ္. အခု အကို စဥ္းစားသြားတာေလး. ေတြးေခၚသြားတာေလး ဖတ္လိုက္ရမွ တစ္ကယ့္ကို တန္ဖိုးရွိတဲ့ ပဲြေလးေတြမွန္းသိရေတာ့တယ္။ ျပန္လည္ဆန္းစစ္တတ္တဲ့ အကိုၾကီး ေအာင္ျမင္မႈေတြရဦးမွာပါ

မင္းက်န္စစ္။ said...

ကစားပြဲေလးေတြကို ဘဝနဲ႔ယွဥ္ ေလးေလးနက္နက္ ေတြးၾကည့္ၿပီး အမွားအမွန္ေလးေတြ ျမင္သာေအာင္ ေရးထားတာ တကယ္ကို ဖတ္လို႔ေကာင္းတယ္ ကိုရန္ေရ။